Executive Decision for the Management of the Rattanarangsan Interdisciplinary Schools under Phang Nga Phuket Ranong Secondary Educational Service Area Office
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to study the decision-making of administrators and to identify guidelines for developing administrative decision-making in the management of schools within the Rattana Rangsarran Educational Consortium. The research sample consisted of 181 school administrators and teachers from schools in the Rattana Rangsarran Educational Consortium under the Secondary Educational Service Area Office for Phang Nga, Phuket, and Ranong. The research instruments comprised a questionnaire and an interview form. The overall reliability coefficient of the questionnaire was 0.88. Statistical methods used for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, and content analysis.
The overall level of administrative decision-making in the management of schools within the Rattana Rangsarran Educational Consortium was found to be at a high level. When considered by individual dimension, all dimensions were also rated at a high level. Ranked in descending order of mean scores, the dimensions were as follows: implementation of decisions, exploration of alternatives, selection of alternatives, evaluation and improvement of deficiencies, and problem definition.
The findings suggested that administrators should possess genuine and comprehensive knowledge related to school administration, drawing on information from a variety of credible sources. They should thoroughly and carefully analyse problems using sound reasoning, identify the root causes of issues, and apply management principles grounded in knowledge, skills, and experience. Brainstorming should be incorporated into key school activities to gather input from all relevant stakeholders. Administrators should demonstrate understanding and sensitivity toward the feelings and behaviours expressed by subordinates, both verbally and through actions, and should respect the decisions made by those under their supervision. They should also familiarise themselves with procedural steps, retain detailed knowledge of tasks, and attend to the work of every department within the school. Furthermore, administrators should facilitate operations and coordinate with external agencies to ensure that all activities proceed smoothly and efficiently. Performance evaluation allows administrators to assess past operations and determine whether a chosen alternative has effectively resolved the problem. Where an alternative proves ineffective, administrators should re-examine the scope of the problem and make the necessary improvements by identifying and adopting a more suitable alternative in its place.
Article Details
References
กันตชาติ กุดนอก. (2565). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2. (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร).
จุฑามาศ ดีแป้น. (2563). การตัดสินใจของผู้บริหารกับประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
จิตรกร จันทร์สุข และจีรนันท์ วัชรกุล. (2564). การศึกษาองค์ประกอบภาวะผู้นำดิจิทัลสำหรับผู้บริหารโรงเรียนขยายโอกาส ทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี เขต 3. Sisaket Rajabhat University Journal, 15(2), 36-49.
ชุติณัชชา ไชยโย และคณะ. (2567). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาในกลุ่มโรงเรียนเชียงคำ 1 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยา เขต 2. วารสาร มจร. อุบลปริทรรศน์, 9(1), 873–882.
นิว ตาคม. (2561). การตัดสินใจกับการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 9. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10, ฉบับปรับปรุงใหม่). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พงษ์นรินทร์ เจริญรัมย์. (2558). การตัดสินใจของผู้บริหารสถานศึกษาของโรงเรียนวัดนางสาว (ถาวรราษฎร์บำรุง) สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. (การค้นคว้าอิสระปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
ภีมณปภัค สุพรชัยภักดี. (2561). การตัดสินใจของผู้บริหารโรงเรียนบ้านบางน้ำจืด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. (การค้นคว้าอิสระปริญญาศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
ภูรีรัตน์ สุกใส. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นําดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษาในจังหวัดอุตรดิตถ์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร).
มณีรัตน์ กมลพัฒนานันท์.(2559) การตัดสินใจของผู้บริหารกับการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. (ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
รัชดาภรณ์ กองผุย. (2560). การตัดสินใจของผู้บริหารกับการบริหารงานพัสดุ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
วิภาดา วงศ์ยะรา. (2561). การตัดสินใจของผู้บริหารกับประสิทธิผลของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 8. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
สุพัตรา กสิวัฒนาวุฒิและคณะ. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างการใช้อำนาจกับการตัดสินใจของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 2. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(6), 134 - 147.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพังงา ภูเก็ต ระนอง. (2567). รายงานประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567–2568. พังงา: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพังงา ภูเก็ต ระนอง.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). รายงานผลการศึกษาเรื่องการนำมาตรฐานการศึกษาของชาติสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Krejcie, R.V., & D.W. Morgan. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement. 30(3), 607 – 610.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale in Attitude Theory and Measurement. P.90-95. New York : Wiley & Son.
