การเสริมสร้างประชาธิปไตยด้วยวิถีพุทธ
คำสำคัญ:
ประชาธิปไตย, วิถีพุทธ, หลักพุทธธรรมบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ศึกษาการเสริมสร้างประชาธิปไตยด้วยวิถีพุทธ แนวคิดและหลักการประชาธิปไตย ความสอดคล้องระหว่างวิถีพุทธกับระบอบประชาธิปไตย และแนวทางการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อเสริมสร้างประชาธิปไตยให้มีความมั่นคงและยั่งยืน โดยมุ่งเน้นการบูรณาการหลักประชาธิปไตยเข้ากับหลักพุทธธรรม ได้แก่ ไตรสิกขา สังคหวัตถุ 4 และสัปปุริสธรรม 7 เพื่อพัฒนาประชาชนให้เป็นพลเมืองที่มีความรู้ความเข้าใจทางการเมือง มีคุณธรรม จริยธรรม และความรับผิดชอบต่อสังคมการเสริมสร้างประชาธิปไตยไม่อาจอาศัยเพียงกระบวนการเลือกตั้ง กฎหมาย หรือกลไกการตรวจสอบอำนาจรัฐเท่านั้น แต่จำเป็นต้องพัฒนาคุณภาพของพลเมืองควบคู่กันไป โดยหลักประชาธิปไตย ได้แก่ อำนาจอธิปไตยเป็นของประชาชน สิทธิและเสรีภาพ ความเสมอภาค และหลักนิติธรรม เป็นพื้นฐานในการคุ้มครองสิทธิและส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมือง ขณะที่หลักไตรสิกขาช่วยพัฒนาความประพฤติ จิตใจ และปัญญา หลักสังคหวัตถุ 4 ส่งเสริมการสื่อสารอย่างสร้างสรรค์ การช่วยเหลือเกื้อกูล และการคำนึงถึงประโยชน์ส่วนรวม ส่วนหลักสัปปุริสธรรม 7 สนับสนุนการคิดอย่างมีเหตุผล การเข้าใจบทบาทของตนเองและสังคม ตลอดจนการพิจารณาเลือกผู้แทนอย่างรอบคอบการเสริมสร้างประชาธิปไตยด้วยวิถีพุทธจึงเป็นแนวทางที่มุ่งพัฒนาทั้งระบบการเมืองและคุณภาพของพลเมืองควบคู่กัน โดยส่งเสริมให้ประชาชนใช้สิทธิและเสรีภาพอย่างรับผิดชอบ เคารพความคิดเห็นที่แตกต่าง ตรวจสอบข้อมูลก่อนตัดสินใจ และมีส่วนร่วมในการตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐอย่างสร้างสรรค์ ทั้งนี้ การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมต้องดำเนินควบคู่กับการเคารพสิทธิมนุษยชน ความเสมอภาค หลักนิติธรรม และเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น เพื่อสร้างสังคมประชาธิปไตยที่เป็นธรรม สงบสุข
เอกสารอ้างอิง
ธเนศวร์ เจริญเมือง. (2548). แนวคิดว่าด้วยพลเมือง. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
ปัญญานันทภิกขุ. (2545). ธรรมะกับการพัฒนาประชาธิปไตย. วารสารธรรมจักรวิทยา, 16(2), 59-70.
พรสันต์ เลี้ยงบุญเลิศชัย. (2560). การเมืองภาคประชาชนกับประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วมในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระครูปลัดสุวัฑฒนพรหมจริยคุณ (คำมาก). (2563). พระพุทธศาสนากับการพัฒนาทางการเมืองการปกครองในสังคมไทย. วารสารปัญญาปณิธาน, 5(1), 1-14.
พระอุดมปัญญาภรณ์. (2565). พระพุทธศาสนากับประชาธิปไตย. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(2), 221-230.
ลิขิต ธีรเวคิน. (2559). ประชาธิปไตยไทยในทศวรรษใหม่. รุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
วีระยุทธ กาญจน์ชูฉัตร. (2564). ประชาธิปไตยในความเปลี่ยนแปลง: สังคมไทยกับพลังพลเมือง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมชัย ศรีสุทธิยากร. (2549). พระพุทธศาสนากับประชาธิปไตย. วารสารการศึกษาเชิงพุทธ, 7(1), 13-29.
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (วาศน์วาสโน). (2528). สังคหวัตถุ 4. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุพจน์ บุญวิเศษ. (2537). หลักรัฐศาสตร์. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจํากัด เอ็ม.ที.เพรส.
เอกราช มะลิวรรณ์, วิลาสินี สุขกา และ ปวีณ์กร สุรบรรณ. (2561). ความเป็นพลเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของประชาชนในจังหวัดสงขลา. สงขลา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารรัฐศาสตร์ มจร โคราช

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร