แนวทางการพัฒนาบทบาทผู้บริหารในการส่งเสริมการจัดการเรียนการสอนเทียบเคียงมาตรฐานสากลของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพระนครศรีอยุธยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับบทบาทผู้บริหารในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เทียบเคียงมาตรฐานสากลของครู และ 2) นำเสนอแนวทางการพัฒนาบทบาทผู้บริหารในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เทียบเคียงมาตรฐานสากลของครู วิธีดำเนินการวิจัยมี 2 ขั้นตอน ได้แก่ 1. ศึกษาระดับบทบาทผู้บริหารในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เทียบเคียงมาตรฐานสากลของครู กลุ่มตัวอย่าง คือ ครูผู้สอนในรายวิชาการศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง (IS) จำนวน 154 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.97 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 2. แนวทาง การพัฒนาบทบาทผู้บริหารในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เทียบเคียงมาตรฐานสากลของครู ผู้ให้ข้อมูลหลักคือ ผู้บริหารสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ผู้บริหารสถานศึกษา นักวิชาการศึกษา/ศึกษานิเทศก์ โดยเลือกแบบเจาะจง จํานวน 9 ท่าน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างและวิเคราะห์ข้อมูลด้วยเทคนิคการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) บทบาทผู้บริหารในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เทียบเคียงมาตรฐานสากลของครูในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพระนครศรีอยุธยาอยู่ในระดับมาก 2) แนวทางการพัฒนาบทบาทผู้บริหารในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เทียบเคียงมาตรฐานสากลของครูในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพระนครศรีอยุธยา ประกอบด้วยบทบาท 5 ด้าน จำนวน 43 แนวทาง ดังนี้ 1. บทบาทในการออกแบบกำหนดทิศทางมี 8 แนวทาง เช่น การวิเคราะห์สภาพแวดล้อมข้อมูลพื้นฐานของโรงเรียน การกำหนดวิสัยทัศน์ พันธกิจ และจุดมุ่งหมายที่ชัดเจน 2. บทบาทการสร้างความสัมพันธ์และวัฒนธรรมขององค์กร มี 14 แนวทาง เช่น การบูรณาการภาษาอังกฤษกับเนื้อหาวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ การสร้างวัฒนธรรมค่านิยมองค์กรที่สนับสนุนการใช้ภาษา การเชื่อมโยงการวิจัย นวัตกรรมกับชุมชน แหล่งเรียนรู้จริงควรส่งเสริมให้ครูและนักเรียนทำวิจัยพัฒนานวัตกรรมที่ตอบโจทย์ปัญหาชุมชน 3. บทบาทการสนับสนุนและบริหารจัดการทรัพยากร มี 5 แนวทาง เช่น การเชื่อมโยงสื่อดิจิทัลกับการเรียนรู้เชิงบูรณาการการพัฒนาผู้เรียน 4. บทบาทด้านการส่งเสริมพัฒนาครูและบุคลากร มี 7 แนวทาง เช่น การพัฒนาศักยภาพด้านภาษาอย่างต่อเนื่อง การสร้างนโยบายและแรงจูงใจ 5. บทบาทด้านการนิเทศ กำกับ ติดตาม ประเมินผลมี 9 แนวทาง เช่น การสร้างระบบประเมินผลอย่างเป็นระบบและรอบด้าน การติดตามและสะท้อนผลการประยุกต์ใช้วิจัย เพื่อให้การส่งเสริมการจัดการเรียน การสอนเทียบเคียงมาตรฐานสากลของครูในสถานศึกษามีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
การุณ สกุลประดิษฐ์. (2559). สพฐ. ชูโมเดล TEPE Online ลุยพัฒนาครูและ บุคลากรทางการศึกษา. สืบค้นเมื่อ 8 ธันวาคม 2567. แหล่งที่มาhttps://mgronline.com/daily/detail/9590000066241.
ชูศักดิ์ เอกเพชร. (2562). การพัฒนาสมรรถนะครูด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลสำหรับการจัดการเรียนรู้ในยุค Thailand 4.0. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(3), 1-12.
ดรุณี รัตนโชติ, สุเทพ พงษ์ศรีกุล, และ มนต์ชัย พวงมาลี. (2565). การสนับสนุนของผู้บริหารสถานศึกษาต่อการพัฒนาวิชาชีพครูและผลกระทบต่อความสามารถในการจัดการเรียนรู้. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 12(4), 180–195.
ทิศนา แขมมณี. (2562). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 23). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนพร วัฒนา. (2563). การพัฒนาระบบการนิเทศภายในของผู้บริหารสถานศึกษาเพื่อยกระดับคุณภาพการจัดการเรียนรู้. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา, 10(3), 1–15.
นงลักษณ์ พันธ์วิไล และคณะ. (2567). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกตามการรับรู้ของครูในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 1. วารสารศิลปะการจัดการ, 8(2), 338.
นพรัตน์ กิ่งก้าน. (2568). แนวทางในการพัฒนาการบริหารจัดการครูและบุคลากรทางการศึกษาสู่มาตรฐานสากล โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่. วารสารครุศาสตร์, 53(1), 1-17.
ปณต ศิริอักษร. (2567). การพัฒนาหลักสูตรอบรมภาษาอังกฤษเชิงวิชาการสำหรับครูวิชาหลัก: กรณีศึกษาโรงเรียนในโครงการ English Program. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง).
ประสิทธิ์ชัย แก้วประดับ. (2564). แนวทางการยกระดับสมรรถนะทางภาษาต่างประเทศของครูเพื่อรองรับการเป็นโรงเรียนมาตรฐานสากลในภาคกลาง. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
ปาณิสรา โชคคเณศร์. (2563). บทบาทผู้บริหารสถานศึกษาในการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนตามความคิดเห็น ของครูหัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา).
ปิยะดา เกียรติทัศนสิทธิ์. (2565). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการภาษาและเนื้อหา (CLIL) เพื่อเสริมสร้างทักษะทางภาษาและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
ปิยะรัตน์ วงศ์พรม. (2564). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนกับการพัฒนาวิชาชีพครูในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 12(2), 125-135.
พัฒนาพร สุขเกษม. (2567). การบริหารจัดการสถานศึกษาด้วยระบบคุณภาพของโรงเรียนมาตรฐานสากล. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(8), 173-186.
พรรณี ลีกิจวัฒนะ. (2566). วิธีการวิจัยทางการศึกษา Reseach Methods In Education. (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: มีน เซอร์วิส ซัพพลาย.
ภัทรพล สุคนธรัตน์ และ ปฏิพัทธ์ แสงประเสริฐ. (2566). ศึกษาสมรรถนะหลักของผู้บริหารที่สัมพันธ์กับคุณลักษณะโรงเรียนมาตรฐานสากล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา).
วรรณรัตน์ วิริยะอาภรณ์, คมสัน สันติบวร, & ชลิตา หริรักษ์. (2567). การบริหารโรงเรียนมาตรฐานสากลกับการจัดการศึกษาไทยยุค 4.0 ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา).
วิภาวี ลิ้มปิยะกุล, สมศักดิ์ กุลนิเทศ, และ อัญชนา ชาญชนะ. (2565). แนวทางการส่งเสริมการใช้ข้อมูลเชิงประจักษ์ในการตัดสินใจของผู้บริหารสถานศึกษาเพื่อการพัฒนาคุณภาพการศึกษา. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา, 16(1), 220–235.
ศรสวรรค์ บุญณกรณ์ชัย. (2561). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 โรงเรียนทวีธาภิเศก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเกริก).
สมชาย พุ่มพวง. (2563). บทบาทผู้บริหารสถานศึกษาในการบริหารจัดการทรัพยากรเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการการบริหารการศึกษา, 11(2), 110–125.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2563). การวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสาวลักษณ์ พิมพ์สายทอง. (2562). แนวทางการพัฒนาบทบาทภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 1. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา).
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพระนครศรีอยุธยา. (2567). รายงานข้อมูลสารสนเทศปีการศึกษา 2567. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพระนครศรีอยุธยา.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. (2567). บทบาทหน้าที่ของผู้บริหารสถานศึกษา. เข้าถึงเมื่อ 8 ธันวาคม 2567, เข้าถึงได้จาก https://otepc.go.th/th/ content page/item.html
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2566-2570) ของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พุทธศักราช 2545. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักบริหารงานการมัธยมศึกษาตอนปลายและสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการจัดการเรียนการสอนในโรงเรียนมาตรฐานสากล ฉบับแก้ไข 2565. กรุงเทพฯ : ไอเดีย แอนด์พริ้นติ้ง.
สำนักบริหารงานการมัธยมศึกษาตอนปลายและสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการจัดการเรียนการสอนในโรงเรียนมาตรฐานสากล ฉบับแก้ไข 2565. กรุงเทพฯ : ไอเดีย แอนด์พริ้นติ้ง.
สำนักวิจัยและพัฒนาการศึกษา. (2563). รายงานผลการประเมินสถานการณ์การศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
อรรถพล ประภาสโนบล. (2560). รูปแบบการบริหารจัดการแบบมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อคุณภาพการศึกษาของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์).
อัญชลี ธรรมวิทย์. (2563). รูปแบบการประเมินโครงการโดยเน้นการมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาคุณภาพการจัดการศึกษาของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง).
Dess, G. G. & Miller, A. (1993). Strategic Management. Singapore: McGraw-Hill.
Felcher, D. E. (1991). The role of high school principals in curriculum development and implementation in Virginia. (Doctoral dissertation, Virginia Polytechnic Institute and State University).
Fullan, M. (2020). The new meaning of educational change: Professional learning communities and continuous improvement culture. Teachers College Press.
Fullan, M., & Scott, G. (2009). Professional learning communities at the next level: Creating a culture of continuous improvement. Corwin Press.
Gary Yukl. (2006). Leadership in Organizations, 5th ed. New York: Courier Stoughton.
Hattie, J. (2022). Visible Learning: The Sequencing of Learning. Routledge.
Hitt, M. A., Ireland, R. D., & Hoskisson, R. E. (2000). Strategic management: Competitiveness and globalization (4th ed.). South-Western College Publishing.
Henry Mintzberg. (1973). The Nature of Managerial Work. New York: Harper and Row.
Johnson, R. M. (2022). Evidence-Based Leadership: The essential role of research utilization in school improvement. Journal of Educational Administration Research, 9(2), 70–85.
Johnson, G., Scholes, K., & Whittington, R. (2017). Exploring strategy (11th ed.). Pearson Education.
Lincoln, Y. S., & Guba, E. G. (2020). Naturalistic inquiry. Sage Publications.
Pink, D. H. (2019). Drive: The surprising truth about what motivates us. Riverhead Books.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. London: Century Press.
Smith, L. C. (2021). Bridging the digital divide: The role of school leaders in fostering teacher technological pedagogical content knowledge (TPACK). International Journal of Educational Technology and Leadership, 6(1), 45–60.
Wang, Y. (2023). The role of digital infrastructure readiness in the effectiveness of educational technology adoption: A global perspective. Journal of Educational Technology & Society, 26(1), 15-28.
