Quality Management and Competency Development that Influence Service Quality of Life Insurance Agents
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: 1) examine quality management factors of life insurance agents affecting their service quality, and 2) investigate the development of competencies of life insurance agents affecting their service quality. This study employed a quantitative research design. The sample consisted of 400 licensed life insurance agents. The research instrument was a questionnaire with an overall reliability of 0.978. and data were analyzed using multiple regression analysis.
The results revealed that
1. The four quality management factors collectively explained 58.00% of the variance in service quality of life insurance agents (Adj. R² = 0.580). The factors influencing service quality, ranked in descending order, were Act (β = 0.262, Sig. = 0.000), Check (β = 0.226, Sig. = 0.004), Do (β = 0.178, Sig. = 0.014), and Plan (β = 0.166, Sig. = 0.013), respectively.
2. The three competency development factors collectively explained 65.10% of the variance in service quality of life insurance agents (Adj. R² = 0.651). The factors influencing service quality, ranked in descending order, were Attitude (β = 0.530, Sig. = 0.000), Skills (β = 0.207, Sig. = 0.001), and Knowledge (β = 0.143, Sig. = 0.004), respectively.
Article Details
References
ชุติมา วารีวหา และสมบัติ เดชบํารุง. (2567). การประกันคุณภาพภายในของสถานศึกษาโดยใช้กระบวนการของเดมมิ่ง. วารสารชมรมบัณฑิตศิลป์, 2(1), 47-58.
ธนภัทร ธรรมากัลยากุล และคณะ. (2566). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของตัวแทนขายประกันชีวิตในประเทศไทย. วารสารวิชาการสังคมศาสตร์เครือข่ายวิจัยประชาชื่น, 5(2), 99–117.
บดินทร์ภัทร์ สายบุตร. (2562). กระบวนการพัฒนาระบบประกันคุณภาพการศึกษาตามวงจร PDCA ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. วารสารวิจัยวิชาการ, 2(1), 39-53.
วัฒนลักษมิ์ เวชประสิทธิ์, บุษกร วัฒนบุตร และวิโรชน์ หมื่นเทพ. (2565). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะตัวแทนประกันชีวิต กรณีศึกษา สำนักงานตัวแทน บริษัท กรุงไทย-แอกซ่า ประกันชีวิต จำกัด (มหาชน) สาขานวลจันทร์ กรุงเทพมหานคร. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 5(2), 92–106.
สมาคมประกันชีวิตไทย. (2566). ภาพรวมธุรกิจประกันชีวิตไทย ปี 2565. สืบค้นจาก https://www.tlaa.org/page_ bx.php?cid=23&cname=&cno=1558
สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย. (2567). รายงานผลการบริหารและพัฒนาทรัพยากรบุคคล ประจำปี 2567. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย.
ศิริภรณ์ พุทธรักษ์ และคณะ. (2563). ผลสัมฤทธิ์ในการประกอบอาชีพตัวแทนประกันชีวิตในสังกัดสำนักงานตัวแทน บริษัทเอไอเอ จำกัด สาขา กรุงเทพมหานคร. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 3(2), 221-233.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. Cambridge, MA: MIT Press.
Likert, R. (1967). The human organization: its management and values. McGraw-Hill.
Parasuraman, A., Zeithaml, V. A., & Berry, L. L. (1988). SERVQUAL: A multiple-item scale for measuring consumer perceptions of service quality. Journal of Retailing, 64(1), 12–40.
Skipper, H. D., & Kwon, W. J. (2007). Risk management and insurance: Perspectives in a global economy. Malden, MA: Blackwell Publishing.
Spencer, L. M., & Spencer, S. M. (1993). Competence at work: Models for superior performance. New York: John Wiley & Sons.
Taro Yamane. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: New York: Harper. & Row.
