การวิเคราะห์เชิงบูรณาการของทศบารมี: กลไกและมิติของ หลักธรรมสำคัญในเวสสันดรชาดก
คำสำคัญ:
ทศบารมี;, เวสสันดรชาดก, การวิเคราะห์เชิงบูรณาการ, มหาบริจาค, พุทธจริยศาสตร์บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาและวิเคราะห์บทบาทและหน้าที่ของอรรถกถาในการอธิบายบทความวิชาการนี้มุ่งศึกษากลไกความสัมพันธ์เชิงระบบและพลวัตของทศบารมีที่ปรากฏในมหาเวสสันดรชาดก โดยเน้นการวิเคราะห์เชิงบูรณาการที่ชี้ให้เห็นนัยสำคัญว่า "ทานบารมี" มิได้ดำรงอยู่อย่างเอกเทศเพียงลำพัง แต่ทำหน้าที่เป็นแกนกลาง (Core Mechanism) ที่ทรงพลังในการขับเคลื่อนและดึงดูดบารมีอีก 9 ประการ ให้เข้ามาทำงานประสานสอดคล้องกันในลักษณะองค์รวม (Holistic Synergy) เพื่อสร้างดุลยภาพทางจิตวิญญาณท่ามกลางสถานการณ์วิกฤต การศึกษาวิเคราะห์ผ่านคัมภีร์พระไตรปิฎก อรรถกถา และฎีกา พบว่าการบำเพ็ญมหาบริจาคของพระเวสสันดรเป็นกระบวนการยกระดับจริยธรรมจากระดับสามัญวิสัยสู่ระดับปรมัตถ์ ซึ่งต้องอาศัยกลไกทางจิตที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อนในการบริหารจัดการกับความขัดแย้งทางจริยธรรม (Ethical Dilemma) ระหว่างความผูกพันทางโลกและเป้าหมายทางธรรม ผ่านมิติการกำกับของปัญญาที่รู้แจ้งและอุเบกขาที่วางเฉย ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าทศบารมีในเวสสันดรชาดกเป็นโมเดลทางจริยศาสตร์ที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งบูรณาการเป้าหมายทวิลักษณ์ระหว่างประโยชน์ส่วนตน (การบรรลุสัมมาสัมโพธิญาณ) และประโยชน์มหาชน (การอนุเคราะห์สัตว์โลก) ไว้อย่างลงตัวและเกื้อกูลกัน
เอกสารอ้างอิง
คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2554). วรรณคดีบาลี: ประวัติและแนวสังเขป. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ธรรมปาละ, พระ. (2555). ปรมัตถทีปนี อรรถกถาจริยาปิฎก (แปลโดย คณาจารย์ มจร). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2548). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด คำวัด. กรุงเทพฯ: วัดราชโอรสาราม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ภาค 2 (เล่มที่ 28). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพฯ: บริษัท เอส.อาร์. พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์ จำกัด.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2525). อรรถกถาขุททกนิกาย ชาดก (เวสสันดรชาดก). กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2555). ธรรมวิภาค ปริเฉทที่ 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
Bodhi, Bhikkhu. (1978). The Noble Eightfold Path: The Way to the End of Suffering. Kandy: Buddhist Publication Society.
Buddhaghosa, Bhadantacariya. (2010). The Path of Purification (Visuddhimagga) (Bhikkhu Nnamoli, Trans.). Kandy: Buddhist Publication Society.
Gethin, R. (1998). The Foundations of Buddhism. Oxford: Oxford University Press.
Gombrich, R. F. (2009). What the Buddha Thought. London: Equinox Publishing.
Harvey, P. (2000). An Introduction to Buddhist Ethics: Foundations, Values and Issues. Cambridge: Cambridge University Press.
Keown, D. (2005). Buddhist Ethics: A Very Short Introduction. Oxford: Oxford University Press.
Rhys Davids, T. W., & Stede, W. (1921). Pali-English Dictionary. London: Pali Text Society.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารบาลีเถรวาทปริทรรศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร


