Effectiveness of the management of private schools in nong bua lam phu province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were: 1. To study the effectiveness of private school administration in Nong Bua Lamphu Province, and 2. To compare the effectiveness of private school administration in Nong Bua Lamphu Province, classified by position, educational qualification, and work experience. The sample group consisted of administrators and teachers in private schools in Nong Bua Lamphu Province. The sample size was determined using Krejcie & Morgan's sample size determination method, resulting in 191 participants. This included 19 school administrators selected through purposive sampling and 172 teachers selected through stratified random sampling. The research instrument was a 5 - point rating scale questionnaire with content validity ranging from 0.66 to 1.00 and reliability of 0.844. The hypothesis testing included t-test (Independent Samples) and F-test (One-Way ANOVA) and the testing of couple difference by using regulation of Scheffe'.
The results of the study were as follows:
1. The overall effectiveness of private school administration in Nong Bua Lamphu Province was at a high level (4.38). When considering individual aspects, the highest mean was found in stakeholder participation (4.43), followed by effective teaching (4.42), while the aspect with the lowest mean was strong leadership and vision ( 4.31).
2. School administrators and teachers with different positions and educational levels showed no significant differences in their opinions regarding the effectiveness of private school administration in Nong Bua Lamphu Province, both overall and in individual aspects, which did not support the original hypothesis. School administrators and teachers with different work experiences showed no significant differences in their overall opinions regarding the effectiveness of private school administration in Nong Bua Lamphu Province, which also did not support the original hypothesis. However, when considering individual aspects, significant differences at the .05 level were found in stakeholder participation and learning achievement measurement and evaluation.
Article Details
References
กมล รอดคล้าย. (2561). จะยกคุณภาพการศึกษาต้องพัฒนา “ครู”. สืบค้น จาก https://www.matichon.co.th.
ขจรจิตร์ อ่อนเฉย และคณะ. (2565). แนวทางการดำเนินงานวิชาการยุคปกติวิถีใหม่ของโรงเรียนเอกชนจังหวัดนครสวรรค์ สังกัดสำนักคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. วารสารวิจัยวิชาการ ปีที่ 5ฉบับที่ 4 (กรกฎาคม-สิงหาคม 2565).
คงฤทธิ์ เทียนสุวรรณ. (2563). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาสถานศึกษาเอกชน. วารสารการบริหารการศึกษาและการพัฒนาชุมชน. 12(2), 123-135.
คณะกรรมการอิสระเพื่อการปฏิรูปการศึกษา. (2562). รายงานพันธกิจปฏิรูปการศึกษาไทย. สืบจาก http://backoffice.onec.go.th
ทศม วรประวัต. (2565). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาเอกชนเพื่อส่งเสริมความเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้. หลักสูตรการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ธนกร ศิริธรรม. (2561). แรงจูงใจในการทำงานของครูในสถานศึกษาเอกชน. วารสารการบริหารและการพัฒนาท้องถิ่น. 8(3), 201-214.
นาซีฮะห์ ลาเตะ. (2564). การบริหารงานของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน จังหวัดนราธิวาส. หลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษาบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
นัสเซอร์อาลี เกปัน. (2562). ประสิทธิภาพการบริหารสถานศึกษา โรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม อันซอเรียะห์อัดดีนียะห์ อําเภอเมืองสตูล. จังหวัดสตูลการศึกษาตามหลักสูตรปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชนมหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
บัรนัน สาแล. (2564). การบริหารงานของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนอำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี. หลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษาบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
ภัททิรา ริโรจน์ รุ่งฤดี รัตน์ชัยศิลป์ สุชาติ ใจภักดี ปวินท์ เทพกุณหนิมิตต์ และ ชลลดา เจียมจิตวานิชย์. (2565). ประสิทธิผลการบริหารโรงเรียนเอกชนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการ จัดการแห่งแปซิฟิค. 8(1), หน้า 505-512.
อรทัย สุรทัตโชค และสุรชัย สิกขาบัณฑิต. (2563). การบริหารงานวิชาการของโรงเรียนเอกชน สังกัดสำนักคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชียฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. 10 (1), 203-213.
สุทิน สุขกาย และพงษ์ธร สิงห์พันธ์. (2562). การศึกษาประสิทธิผลของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย ปีที่ 1 ฉบับที่ 1 (มกราคม- มีนาคม 2562).
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2563). คู่มือการปฏิบัติงานโรงเรียนเอกชนสำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ(2561) ยุทธศาสตร์ชาติ20 ปี. สืบค้น จาก http://nscr.nesdb.go.th/
อัจศรา ประเสริฐสิน, เทพสุดา จิวตระกูล และ จอย ทองกล่อมศรี. (2560). การศึกษาแนวทางการจัดการนวัตกรรมทางการศึกษาไปใช้ในการพัฒนาการเรียนการสอนและการทำวิจัย. วารสารบรรณศาสตร์ มศว, 10(2), 78-89.
ศิริพร กุลวงษ์. (2562). การบริหารจัดการสถานศึกษาเอกชนในยุคแห่งการเปลี่ยนแปลง. วารสารการบริหารการศึกษา. 7(1), 95-110.
Derrick Meador. (2018). Strategies for Teachers to Maximize Student Learning Time. The University of New Mexico.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2013). Educational administration: Theory. research, and practice (9th ed.). New York: McGraw-Hill.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2024). Educational Administration: Theory, Research, and Practice. McGraw-Hill Education.
Leithwood, K., Louis, K. S., Anderson, S., & Wahlstrom, K. (2004). How leadership influences student learning. The Wallace Foundation.
