ผลของการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้กีฬาเปตองตามแนวคิดของคาร์รอนที่มีต่อความสามัคคีของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้กีฬาเปตองตามแนวคิดของคาร์รอนที่มีต่อความสามัคคีของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นระหว่างก่อนการทดลองและหลังการทดลองของกลุ่มทดลอง และเพื่อเปรียบเทียบผลการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้กีฬาเปตองตามแนวคิดของคาร์รอนที่มีต่อความสามัคคีของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นหลังการทดลองระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุม กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนมัธยมเทศบาล 6 นครอุดรธานี จำนวน 54 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลอง จำนวน 27 คน กลุ่มควบคุม จำนวน 27 คน ได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แผนการจัดกิจกรรมทางพลศึกษาโดยใช้กีฬาเปตองตามแนวคิดของคาร์รอน จำนวน 8 แผน เป็นเวลา 8 สัปดาห์ ๆ ละ 3 วัน ๆ ละ 1 ชั่วโมง แบบวัดความสามัคคี สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Dependent Sample t-test เปรียบเทียบความแตกต่างของคะแนนเฉลี่ยความสามัคคีก่อนและหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มทดลองและของนักเรียนกลุ่มควบคุม และ Independent Sample t-test เปรียบเทียบความแตกต่างของคะแนนเฉลี่ยความสามัคคีหลังการทดลองระหว่างนักเรียนกลุ่มทดลองและของนักเรียนกลุ่มควบคุม และกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ผลการศึกษา พบว่า คะแนนเฉลี่ยความสามัคคี ทั้งในมิติของการรวมกลุ่มทางสังคมและการรวมกลุ่มด้วยงาน ของทั้งกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบระหว่างก่อนและหลังการจัดกิจกรรมพลศึกษา และเมื่อเปรียบเทียบหลังการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้กีฬาเปตองของกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองคะแนนเฉลี่ยความสามัคคี ทั้งด้านการรวมกลุ่มทางสังคม และด้านการรวมกลุ่มด้วยงาน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ สรุปได้ว่า การจัดกิจกรรมด้วยกีฬาเปตองส่งผลต่อการพัฒนาความสามัคคีในกลุ่มอย่างมีประสิทธิภาพ และแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญระหว่างกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมและกลุ่มที่ไม่ได้รับการจัดกิจกรรมดังกล่าว
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ศิริลักษณ์ วรรณชาติ. (2566). ผลของกิจกรรมกลุ่มตามแนวคิดการเรียนรู้แบบร่วมมือที่มีเป้าหมายร่วมกันต่อพฤติกรรมการ ทำงานเป็นทีมของนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วารสารการวิจัยเพื่อพัฒนาชุมชน, 19(2), 47–62.
Bruner, M. W., Wilson, K. S., & Côté, J. (2021). Group dynamics in sport and exercise (4th ed.). Routledge.
Carron, A. V., Brawley, L. R., & Widmeyer, W. N. (1998). The measurement of cohesiveness in sport groups. In J. L. Duda (Ed.), Advances in sport and exercise psychology measurement (pp. 213–226). Fitness Information Technology.
Carron, A. V., Brawley, L. R., & Widmeyer, W. N. (2005). The measurement of cohesiveness in sport groups. In J. L. Duda (Ed.), Advances in sport and exercise psychology measurement (pp. 213–226). Fitness Information Technology.
Chen, Y., Zhang, L., Liu, H., & Wong, S. H. S. (2024). Impact of structured team-based activities on social cohesion in university students: A quasi-experimental study. Journal of Social Psychology & Education, 26(2), 123–134.
Eys, M. A., Loughead, T. M., Bray, S. R., & Carron, A. V. (2023). Team cohesion in youth sport: Current perspectives and future directions. Journal of Sport and Exercise Psychology, 45(2), 113–127.
García-Guillén, M. J., Castillo-Paredes, A., Galán-Arroyo, C., & Rojo-Ramos, J. (2025). Group cohesion, motor self-efficacy, and socio-emotional skills in physical education students. Frontiers in Psychology, 16(5), 1631231.
Johnson, D. W., & Johnson, R. T. (2013). Cooperation and the use of cooperative learning in schools. In W. M. Reynolds & G. E. Miller (Eds.). Handbook of Psychology: Educational Psychology, 7, 401–418.
Pasanen, T., Tolvanen, A., Aunola, K., & Jaakkola, T. (2022). Team sport participation and development of social competence in adolescence. European Physical Education Review, 28(3), 847–862.
Zamecnik, A., Kovanović, V., Joksimović, S., Grossmann, G., & Pardo, A. (2024). The perceptions of task cohesion in collaborative learning teams. International Journal of Computer-Supported Collaborative Learning, 19(1), 369–393
