APPLYING THE THREE PRINCIPLES OF SOVEREIGNTY TO ENHANCE GOVERNANCE FOR TRANSPARENCY AND FAIRNESS IN PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICES.

APPLYING THE THREE PRINCIPLES OF SOVEREIGNTY TO ENHANCE GOVERNANCE FOR TRANSPARENCY AND FAIRNESS IN PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICES.

Authors

  • ปิยนันท์ แววนิลานนท์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

Keywords:

Aathipatai 3, Good Governance, Thammathipatai

Abstract

This article proposes guidelines for applying the Three Sovereign Powers (Attadhipateyya, Lokadhipateyya, and Dhammadhipateyya) to drive good governance in Primary Educational Service Area Offices (PESAO). It emphasizes utilizing Dhammadhipateyya, rooted in Buddhist philosophy, as an "internal compass" to transcend the limitations of Western structural mechanisms. Employing document analysis and literature synthesis, the study reveals that while Attadhipateyya and Lokadhipateyya possess dual dimensions that can lead to authoritarianism, populism, or nepotism if unguided, centering on Dhammadhipateyya effectively balances self-confidence and public consensus by prioritizing righteousness and the public good. The article concludes that integrating the Three Sovereign Powers infuses genuine transparency, justice, and accountability into good governance. This shifts operations from mere formal compliance to ethical decision-making under internal and external pressures, ultimately benefiting educational leader development and sustainable educational policy-making.

References

เกษียร เตชะพีระ. (2560). ประชาธิปไตยในยุคเปลี่ยนผ่าน: รวมบทความว่าด้วยความขัดแย้งและ ประชาธิปไตย. สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.

ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2544). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการปกครองท้องถิ่น. สถาบันนโยบายศึกษา.

ทิพย์พาพร ตันติสุนทร. (2558). ธรรมาภิบาล: จากแนวคิดสู่การปฏิบัติในสังคมไทย. สำนักพิมพ์แห่ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2542). การสร้างธรรมาภิบาลในสังคมไทย. สำนักพิมพ์วิญญูชน.

ประเวศ วะสี. (2550). ยุทธศาสตร์ทางปัญญาและการพัฒนา. สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน.

พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2559). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.

พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2561). พุทธวิธีบริหาร. โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราช วิทยาลัย.

พระไพศาล วิสาโล. (2561). พุทธศาสนากับการศึกษาเพื่อสร้างสรรค์สังคม. เสมสิกขาลัย.

พิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต. (2557). การเมืองการบริหารในระบอบประชาธิปไตย: การต่อสู้กับการทุจริตคอร์รัป ชัน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ว.วชิรเมธี (พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี). (2557). ธรรมาธิปไตย: ทางออกประเทศไทย. สำนักพิมพ์อมรินทร์ ธรรมะ.

วรเดช จันทรศร. (2543). ทฤษฎีการนำนโยบายสาธารณะไปปฏิบัติ. สมาคมรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศ ไทย.

วิษณุ เครืองาม. (2546). กฎหมายมหาชน. สำนักพิมพ์นิติบรรณการ.

สมคิด พรมจุ้ย, สุวิมล อุดมพิริยะศักย์, และ มนตรี อนุชิตวรวงศ์. (2562). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการ ตามหลักธรรมาภิบาลสำหรับสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(3), 115-128.

สมหวัง พิธิยานุวัฒน์. (2555). วิธีวิทยาการวิจัยทางการศึกษา. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุจิต บุญบงการ. (2549). การพัฒนาการเมืองของไทย: ปฏิสัมพันธ์ระหว่างทหาร สถาบันทางการเมือง และ การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2552). คู่มือการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี. สำนัก นายกรัฐมนตรี.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). รายงานการศึกษาไทย พ.ศ. 2563: การศึกษาเพื่อความเป็นคนที่ สมบูรณ์. กระทรวงศึกษาธิการ.

เสนาะ ติเยาว์. (2555). หลักการบริหาร. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

Downloads

Published

2026-06-28