ประสิทธิผลการบริหารสถานศึกษาเอกชนในจังหวัดหนองบัวลำภู
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อศึกษาประสิทธิผลการบริหารสถานศึกษาเอกชนในจังหวัดหนองบัวลำภู 2. เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิผลการบริหารสถานศึกษาเอกชนในจังหวัดหนองบัวลำภู จำแนกตามตำแหน่ง วุฒิการศึกษา และประสบการณ์ทำงาน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหาร และครูผู้สอนในสถานศึกษาเอกชนในจังหวัดหนองบัวลำภู กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้การกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างของ Krejcie & Morgan ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 191 คน โดยแบ่งเป็นผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 19 คน เลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) และครูผู้สอนจำนวน 172 คน สุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ (Stratified Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ซึ่งมีค่าความตรงเชิงเนื้อหาตั้งแต่ 0.67 - 1.00 และมีความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.844 สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบ ค่าที (t-test) แบบ Independent Samples การวิเคราะห์ความแปลปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และความแตกต่างรายคู่ ของเซฟเฟ่ (Scheffe’)
ผลการวิจัยพบว่า
1. ประสิทธิผลการบริหารสถานศึกษาเอกชนในจังหวัดหนองบัวลำภู โดยรวมอยู่ในระดับมาก (= 4.38) เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ ด้านการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้เสีย (= 4.43) รองลงมา คือ ด้านการสอนที่มีประสิทธิภาพ ( = 4.42) ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด ได้แก่ ด้านความเป็นผู้นำที่เข้มแข็งและมีวิสัยทัศน์ ( = 4.31)
2. ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน ที่มีตำแหน่งและระดับการศึกษาต่างกัน มีความคิดเห็นต่อประสิทธิผลการบริหารสถานศึกษาเอกชนในจังหวัดหนองบัวลำภู โดยรวมและรายด้านไม่แตกต่างกัน ซึ่งไม่เป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ ส่วนผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอนที่มีประสบการณ์ในการทำงานต่างกัน มีความคิดเห็นต่อประสิทธิผลการบริหารสถานศึกษาเอกชนในจังหวัดหนองบัวลำภู โดยรวมไม่แตกต่างกัน ซึ่งไม่เป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ แต่เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านในแต่ละด้าน พบว่า ด้านการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้เสีย และด้านการวัดและประเมินผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กมล รอดคล้าย. (2561). จะยกคุณภาพการศึกษาต้องพัฒนา “ครู”. สืบค้น จาก https://www.matichon.co.th.
ขจรจิตร์ อ่อนเฉย และคณะ. (2565). แนวทางการดำเนินงานวิชาการยุคปกติวิถีใหม่ของโรงเรียนเอกชนจังหวัดนครสวรรค์ สังกัดสำนักคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. วารสารวิจัยวิชาการ ปีที่ 5ฉบับที่ 4 (กรกฎาคม-สิงหาคม 2565).
คงฤทธิ์ เทียนสุวรรณ. (2563). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาสถานศึกษาเอกชน. วารสารการบริหารการศึกษาและการพัฒนาชุมชน. 12(2), 123-135.
คณะกรรมการอิสระเพื่อการปฏิรูปการศึกษา. (2562). รายงานพันธกิจปฏิรูปการศึกษาไทย. สืบจาก http://backoffice.onec.go.th
ทศม วรประวัต. (2565). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาเอกชนเพื่อส่งเสริมความเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้. หลักสูตรการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ธนกร ศิริธรรม. (2561). แรงจูงใจในการทำงานของครูในสถานศึกษาเอกชน. วารสารการบริหารและการพัฒนาท้องถิ่น. 8(3), 201-214.
นาซีฮะห์ ลาเตะ. (2564). การบริหารงานของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน จังหวัดนราธิวาส. หลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษาบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
นัสเซอร์อาลี เกปัน. (2562). ประสิทธิภาพการบริหารสถานศึกษา โรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม อันซอเรียะห์อัดดีนียะห์ อําเภอเมืองสตูล. จังหวัดสตูลการศึกษาตามหลักสูตรปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชนมหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
บัรนัน สาแล. (2564). การบริหารงานของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนอำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี. หลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษาบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
ภัททิรา ริโรจน์ รุ่งฤดี รัตน์ชัยศิลป์ สุชาติ ใจภักดี ปวินท์ เทพกุณหนิมิตต์ และ ชลลดา เจียมจิตวานิชย์. (2565). ประสิทธิผลการบริหารโรงเรียนเอกชนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการ จัดการแห่งแปซิฟิค. 8(1), หน้า 505-512.
อรทัย สุรทัตโชค และสุรชัย สิกขาบัณฑิต. (2563). การบริหารงานวิชาการของโรงเรียนเอกชน สังกัดสำนักคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชียฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. 10 (1), 203-213.
สุทิน สุขกาย และพงษ์ธร สิงห์พันธ์. (2562). การศึกษาประสิทธิผลของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย ปีที่ 1 ฉบับที่ 1 (มกราคม- มีนาคม 2562).
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2563). คู่มือการปฏิบัติงานโรงเรียนเอกชนสำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ(2561) ยุทธศาสตร์ชาติ20 ปี. สืบค้น จาก http://nscr.nesdb.go.th/
อัจศรา ประเสริฐสิน, เทพสุดา จิวตระกูล และ จอย ทองกล่อมศรี. (2560). การศึกษาแนวทางการจัดการนวัตกรรมทางการศึกษาไปใช้ในการพัฒนาการเรียนการสอนและการทำวิจัย. วารสารบรรณศาสตร์ มศว, 10(2), 78-89.
ศิริพร กุลวงษ์. (2562). การบริหารจัดการสถานศึกษาเอกชนในยุคแห่งการเปลี่ยนแปลง. วารสารการบริหารการศึกษา. 7(1), 95-110.
Derrick Meador. (2018). Strategies for Teachers to Maximize Student Learning Time. The University of New Mexico.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2013). Educational administration: Theory. research, and practice (9th ed.). New York: McGraw-Hill.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2024). Educational Administration: Theory, Research, and Practice. McGraw-Hill Education.
Leithwood, K., Louis, K. S., Anderson, S., & Wahlstrom, K. (2004). How leadership influences student learning. The Wallace Foundation.
