แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะเทคโนโลยีดิจิทัลด้านการเรียนการสอนของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาจันทบุรี ตราด
คำสำคัญ:
ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรม, สมรรถนะเทคโนโลยีดิจิทัล, ผู้บริหารสถานศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะเทคโนโลยีดิจิทัลด้านการเรียนการสอนของครู และ 2. นำเสนอแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะเทคโนโลยีดิจิทัลด้านการเรียนการสอนของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาจันทบุรี ตราด โดยการวิจัยนี้เป็นแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเชิงปริมาณ คือ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาจันทบุรี ตราด จำนวน 313 คน และกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเชิงคุณภาพ คือ ผู้ทรงคุณวุฒิที่มีความรู้ความเชี่ยวชาญเกี่ยวกับสมรรถนะเทคโนโลยีดิจิทัลด้านการเรียนการสอนของครู จำนวน 9 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าดัชนีความต้องการจำเป็นแบบปรับปรุง และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1. สภาพปัจจุบันของภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะเทคโนโลยีดิจิทัลด้านการเรียนการสอนของครู โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ส่วนสภาพที่พึงประสงค์โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากเช่นกัน โดยค่าดัชนีความต้องการจำเป็นแบบปรับปรุง โดยภาพรวมอยู่ในระดับสูง มีลำดับความต้องการจากมากไปน้อย ดังนี้ ด้านการมีวิสัยทัศน์ในการเปลี่ยนแปลง ด้านการสร้างองค์กรแห่งนวัตกรรม ด้านการทำงานเป็นทีมและมีส่วนร่วม ด้านการมีความคิดสร้างสรรค์และด้านการบริหารความเสี่ยง และ 2. แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะเทคโนโลยีดิจิทัลด้านการเรียนการสอนของครู ประกอบด้วย 5 แนวทางได้แก่ 2.1 มีวิสัยทัศน์ในการเปลี่ยนแปลง 2.2 สร้างองค์กรแห่งนวัตกรรม 2.3 ส่งเสริมการทำงานเป็นทีมและมีส่วนร่วม 2.4 มีความคิดสร้างสรรค์ และ 2.5 การบริหารความเสี่ยง
เอกสารอ้างอิง
ธมนวรรณ จันทร์สวย. (2564). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาลพบุรี เขต 2. การค้นคว้าอิสระครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี.
มรกต จันทร์กระพ้อ และกฤษฎา เชียรวัฒนสุข. (2562). การสร้างองค์การแห่งนวัตกรรมเพื่อขับเคลื่อนสู่ความเป็นเลิศขององค์การ. วารสารนักบริหาร, 39(1), 52–66.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาจันทบุรี ตราด. (2566). แผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. กลุ่มนโยบายและแผน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาจันทบุรี ตราด.
Amabile, T. M. (1996). Creativity in context. Westview Press.
Brown, T. (2018). Change by design: How design thinking transforms organizations and inspires innovation. HarperBusiness.
Committee of Sponsoring Organizations of the Treadway Commission. (2017). Enterprise risk management—Integrating with strategy and performance. COSO.
Davis, J. (2017). Digital risk management: A practical guide to protecting your business. Routledge.
DuFour, R., & Eaker, R. R. (1998). Professional learning communities at work: Best practices for enhancing student achievement. Association for Supervision and Curriculum Development.
Edmondson, A. C. (1999). Psychological safety and learning behavior in work teams. Administrative Science Quarterly, 44(2), 350–383.
Fullan, M. (2007). The new meaning of educational change (4th ed). Teachers College Press.
Fullan, M. (2015). The deep learning challenge: A new approach to a world of change. Corwin.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art & practice of the learning organization. Doubleday/Currency.
