การวิเคราะห์ความสอดคล้องโครงการพัฒนาบุคลากรกับโมเดลการเรียนรู้ 70:20:10 กรณีศึกษาคณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
คำสำคัญ:
โมเดลการเรียนรู้ 70:20:10, การพัฒนาบุคลากร, เกณฑ์ EdPEx, การสื่อสารเชิงกลยุทธ์บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. วิเคราะห์หมวดหมู่การพัฒนาของโครงการพัฒนาบุคลากร และ 2. ประเมินความสอดคล้องระหว่างโครงการพัฒนาบุคลากรกับสัดส่วนโมเดลการเรียนรู้ 70:20:10 ของคณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ซึ่งมีบุคลากรทั้งหมด 99 คน โดยใช้การวิเคราะห์เอกสารจากโครงการพัฒนาบุคลากรย้อนหลัง 9 ปี ตั้งแต่ปีงบประมาณ 2560–2568 รวมทั้งสิ้น 80 โครงการ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ร้อยละและค่าเฉลี่ย ผลการศึกษาพบว่า โครงการพัฒนาบุคลากรส่วนใหญ่เน้นหมวดความรู้ ความเข้าใจ และการสื่อสารองค์กร มีจำนวนมากที่สุด (ร้อยละ 57.50) เมื่อพิจารณาความสอดคล้องกับโมเดล 70:20:10 พบว่า โครงการส่วนใหญ่จัดอยู่ในรูปแบบการเรียนรู้ผ่านหลักสูตร (10%) สูงถึงร้อยละ 71.25 รองลงมาคือ การเรียนรู้ผ่านประสบการณ์ (70%) ร้อยละ 16.25 และการเรียนรู้ผ่านผู้อื่น (20%) ร้อยละ 12.50 องค์ความรู้ใหม่ที่ค้นพบชี้ให้เห็นว่า การสื่อสารเชิงกลยุทธ์ ทำหน้าที่เป็นกลไกต้นน้ำสำคัญในการสร้างความสอดคล้องเชิงนโยบาย ซึ่งถือเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดการเรียนรู้ผ่านการปฏิสัมพันธ์ (20%) และลดแรงเสียดทานในการเปลี่ยนผ่านไปสู่การเรียนรู้จากการปฏิบัติจริง (70%) ในองค์กรวิชาการ แม้จะยังมีการพึ่งพิงผู้เชี่ยวชาญภายนอกสูงแต่มีการเปลี่ยนผ่านสู่การพัฒนาการใช้ฐานข้อมูลดิจิทัล เพื่อมุ่งสู่การเป็น Smart Management และยกระดับคุณภาพตามเกณฑ์ EdPEx อย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กองนโยบาย ยุทธศาสตร์และแผนงาน มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. (2566a). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ พ.ศ. 2567–2570. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
กองนโยบาย ยุทธศาสตร์และแผนงาน มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. (2566b). ประกาศการกำหนดขนาดส่วนงานและจำนวนผู้บริหารส่วนงานในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ พ.ศ. 2566. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
กวีรัตน์ เกียรติบุญสนอง. (2567). การปรับตัวและการพัฒนาบุคลากรด้านเทคโนโลยีดิจิทัล. วารสารเมธีวิจัย Savant Journal of Social Sciences, 1(2), 12–18. https://so16.tci-thaijo.org/index.php/SJ_SS/article/view/378.
เกตศิรินทร์ กาญจนกังวาฬกุล และวิเชศ คำบุญรัตน์. (2565). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำสำหรับผู้บริหารระดับต้นของ รัฐวิสาหกิจ XYZ. วารสารสุทธิปริทัศน์, 36(3), 117–129. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/DPUSuthiparithatJournal/article/view/259805.
คณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. (2568a). ข้อมูลบุคลากร คณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ประจำปี 2568. สืบค้น 15 มีนาคม 2569 จาก https://link.psu.th/qMmH9a.
คณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. (2568b). รายงานผลการประเมินคุณภาพ คณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ประจำปี 2568. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
นิศาชล คะนองดี และพัชรา วาณิชวศิน. (2564). การพัฒนากลยุทธ์การเรียนรู้ตามรูปแบบการเรียนรู้ 70:20:10 เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานเป็นทีมสำหรับพนักงาน บริษัท ไฮ-เทค แอพพาเรล จำกัด. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(8), 240–253. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/254296.
พลัฎฐ์ อารีวงศ์ศิลป์. (2567). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์จากยุคการบริหารงานบุคคลสู่ยุคดิจิทัล. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(1), 347–356. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jidir/article/view/267383.
วีระชัย จันทร์สุข. (2563). การสร้างองค์กรที่มีประสิทธิภาพสูง High Performance. สืบค้น 1 ตุลาคม 2568 จาก https://www.gotoknow.org/posts/682286.
ฤาชุตา เทพยากุล. (2566). การจัดการทรัพยากรมนุษย์สมัยใหม่. พี ซี ปริ้นติ้ง.
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2567). เกณฑ์คุณภาพการศึกษาเพื่อการดำเนินการที่เป็นเลิศ (EdPEx) ฉบับปี 2567–2570.
อรรถพล ผลประเสริฐ, เชาวฤทธิ์ เชาว์แสงรัตน์ และศุภวัฒน์ สุขะปรเมษฐ. (2569). การประยุกต์ใช้ทักษะดิจิทัลของบุคลากรสายสนับสนุนในสถาบันการศึกษา. วารสารวิจัยวิชาการ, 9(1), 345–358. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jra/article/view/282786.
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2560). การพัฒนาสมรรถนะกลุ่มงาน HR บนแนวคิด 70:20:10 Learning model. เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
Bloom, B. S., Engelhart, M. D., Furst, E. J., Hill, W. H., & Krathwohl, D. R. (Eds.). (1956). Taxonomy of educational objectives: The classification of educational goals. Handbook I: Cognitive domain. David McKay Company.
Clardy, A. (2018). The 70-20-10 and the dominance of informal learning: A fact in search of evidence. Human Resource Development Review, 17(2), 153–178. https://doi.org/10.1177/1534484318759399.
Jennings, C. (2013). 70:20:10 framework explained: Creating high performance. 70:20:10 Forum Pty Limited.
Kirkpatrick, J. D., & Kirkpatrick, W. K. (2016). Kirkpatrick's four levels of training evaluation. Association for Talent Development.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice-Hall.
Lombardo, M. M., & Eichinger, R. W. (1996). The career architect development planner: An expert system offering research-based and experience-tested development plans and coaching tips. Lominger Limited.
McCall, M. W., Lombardo, M. M., & Morrison, A. M. (1988). The lessons of experience: How successful executives develop on the job. Lexington Books.
Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The knowledge-creating company: How Japanese companies create the dynamics of innovation. Oxford University Press.
Schreurs, M., & Meingast, A. (2015). A high performance organization: What is it? HPO Center. https://feedforwardanalyse.nl/wp-content/uploads/2017/01/UK-versie-boekje.pdf.
