ทัศนะของพระพุทธศาสนาต่อผู้หญิง: ข้อจำกัดทางสังคม และความเสมอภาคทางจิตวิญญาณ

ผู้แต่ง

  • รศ.ดร.มานพ นักการเรียน มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย
  • ดร.วิญญู กินะเสน มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย
  • ผศ.ดร.กฤติยา ถ้ำทอง หลักสูตรพระพุทธศาสนาในโลก มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ

คำสำคัญ:

เพศ, การบรรลุธรรม, ค่านิยมทางสังคม, ศักยภาพ, ปัญญาและศีลธรรม

บทคัดย่อ

บทความนี้มุ่งวิเคราะห์ทัศนะของพระพุทธศาสนาเกี่ยวกับผู้หญิงในมิติต่าง ๆ ทั้งด้านคัมภีร์บาลี นิรุกติศาสตร์ และหลักธรรม พบว่า ในขณะที่พระพุทธศาสนาแม้มีบางตอนที่ตำหนิผู้หญิง แต่โดยเนื้อแท้แล้ว ยอมรับความเสมอภาคของผู้หญิงและผู้ชายในทางจิตใจ ศีลธรรม และปัญญา โดยเห็นว่าทั้ง 2 เพศประกอบด้วยขันธ์ 5 อยู่ภายใต้ไตรลักษณ์ และกฎแห่งกรรมเช่นเดียวกัน ผู้หญิงสามารถประพฤติพรหมจรรย์ บรรลุธรรม และบรรลุอรหัตผลได้เช่นเดียวกับผู้ชาย เช่นที่ปรากฏในเถรีคาถา 73 รูป นอกจากนี้ การศึกษานิรุกติศาสตร์เผยให้เห็นว่า ศัพท์บาลี–สันสกฤตเกี่ยวกับ “อิตฺถี” และ “ปุริโส” สะท้อนค่านิยมทางสังคมและมุมมองต่อเพศ ขณะเดียวกันแนวคิดสมัยใหม่เสนอให้ใช้คำว่า “Human being” เพื่อสื่อถึงความเสมอภาคทางเพศ ทัศนะพุทธเกี่ยวกับผู้หญิงตั้งอยู่บนฐานแห่งปัญญาและศีลธรรม มองผู้หญิงในฐานะมนุษย์ผู้มีศักยภาพเท่าเทียมกันในการพ้นทุกข์และสร้างสังคมที่เป็นธรรมระหว่างเพศ

เอกสารอ้างอิง

จูฬพุทธโฆส. (2526). คัมภีร์โสตัตถกีมหานิทาน. แปลโดยร้อยตรีบรรจบ บรรณรุจิ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มิตรสยาม.

ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์ ษัฏเสน. (2539). การพัฒนาสตรีในพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: เรือนแก้วการพิมพ์.

ชินวรสิริวัฒน์, สมเด็จพระสังฆราชเจ้า พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวง. (2508). พระคัมภีร์อภิธานัปปทีปิกา. พระนคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

เปรม หิมจันทร์. (2521). “บทบาทของสตรีในอินเดียในวรรณคดีบาลี”. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต แผนกวิชาภาษาตะวันออก. บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก ( ป.อ. ปยุตโต). (2544). ทัศนะของพระพุทธศาสนาต่อสตรีและการบวชเป็นภิกษุณี. กรุงเทพมหานคร: บริษัท สหธรรมิก จำกัด.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2553). อรรถกถาภาษาไทย พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย เอกกนิบาต มโนรถปูรณี ภาค 1 ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2556). อรรถกถาภาษาไทย พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ธรรมบทภาค 1 ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

Devi, Naorem Jiteswori; Subrahmanyam, Kambhampati. (2014). Women in the Rig Vedic age. International Journal of Yoga-Philosophy, Psychology and Parapsychology. 2(1): 1-3.

Dhammananda, K. Sri. (1990). Status of Women in Buddhism. Kuala Lumpur: Buddhist Missionary Society.

E. Safra, Jacob. (1998). The New Encyclopaedia Britannica Volume 6. U.S.A.: Encyclopaedia Britannica Inc.

Summers, Della. (1995). Longman Dictionary of Contemporary English Third Edition. England: Longman Group Ltd.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-06-13

รูปแบบการอ้างอิง

นักการเรียน ม., กินะเสน ว., & ถ้ำทอง ก. (2023). ทัศนะของพระพุทธศาสนาต่อผู้หญิง: ข้อจำกัดทางสังคม และความเสมอภาคทางจิตวิญญาณ. วารสารบาลีเถรวาทปริทรรศน์, 1(1), 44–63. สืบค้น จาก https://so15.tci-thaijo.org/index.php/PTRJ/article/view/2950