เครือข่ายภาคประชาชนกับการขับเคลื่อนธรรมาภิบาลท้องถิ่น

ผู้แต่ง

  • ภณิดา สีทน นักวิชาการอิสระ

คำสำคัญ:

เครือข่ายภาคประชาชน, ธรรมาภิบาลท้องถิ่น, การกระจายอำนาจ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้ศึกษาบทบาทของเครือข่ายภาคประชาชนในการขับเคลื่อนธรรมาภิบาลท้องถิ่น แนวทางการดำเนินงาน ปัจจัยแห่งความสำเร็จ และอุปสรรคในพื้นที่ เพื่อสังเคราะห์ข้อเสนอแนะในการพัฒนาประชาธิปไตยระดับฐานรากของสังคมไทย จากการเปลี่ยนแปลงของบริบททางสังคมและเศรษฐกิจที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐกับประชาชนเปลี่ยนผ่านจากการสั่งการฝ่ายเดียว สู่การเปิดพื้นที่ให้ทุกภาคส่วนเข้ามาร่วมคิด ร่วมทำ และรับผิดชอบร่วมกัน ทว่าการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นยังคงเผชิญข้อจำกัด ทั้งโครงสร้างอำนาจเดิม วัฒนธรรมอุปถัมภ์ และความตระหนักรู้ของประชาชน ทำให้ความท้าทายสำคัญคือการยกระดับการมีส่วนร่วมให้เป็นการขับเคลื่อนที่สร้างการเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงพิธีการตามกฎหมาย จากการศึกษาพบว่า เครือข่ายภาคประชาชนเป็นทุนทางสังคมที่ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างนโยบายกับการปฏิบัติจริง มีบทบาทสำคัญในการเฝ้าระวังการทุจริต เสนอนโยบาย และสร้างค่านิยมสุจริตตามหลักธรรมาภิบาล 6 ประการ โดยมีกระบวนการขับเคลื่อน 3 ขั้นตอนสำคัญ ได้แก่ การสร้างความตระหนักรู้พื้นฐานเพื่อให้ประชาชนตระหนักในสิทธิ หน้าที่ และเข้าถึงข้อมูลข่าวสารเพื่อสร้างความรู้สึกเป็นเจ้าของพื้นที่ ต่อด้วยการใช้เครื่องมือทางสังคมและความร่วมมือผ่านเวทีประชาคม สื่อสังคมออนไลน์ และการสร้างความร่วมมือเชิงหุ้นส่วนระหว่างรัฐกับประชาชนเพื่อแก้ปัญหาอย่างตรงจุด และสุดท้ายคือความยั่งยืนและการมีส่วนร่วมของเยาวชนเพื่อสร้างความมั่นคงระยะยาวผ่านการสืบทอดเจตนารมณ์ การพัฒนาผู้นำรุ่นใหม่ และโครงการจิตอาสา ซึ่งท้ายที่สุดแล้วพลังเครือข่ายภาคประชาชนเหล่านี้จะทำหน้าที่เป็นกลไกตรวจสอบความโปร่งใสและเป็นโรงเรียนประชาธิปไตยที่ช่วยบ่มเพาะจิตสาธารณะ เสริมสร้างความเข้มแข็

เอกสารอ้างอิง

โกวิทย์ พวงงาม. (2553). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.

ชำนาญ จันทร์เรือง. (2549). การกระจายอำนาจที่แท้จริงเป็นอย่างไร. กรุงเทพฯ: ประชาไทย.

ชำนาญ ชูเที่ยง และคณะ. (2556). การกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นภายใต้กระบวนทัศน์การปกครองท้องถิ่นสมัยใหม่. วารสารการบริหารและสังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(4), 297-308.

ชูศักดิ์ เที่ยงตรง . (2520). การบริหารการปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ธีรยุทธ บุญมี. (2541). แนวคิดและวาทะกรรมว่าด้วยธรรมรัฐแห่งชาติ. ในการประชุมทางวิชาการเนื่องในวาระครบรอบ 50 ปีคณะรัฐศาสตร์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2545). ธรรมาภิบาลในองค์กรอิสระ. นนทบุรี: สถาบันพระปกเกล้า.

พระราชญาณวิสิฐ. (2548). หลักธรรมาภิบาลและประมุขศิลป์. กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์ชัยมงคลพริ้นติ้ง.

วุฒิสาร ตันไชย. (2555). การสร้างความปรองดองแห่งชาติ. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 10(1), 5-28.

สัภยา ขาวหมื่นไวย์ และคณะ. (2569). วัฏจักรอำนาจการเมืองท้องถิ่นกับธรรมาภิบาลที่ถูกกัดกิน. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 24(1), 128-148.

อรทัย ก๊กผล. (2552). คู่คิด คู่มือการมีส่วนร่วมของประชาชน สําหรับนักบริหารท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: จรัญสนิทวงศ์การพิมพ์.

Ekakul, T. (2008). perational Research. Ubon Ratchathani: Yongsawat Inter Group Co., Ltd.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

09/30/2026

รูปแบบการอ้างอิง

สีทน ภ. (2026). เครือข่ายภาคประชาชนกับการขับเคลื่อนธรรมาภิบาลท้องถิ่น. วารสารรัฐศาสตร์ มจร โคราช, 1(4), 67–75. สืบค้น จาก https://so15.tci-thaijo.org/index.php/JPMK/article/view/4370