คุณลักษณะของนักการเมืองท้องถิ่นที่พึงประสงค์แนวพุทธตามทัศนคติของประชาชนในเทศบาลนครนครราชสีมา
คำสำคัญ:
คุณลักษณะ, นักการเมืองท้องถิ่น, ทัศนคติบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1. ระดับคุณลักษณะของนักการเมืองท้องถิ่นตามทัศนคติของประชาชนในเทศบาลนครนครราชสีมา 2. เปรียบเทียบทัศนคติของประชาชนต่อคุณลักษณะของนักการเมืองท้องถิ่นในเทศบาลนครนครราชสีมา โดยจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และ 3. คุณลักษณะของนักการเมืองท้องถิ่นแนวพุทธตามทัศนคติของประชาชนในเทศบาลนครนครราชสีมา การวิจัยเป็น แบบผสานวิธี ประกอบด้วยการวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล โดยมีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.865 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชนที่มีอายุ 18 ปีบริบูรณ์ขึ้นไป ที่มีสิทธิ์เลือกตั้งในเทศบาลนครนครราชสีมา อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา จำนวน 379 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบสมมติฐานโดยการทดสอบค่าที วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 9 รูปหรือคน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับคุณลักษณะของนักการเมืองท้องถิ่นตามทัศนคติของประชาชนในเทศบาลนครนครราชสีมา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.48) 2. ผลการเปรียบเทียบคุณลักษณะของนักการเมืองท้องถิ่นในเทศบาลนครนครราชสีมา โดยจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า ไม่แตกต่างกัน จึงปฏิเสธสมมติฐานการวิจัยที่ตั้งไว้ 3. คุณลักษณะของนักการเมืองท้องถิ่นที่พึงประสงค์แนวพุทธตามทัศนคติของประชาชนในเทศบาลนครนครราชสีมา พบว่า การประยุกต์ใช้หลักสังคหวัตถุ 4 ของนักการเมืองท้องถิ่นที่ส่งผลต่อการบริหารงานใน 5 ด้านสำคัญ ได้แก่ ด้านบุคลิกภาพ ด้านความรับผิดชอบ ด้านการตัดสินใจ ด้านการติดต่อสื่อสาร และด้านคุณธรรมจริยธรรม และการนำหลักทาน ปิยวาจา อัตถจริยา และสมานัตตตา มาปรับใช้ ส่งผลเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญต่อทัศนคติและความเชื่อมั่นของประชาชน โดยประชาชนให้ความสำคัญกับด้านคุณธรรมจริยธรรมและความรับผิดชอบเป็นลำดับต้นๆ รองลงมาคือการติดต่อสื่อสารที่จริงใจและการตัดสินใจที่ยุติธรรม เพื่อการพัฒนาท้องถิ่นอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ. (2561). การสื่อสารการเมืองท้องถิ่นในยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เทศบาลนครนครราชสีมา. (11 มกราคม 2568). ข้อมูลชุมชนเทศบาลนครนครราชสีมา พ.ศ. 2568. สืบค้น จาก https://www.koratcity.go.th/organiz-strupersonnel?dpm=3
ธีระพล อ่อนดำ. (2559). ภาวะผู้นำเชิงประชาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธีระพล อ่อนดำ. (2559). ภาวะผู้นำทางการเมืองท้องถิ่น. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ปิยวัฒน์ สีหวัฒน์. (2550). การกระจายอำนาจและการปกครองท้องถิ่น. นนทบุรี: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
พระครูสุวรรณธรรมาภิมณฑ์ (สมชาย เจริญผา). (2564). การประยุกต์ใช้หลักสาราณียธรรมเพื่อส่งเสริมความสมานฉันท์ในการบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธีระพงษ์ ธีรงฺกุโร และคณะ. (2565). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อการให้บริการประชาชน ของสำนักงานเขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(4), 191-201.
พระใบฎีกาคณิน สุวณฺโณ (เร่งทอง) และคณะ. (2566). พฤติกรรมทางการเมืองของผู้นําท้องถิ่นที่มีความสัมพันธ์กับการตัดสินใจของประชาชนในการเลือกตั้งท้องถิ่นในอำเภอลานสัก จังหวัดอุทัยธานี. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 6(2), 13 26.
พระใบฎีกาบุญส่ง ปุญฺญภาโค (พันธ์กุล). (2566). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมความปรองดองสมานฉันท์ของประชาชนเทศบาลตำบลหมูสี อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา. สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระใบฎีกาสมคิด นาถสีโล และคณะ. (2564). บทบาทของพระสังฆาธิการในการช่วยเหลือเกื้อกูลประชาชน อำเภอวังทรายพูน จังหวัดพิจิตร. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 10(1), 142-152.
พระประเสริฐ ปญฺญาวโร (เปลกระโทก). (2566). การพัฒนาชุมชนตามหลักธรรมาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอโชคชัย จังหวัดนครราชสีมา. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย: บัณฑิตวิทยาลัย.
พระปลัดเอกชัย จนฺทโชโต (คงชีวะ) และคณะ. (2567). การส่งเสริมภาวะผู้นำนักการเมืองท้องถิ่นตามหลักพุทธธรรมสำหรับนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอคง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 9(2), 81–92.
ศักดิ์สิทธิ์ เฉลิมพงศ์. (2560). จริยธรรมกับการบริหารงานภาครัฐ. นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สมคิด เลิศไพฑูรย์. (2544). การปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์นิติธรรม.
สุมาลี บุญเรือง. (2564). การพัฒนาการตื่นตัวทางการเมืองของประชาชนในระบอบประชาธิปไตยที่มีผลต่อการเลือกตั้งทั่วไป. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. New York: Wiley & Son.
Taro Yamane. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. Tokyo: Aoyama Gakuin University.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารรัฐศาสตร์ มจร โคราช

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร