การเสริมสร้างประชาธิปไตยด้วยวิถีพุทธ

ผู้แต่ง

  • สุริยะ รัตนสุภา นักวิชาการอิสระ
  • ไพรัตน์ เอิบสำโรง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระครูศรีปริยัตยารักษ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

ประชาธิปไตย, วิถีพุทธ, หลักพุทธธรรม

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้ศึกษาการเสริมสร้างประชาธิปไตยด้วยวิถีพุทธ แนวคิดและหลักการประชาธิปไตย ความสอดคล้องระหว่างวิถีพุทธกับระบอบประชาธิปไตย และแนวทางการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อเสริมสร้างประชาธิปไตยให้มีความมั่นคงและยั่งยืน โดยมุ่งเน้นการบูรณาการหลักประชาธิปไตยเข้ากับหลักพุทธธรรม ได้แก่ ไตรสิกขา สังคหวัตถุ 4 และสัปปุริสธรรม 7 เพื่อพัฒนาประชาชนให้เป็นพลเมืองที่มีความรู้ความเข้าใจทางการเมือง มีคุณธรรม จริยธรรม และความรับผิดชอบต่อสังคมการเสริมสร้างประชาธิปไตยไม่อาจอาศัยเพียงกระบวนการเลือกตั้ง กฎหมาย หรือกลไกการตรวจสอบอำนาจรัฐเท่านั้น แต่จำเป็นต้องพัฒนาคุณภาพของพลเมืองควบคู่กันไป โดยหลักประชาธิปไตย ได้แก่ อำนาจอธิปไตยเป็นของประชาชน สิทธิและเสรีภาพ ความเสมอภาค และหลักนิติธรรม เป็นพื้นฐานในการคุ้มครองสิทธิและส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมือง ขณะที่หลักไตรสิกขาช่วยพัฒนาความประพฤติ จิตใจ และปัญญา หลักสังคหวัตถุ 4 ส่งเสริมการสื่อสารอย่างสร้างสรรค์ การช่วยเหลือเกื้อกูล และการคำนึงถึงประโยชน์ส่วนรวม ส่วนหลักสัปปุริสธรรม 7 สนับสนุนการคิดอย่างมีเหตุผล การเข้าใจบทบาทของตนเองและสังคม ตลอดจนการพิจารณาเลือกผู้แทนอย่างรอบคอบการเสริมสร้างประชาธิปไตยด้วยวิถีพุทธจึงเป็นแนวทางที่มุ่งพัฒนาทั้งระบบการเมืองและคุณภาพของพลเมืองควบคู่กัน โดยส่งเสริมให้ประชาชนใช้สิทธิและเสรีภาพอย่างรับผิดชอบ เคารพความคิดเห็นที่แตกต่าง ตรวจสอบข้อมูลก่อนตัดสินใจ และมีส่วนร่วมในการตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐอย่างสร้างสรรค์ ทั้งนี้ การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมต้องดำเนินควบคู่กับการเคารพสิทธิมนุษยชน ความเสมอภาค หลักนิติธรรม และเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น เพื่อสร้างสังคมประชาธิปไตยที่เป็นธรรม สงบสุข

เอกสารอ้างอิง

ธเนศวร์ เจริญเมือง. (2548). แนวคิดว่าด้วยพลเมือง. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.

ปัญญานันทภิกขุ. (2545). ธรรมะกับการพัฒนาประชาธิปไตย. วารสารธรรมจักรวิทยา, 16(2), 59-70.

พรสันต์ เลี้ยงบุญเลิศชัย. (2560). การเมืองภาคประชาชนกับประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วมในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พระครูปลัดสุวัฑฒนพรหมจริยคุณ (คำมาก). (2563). พระพุทธศาสนากับการพัฒนาทางการเมืองการปกครองในสังคมไทย. วารสารปัญญาปณิธาน, 5(1), 1-14.

พระอุดมปัญญาภรณ์. (2565). พระพุทธศาสนากับประชาธิปไตย. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(2), 221-230.

ลิขิต ธีรเวคิน. (2559). ประชาธิปไตยไทยในทศวรรษใหม่. รุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.

วีระยุทธ กาญจน์ชูฉัตร. (2564). ประชาธิปไตยในความเปลี่ยนแปลง: สังคมไทยกับพลังพลเมือง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สมชัย ศรีสุทธิยากร. (2549). พระพุทธศาสนากับประชาธิปไตย. วารสารการศึกษาเชิงพุทธ, 7(1), 13-29.

สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (วาศน์วาสโน). (2528). สังคหวัตถุ 4. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

สุพจน์ บุญวิเศษ. (2537). หลักรัฐศาสตร์. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจํากัด เอ็ม.ที.เพรส.

เอกราช มะลิวรรณ์, วิลาสินี สุขกา และ ปวีณ์กร สุรบรรณ. (2561). ความเป็นพลเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของประชาชนในจังหวัดสงขลา. สงขลา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

10/29/2026

รูปแบบการอ้างอิง

รัตนสุภา ส., เอิบสำโรง ไ., & พระครูศรีปริยัตยารักษ์. (2026). การเสริมสร้างประชาธิปไตยด้วยวิถีพุทธ. วารสารรัฐศาสตร์ มจร โคราช, 1(5), 69–82. สืบค้น จาก https://so15.tci-thaijo.org/index.php/JPMK/article/view/4618