THE DEVELOPMENT OF AN INNOVATION MODEL FOR COMMUNITY PARTICIPATION IN EDUCATIONAL ADMINISTRATION OF TESSA BAN THAKHONG 1 SCHOOL UNDER THA KHLONG MUNICIPALITY, PATHUM THANI PROVINCE, THAILAND
THE DEVELOPMENT OF AN INNOVATION MODEL FOR COMMUNITY PARTICIPATION IN EDUCATIONAL ADMINISTRATION OF TESSA BAN THAKHONG 1 SCHOOL UNDER THA KHLONG MUNICIPALITY, PATHUM THANI PROVINCE, THAILAND
Keywords:
Innovation Model, Community Participation, TK-CoManager, School AdministrationAbstract
This Research and Development (R&D) aimed to: 1) study current conditions, problems, and needs; 2) develop an innovative community participation model; 3) evaluate the implementation's effectiveness; and 4) assess satisfaction and participation sustainability. The target group included school administrators, teachers, school boards, parents, community leaders, and local philosophers. Data were collected via questionnaires, interviews, and evaluation forms, then analyzed using mean, standard deviation, and content analysis.
Research Findings 1)Current State and Problems: Overall learning resource management was at a high level. Major challenges included a lack of specialized personnel and discontinuous community participation. 2)Developed Model: The "TK-CoManager Model: Area-based Learning Resource Management Partnership System" was created. It consists of 5 components, featuring a 4-step process: Z-M-A-S (Zoning, Matching, Action & Connect, and Sharing & Pride). Its appropriateness was rated at the highest level. 3)Implementation Results: The model effectively managed 6 learning zones with continuous community partnership. Student performance averaged 84.50%, exceeding the set criteria. 4)Satisfaction and Sustainability: Stakeholder satisfaction and the sustainability level of community participation were both at the highest level.
References
กันยารัตน์ แย้มศรีแก้ว และประเสริฐ อินทร์รักษ์. (2561). การบริหารจัดการความร่วมมือของบ้าน วัด โรงเรียน. วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม พระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 9(1), 207–214.
โกวิทย์ พวงงาม. (2553). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.
จันทรานี สงวนนาม. (2553). ทฤษฎีและแนวปฏิบัติในการบริหารสถานศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 3). นนทบุรี: บุ๊ค พอยท์.
ชัยวิชิต เชียรชนะ. (2560). การสร้างและการพัฒนาโมเดล/รูปแบบ/แบบจำลอง/ตัวแบบ. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 9(1), 1–11.
ดารุณี เดชยศดี. (2562). การพัฒนารูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมของภูมิปัญญาท้องถิ่นในการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะชีวิตและอาชีพของผู้เรียนในสถานศึกษา สังกัดกลุ่มการศึกษาท้องถิ่น ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ดวงเดือน วินิจฉัย. (2561). รูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมของโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ธีระ รุญเจริญ. (2547). รายงานการวิจัยเรื่อง สภาพปัจจุบันและปัญหาการมีส่วนร่วมในการบริหารและจัดการศึกษาของคณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สำนักนโยบายและแผน สกศ.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
บุญเลี้ยง ทุมทอง. (2559). ทฤษฎีและการพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล เอ็ด
ดูเคชั่น.
ประภัสสร บุญบำเรอ. (2560). การพัฒนารูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมของคณะกรรมการบริหารโรงเรียนเอกชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารมหาวิทยาลัยนครพนม, 7(2), 27–35.
ปารณทัตต์ แสนวิเศษ. (2555). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานของโรงเรียนประถมศึกษา:
การสร้างทฤษฎีจากฐานราก (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2557). หลักการวัดและประเมินผลการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: เฮ้าส์ ออฟ เคอร์มิสท์.
พิณสุดา สิริธรังศรี. (2560). การบริหารชุมชนและท้องถิ่นของโรงเรียน. ใน ความเป็นผู้นำทางการศึกษา. กรุงเทพฯ:
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เยาวดี รางชัยกุล วิบูลย์ศรี. (2556). การประเมินโครงการ: แนวคิดและแนวปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัตนะ บัวสนธ์. (2552). การวิจัยและพัฒนานวัตกรรมการศึกษา. กรุงเทพฯ: คำสมัย.
วรลักษณ์ จันทน์ผา. (2555). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วมของคณะกรรมการสถานศึกษาระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2553). การวิจัยพัฒนารูปแบบ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 2(4), 1–15.
สมยศ นาวีการ. (2545). การบริหารแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.
สมหวัง พิธิยานุวัฒน์. (2553). วิธีวิทยาการประเมิน: ศาสตร์แห่งคุณค่า (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สาธิต ปรัชญาอริยะกุล. (2560). รูปแบบการบริหารจัดการศึกษาของโรงเรียนแบบมีส่วนร่วมขององค์กรในชุมชนเชิงบูรณาการ. สุทธิปริทัศน์, 31(100), 274–288.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2555). การบริหารโดยสถานศึกษาและชุมชนเป็นฐาน: ความท้าทายของการปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 14(1), 101–111.
อรทัย ก๊กผล. (2552). คู่คิด คู่มือ การมีส่วนร่วมของประชาชนสำหรับผู้บริหารท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: จรัญสนิทวงศ์การพิมพ์.
อุทัย บุญประเสริฐ. (2547). บทบาทและการมีส่วนร่วมในการบริหารและจัดการศึกษาของคณะกรรมการสถานศึกษาในประเทศที่คัดสรร : รายงานการวิจัย. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Cohen, J. M., & Uphoff, N. T. (1980). Participation’s place in rural development: Seeking clarity through specificity. World Development, 8(3), 213–235.
Cronbach, L. J. (1963). Course improvement through evaluation. Teachers College Record, 64(8), 672–683.
Keeves, J. P. (1997). Models and model building. In Educational research, methodology and measurement: An international handbook (2nd ed.). Oxford: Pergamon Press.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1992). The action research planner (3rd ed.). Victoria: Deakin University.
Likert, R. (1961). New patterns of management. New York: McGraw-Hill.
Stufflebeam, D. L., & Shinkfield, A. J. (1990). Systematic evaluation. Boston: Kluwer-Nijhoff.
Zuber-Skerritt, O. (1996). New directions in action research. Bristol, PA: Falmer Press.
