การจัดการคุณภาพและการพัฒนาสมรรถนะที่ส่งผลต่อคุณภาพการให้บริการของตัวแทนประกันชีวิต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยการจัดการคุณภาพของพนักงานตัวแทนประกันชีวิตที่ส่งผลต่อคุณภาพการให้บริการของตัวแทนประกันชีวิต และ 2) ศึกษาการพัฒนาสมรรถนะของพนักงานตัวแทนประกันชีวิตที่ส่งผลต่อคุณภาพการให้บริการของตัวแทนประกันชีวิตเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ ตัวแทนประกันชีวิตที่ได้รับใบอนุญาต จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม (มีค่าความเที่ยงตรงทั้งฉบับเท่ากับ .978) และวิเคราะห์ข้อมูลโดยการถดถอยเชิงพหุคูณ (Multiple Regression Analysis)
ผลการวิจัยพบว่า
1. ปัจจัยการจัดการคุณภาพ ทั้ง 4 ปัจจัย สามารถร่วมกันอธิบายคุณภาพการให้บริการของตัวแทนประกันชีวิต โดยภาพรวม ได้ร้อยละ 58.00 (Adj.R2 = .580) โดยปัจจัยการจัดการคุณภาพที่ส่งผลต่อคุณภาพการให้บริการของตัวแทนประกันชีวิต เรียงลำดับมากไปน้อยของการมีอิทธิพล คือ การปรับปรุง (Beta = .262, Sig. = .000) การตรวจสอบ (Beta = .226, Sig. = .004) การปฏิบัติ (Beta = .178, Sig. = .014) และการวางแผน (Beta = .166, Sig. = .013) ตามลำดับ
2. การพัฒนาสมรรถนะของตัวแทนประกันชีวิต ทั้ง 3 ปัจจัย สามารถร่วมกันอธิบายคุณภาพการให้บริการของตัวแทนประกันชีวิต โดยภาพรวม ได้ร้อยละ 65.10 (Adj.R2 = .651) โดยการพัฒนาสมรรถนะของตัวแทนประกันชีวิตที่ส่งผลต่อคุณภาพการให้บริการของตัวแทนประกันชีวิต เรียงลำดับมากไปน้อยของการมีอิทธิพล คือ ด้านทัศนคติ (Beta = .530, Sig. = .000) ด้านทักษะ (Beta = .207, Sig. = .001) และด้านความรู้ (Beta = .143, Sig. = .004) ตามลำดับ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชุติมา วารีวหา และสมบัติ เดชบํารุง. (2567). การประกันคุณภาพภายในของสถานศึกษาโดยใช้กระบวนการของเดมมิ่ง. วารสารชมรมบัณฑิตศิลป์, 2(1), 47-58.
ธนภัทร ธรรมากัลยากุล และคณะ. (2566). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของตัวแทนขายประกันชีวิตในประเทศไทย. วารสารวิชาการสังคมศาสตร์เครือข่ายวิจัยประชาชื่น, 5(2), 99–117.
บดินทร์ภัทร์ สายบุตร. (2562). กระบวนการพัฒนาระบบประกันคุณภาพการศึกษาตามวงจร PDCA ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. วารสารวิจัยวิชาการ, 2(1), 39-53.
วัฒนลักษมิ์ เวชประสิทธิ์, บุษกร วัฒนบุตร และวิโรชน์ หมื่นเทพ. (2565). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะตัวแทนประกันชีวิต กรณีศึกษา สำนักงานตัวแทน บริษัท กรุงไทย-แอกซ่า ประกันชีวิต จำกัด (มหาชน) สาขานวลจันทร์ กรุงเทพมหานคร. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 5(2), 92–106.
สมาคมประกันชีวิตไทย. (2566). ภาพรวมธุรกิจประกันชีวิตไทย ปี 2565. สืบค้นจาก https://www.tlaa.org/page_ bx.php?cid=23&cname=&cno=1558
สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย. (2567). รายงานผลการบริหารและพัฒนาทรัพยากรบุคคล ประจำปี 2567. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย.
ศิริภรณ์ พุทธรักษ์ และคณะ. (2563). ผลสัมฤทธิ์ในการประกอบอาชีพตัวแทนประกันชีวิตในสังกัดสำนักงานตัวแทน บริษัทเอไอเอ จำกัด สาขา กรุงเทพมหานคร. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 3(2), 221-233.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. Cambridge, MA: MIT Press.
Likert, R. (1967). The human organization: its management and values. McGraw-Hill.
Parasuraman, A., Zeithaml, V. A., & Berry, L. L. (1988). SERVQUAL: A multiple-item scale for measuring consumer perceptions of service quality. Journal of Retailing, 64(1), 12–40.
Skipper, H. D., & Kwon, W. J. (2007). Risk management and insurance: Perspectives in a global economy. Malden, MA: Blackwell Publishing.
Spencer, L. M., & Spencer, S. M. (1993). Competence at work: Models for superior performance. New York: John Wiley & Sons.
Taro Yamane. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: New York: Harper. & Row.
