Effects of a Handball-Based Physical Education Program on Emotional Intelligence among Junior High School Students
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed (1) to examine the effects of a handball-based physical education program on the emotional intelligence of lower secondary school students and (2) to compare their emotional intelligence scores before and after participation in the program. A pre-experimental study employing a one-group pretest–posttest design was conducted. The participants consisted of 33 Grade 9 students enrolled in the first semester of the 2025 academic year. The intervention comprised eight handball-based physical education lesson plans implemented over an 8-week period, with three sessions per week and 60 minutes per session. Emotional intelligence was assessed using the Emotional Intelligence Assessment for Children and Adolescents Aged 12–17 Years. Descriptive statistics, including percentages, means, and standard deviations, were used to summarize the data. Differences between pretest and posttest emotional intelligence scores were analyzed using the Wilcoxon signed-rank test. Statistical significance was set at p < 0.05.
The results revealed that, prior to the intervention, the emotional intelligence scores of the lower secondary school students were below the normal range across all three domains: Virtue (Goodness) ( = 26.67, SD=2.15), Competence (Capability) ( = 29.15, S.D. = 4.62), and Happiness (Well-being) ( = 29.58, S.D. = 1.68). Following the intervention, the students' scores increased to the normal range in all three domains: Virtue ( = 49.85, S.D. = 4.79), Competence ( = 55.30, S.D. = 6.57), and Happiness ( = 49.55, S.D. = 3.71). Furthermore, the post-intervention emotional intelligence scores were significantly higher than the pre-intervention scores in all three domains (p < .05), as determined by the Wilcoxon signed-rank test.
Article Details
References
กรมสุขภาพจิต. (2566). อีคิว: ความฉลาดทางอารมณ์ (ฉบับปรับปรุง). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (พิมพ์ครั้งที่ 3). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
เกรียงไกร ยาม่วง. (2560). โปรแกรมกิจกรรมนันทนาการที่มีต่อความฉลาดทางอารมณ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จังหวัดชัยภูมิ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
กุลธิดา เธียรผาติ. (2559). ความสัมพันธ์ระหว่างความเข้มแข็งทางจิตใจกับความฉลาดทางอารมณ์ของนักกีฬารักบี้ฟุตบอล. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา).
ชนิสรา แก้วลี. (2565). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้ผสมผสานแบบสืบเสาะหาความรู้ที่ส่งเสริมผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. Journal of Education Rajabhat Maha Sarakham University, 19(3), 71–82.
ไชยยา มะณี. (2568). ผลของการจัดกิจกรรมทางพลศึกษาโดยใช้กีฬาแฮนด์บอลต่อการประสานสัมพันธ์ระหว่างตากับมือและสมรรถภาพทางกายของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น. Journal of Buddhist Education and Research, 11(1), 283–300.
นฤมล รอดเนียม, ธเนศพล สุขสด, & อนุรักษ์ ปักการะนัง. (2567). ผลการใช้โปรแกรมกิจกรรมทางกายด้านกีฬาและนันทนาการตามนโยบายลดเวลาเรียนเพิ่มเวลารู้ที่มีต่อการพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 4–6. Academic Journal of Thailand National Sports University, 16(3), 191–202.
ประภาศ ปานเจี้ยง. (2566). อุดมการณ์ความเป็นครู: บ่มเพาะ ผลิต และปลดปล่อยเสรีภาพ. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 34(1), 20–31.
ปรียานุช ตันวัฒนเสรี. (2565). ผลการจัดการเรียนรู้พลศึกษาโดยใช้แนวคิดการกำกับตนเองที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความฉลาดทางอารมณ์ของนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 14(3), 231–245.
วิริทธิ์พล แก่นจันทร์. (2565). ผลการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้ทฤษฎีแรงจูงใจร่วมกับการทำงานเป็นทีมที่มีต่อสัมพันธภาพระหว่างเพื่อนของนักกีฬาทีมโรงเรียนมัธยมศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
สุพัตรา นุตรักษ์. (2565). รูปแบบการสร้างเสริมศักยภาพของผู้สูงอายุในชุมชนเพื่อการส่งเสริมพัฒนาการเด็กวัยก่อนเรียน.(วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
อภิสรา โสมทัศน์, ธีรชัย นิลรัตน์คำ, ลลิตวดี คำตุ้ย, วรรษา บุตรน้ำเพชร, ศิรประภา ฮาดสม, ภัทธกร บุบผัน, & อ้อมใจ แต้เจริญวิริยะกุล. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างสถานภาพครอบครัว การเล่นกีฬา และความฉลาดทางอารมณ์ในนักเรียนประถมศึกษาตอนปลาย. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 13(1), 126–134.
Fernandes, H. M., Costa, H., Esteves, P., Machado-Rodrigues, A. M., & Fonseca, T. (2024). Direct and indirect effects of youth sports participation on emotional intelligence, self-esteem, and life satisfaction. Sports, 12(6), Article 155.
Gabour, M. C., You, T., Fleming, R., McNicholas, P. D., & Gona, P. N. (2024). The association of physical activity duration and intensity on emotional intelligence in 10–13-year-old children. Sports Medicine and Health Science, 6(4), 331–337.
