การพัฒนาความสามารถในการสร้างเครื่องมือวัดการคิดด้วยการจัดการเรียนรู้แบบปฏิบัติจริง ร่วมกับกระบวนการเสริมสร้างพลังภายในตนของนิสิตหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
คำสำคัญ:
ความสามารถด้านการสร้างเครื่องมือวัดการคิด, การเรียนรู้แบบปฏิบัติจริง, กระบวนการเสริมสร้างพลังภายในตนบทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงปฏิบัติการในชั้นเรียน มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาความสามารถในการสร้างเครื่องมือวัดการคิดที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบปฏิบัติจริง ร่วมกับกระบวนการเสริมสร้างพลังภายในตนของนิสิตหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต คณะศึกษาศาสตร์ กลุ่มตัวอย่าง คือ นิสิตระดับปริญญาตรีสาขาการวัดและประเมินทางการศึกษา จำนวน 55 คน ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ จังหวัดสงขลา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้แบบปฏิบัติจริง ร่วมกับกระบวนการเสริมสร้างพลังภายในต้น จำนวน 15 แผน แบบประเมินความคิดเห็นต่อผลการสร้างเครื่องมือวัดการคิด ซึ่งเป็นแบบเขียนตอบ จำนวน 3 ชุด วิเคราะห์ข้อมูลโดยการตรวจผลงาน สอบถามความคิดเห็น และหาค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสรุปผลจากการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า นิสิตมีความสามารถในการสร้างเครื่องมือวัดการคิดและมีความมั่นใจในการสร้างเครื่องมือวัดการคิดเพิ่มขึ้น สามารถวางแผนและแก้ปัญหาในทุกครั้งที่เรียนตามแผนการเรียนรู้ มีความพึงพอใจในการแก้ปัญหาสูงขึ้น สามารถวางแผนตรวจสอบคุณภาพและปรับปรุงคุณภาพได้ดีขึ้น มีความมั่นใจที่จะนำความรู้และประสบการณ์จากการสร้างเครื่องมือวัดการคิด และการทดลองใช้จริงไปใช้ในการจัดการเรียนรู้ในการฝึกประสบการณ์ต่อไปได้อย่างมั่นใจ
เอกสารอ้างอิง
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ. (2562). หลักสูตรการศึกษาบัณฑิต สาขาการวัดและประเมินทางการศึกษา พ.ศ. 2562. มหาวิทยาลัยทักษิณ.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10 ฉบับปรับปรุงใหม่). สุวีริยาสาส์น.
มหาวิทยาลัยทักษิณ. (2562). แผนกลยุทธ์มหาวิทยาลัยทักษิณ ปีงบประมาณ พ.ศ. 2561-2565. ฝ่ายแผนงาน สำนักงานมหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยทักษิณ.
ญาสุมิน สุวรรณไตรย์. (2563). การพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง ฟังก์ชันลอการิทึม ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โดยการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิด DAPIC. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561–2580. สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Anderson, L. W., & Krathwohl, D. R. (Eds.). (2001). A taxonomy for learning, teaching, and assessing: A revision of Bloom’s taxonomy of educational objectives. Longman.
Bandura, A. (1977). Social learning theory. Prentice-Hall.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. W. H. Freeman and Company.
Banks, J. A. (2015). Cultural diversity and education: Foundations, curriculum, and teaching (6th ed). Pearson.
Black, P., & Wiliam, D. (1998). Assessment and classroom learning. Assessment in Education: Principles, Policy & Practice, 5(1), 7–74. https://doi.org/10.1080/0969595980050102.
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom. School of Education and Human Development, George Washington University.
DuFour, R., & Eaker, R. (1998). Professional learning communities at work: Best practices for enhancing student achievement. National Education Service.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice-Hall.
Maslow, A. H. (1970). Motivation and personality (2nd ed). Harper & Row.
Nitko, A. J., & Brookhart, S. M. (2014). Educational assessment of students (7th ed). Pearson.
Partnership for 21st Century Skills. (2009). P21 framework for 21st century learning. Partnership for 21st Century Skills.
Prince, M. (2004). Does active learning work? A review of the research. Journal of Engineering Education, 93(3), 223–231. https://doi.org/10.1002/j.2168-9830.2004.tb00809.x.
Seligman, M. E. P. (2002). Authentic happiness: Using the new positive psychology to realize your potential for lasting fulfillment. Free Press.
Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st century skills: Learning for life in our times. Jossey-Bass.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
Zimmerman, M. A. (2000). Empowerment theory: Psychological, organizational, and community levels of analysis. In J. Rappaport & E. Seidman (Eds.), Handbook of community psychology (pp. 43–63). Kluwer Academic/Plenum.
