การพัฒนาปัจจัยส่งเสริมจิตอาสาตามหลักพุทธธรรมเพื่อสร้างสรรค์สังคมสันติสุข

ผู้แต่ง

  • พระมหาวีรภัทร วีรภทฺโท วัดไร่ขิง พระอารามหลวง

คำสำคัญ:

จิตอาสา, พุทธธรรม, สังคมสันติสุข, การพัฒนาจิตสาธารณะ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการพัฒนาปัจจัยส่งเสริมจิตอาสาโดยบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อสร้างสรรค์สังคมสันติสุข จากการศึกษาพบว่า ในสภาวะสังคมปัจจุบันที่เผชิญกับวิกฤตการณ์ด้านจริยธรรมและความเห็นแก่ตัว การปลูกฝังจิตอาสา ถือเป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนสังคมไปสู่ความสงบสุข โดยปัจจัยส่งเสริมจิตอาสาประกอบด้วยปัจจัยภายใน ได้แก่ การตระหนักรู้อย่างมีสติและการมีจิตสาธารณะ และปัจจัยภายนอก ได้แก่ สภาพแวดล้อมทางสังคมและการสนับสนุนจากสถาบันต่าง ๆ ในการพัฒนาปัจจัยดังกล่าว หลักพุทธธรรมที่นำมาประยุกต์ใช้ประกอบด้วย หลักสังคหวัตถุ 4 เพื่อเป็นหลักในการสงเคราะห์และเชื่อมประสานความร่วมมือในสังคม หลักพรหมวิหาร 4 เพื่อสร้างความเมตตาปรารถนาดีต่อผู้อื่น และ หลักสาราณียธรรม 6 เพื่อสร้างความสมัครสมานสามัคคีและการอยู่ร่วมกันอย่างเกื้อกูล การบูรณาการพุทธธรรมเหล่านี้ช่วยเปลี่ยนผ่านจากการทำตามหน้าที่ ไปสู่ การทำด้วยปัญญาและเมตตา ซึ่งส่งผลให้เกิดการอุทิศตนเพื่อประโยชน์ส่วนรวมอย่างยั่งยืน ผลจากการพัฒนาปัจจัยส่งเสริมจิตอาสาตามแนวทางพุทธศาสนาไม่เพียงแต่ช่วยลดความขัดแย้งในสังคม แต่ยังเป็นการสร้างรากฐานของสังคมสันติสุขที่สมาชิกมีความเอื้ออาทร เคารพในความแตกต่าง และร่วมกันรับผิดชอบต่อส่วนรวม บทความนี้จึงเสนอแนะว่าการสร้างสังคมสันติสุขต้องเริ่มจากการพัฒนาคนให้มีหัวใจแห่งการให้ โดยใช้หลักพุทธธรรมเป็นเข็มทิศในการบ่มเพาะจิตวิญญาณอาสาให้เกิดขึ้นอย่างเป็นรูปธรรมในทุกระดับของสังคม

เอกสารอ้างอิง

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2545). การคิดเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: ซัคเซส มีเดีย.

ธงชัย สันติวงษ์. (2545). การจัดการ. กรุงเทพฯ: ธนเพรส แอนด์ กราฟฟิค.

นิติพล ภูตะโชติ. (2556). พฤติกรรมองค์กร: ปัญหาของการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปริชาต สถาปิตานนท์ และคณะ. (2549). กระบวนการและเทคนิคการทำงานของนักพัฒนา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พัชรพรรณ พรหมกฤษ. (2557). การพัฒนาประชาธิปไตยและการสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย. วารสารรัฐสภา, 62(7), 9-43.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2550). พุทธธรรม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2553). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ยุวดี รื่นภาค. (2542). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยในการทำงานระดับวิชาชีพ. (ภาคนิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเกริก.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2542). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

วนิดา ลิ้มจิตสมบูรณ์. (2536). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของคณะกรรมการหมู่บ้าน. (วิทยานิพนธ์ปริญญาพัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: สถาบันพัฒนบริหารศาสตร์.

สมนึก ปัญญาสิงห์. (2524). ปัจจัยที่มีผลต่อการปฏิบัติงานของคณะกรรมการกลุ่มออมทรัพย์เพื่อการผลิต. (วิทยานิพนธ์ปริญญาสังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.

สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ. (2550). ความหมายและขอบข่ายของจิตสำนึกทางสังคม. กรุงเทพฯ: วรรณกมล.

สุทธิคำพร บำราญ. (2540). ปัจจัยที่มีผลต่อการปฏิบัติงานของพัฒนากร: กรณีศึกษาเฉพาะจังหวัดปัตตานี. (วิทยานิพนธ์ปริญญาพัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: สถาบันพัฒนบริหารศาสตร์.

Berlo, D. K. (1960). The Process of Communication: An Introduction to Theory and Practice. New York: Holt, Rinehart and Winston.

Hornby, A. S. (2005). Oxford Advanced Learner’s Dictionary. (7th Edition). Oxford: Oxford University Press.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-13

รูปแบบการอ้างอิง

วีรภทฺโท พ. (2025). การพัฒนาปัจจัยส่งเสริมจิตอาสาตามหลักพุทธธรรมเพื่อสร้างสรรค์สังคมสันติสุข. วารสารบาลีเถรวาทปริทรรศน์, 3(2), 43–55. สืบค้น จาก https://so15.tci-thaijo.org/index.php/PTRJ/article/view/3160