แนวทางการพัฒนาความไว้วางใจทางการเมืองของนักการเมืองไทย
คำสำคัญ:
ความไว้วางใจทางการเมือง, นักการเมืองไทย, ความโปร่งใสบทคัดย่อ
ความไว้วางใจทางการเมืองเป็นองค์ประกอบสำคัญที่กำหนดเสถียรภาพของระบอบประชาธิปไตย และเป็นตัวชี้วัดคุณภาพความสัมพันธ์ระหว่างประชาชนกับนักการเมือง งานศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อความไว้วางใจทางการเมืองในบริบทไทย และเสนอแนะแนวทางในการพัฒนาความไว้วางใจดังกล่าว ผลการศึกษาเบื้องต้นพบว่า ความไม่ไว้วางใจทางการเมืองของประชาชนชาวไทยมีรากฐานมาจากปัจจัยหลากหลาย อาทิ วัฒนธรรมอุปถัมภ์ การทุจริตเชิงโครงสร้าง ความไม่โปร่งใสในการดำเนินนโยบาย ตลอดจนการขาดความเชื่อมโยงระหว่างนักการเมืองกับประชาชน การเสริมสร้างความไว้วางใจทางการเมืองจึงจำเป็นต้องดำเนินการอย่างเป็นระบบผ่านกลไกต่าง ๆ ได้แก่ การส่งเสริมความโปร่งใสและความรับผิดชอบ (Accountability) การพัฒนาศักยภาพการสื่อสารทางการเมืองที่เน้นความจริงใจและการมีส่วนร่วมของประชาชน การเสริมสร้างจริยธรรมและธรรมาภิบาลในหมู่นักการเมือง รวมทั้งการพัฒนาโครงสร้างทางการเมืองที่เอื้อต่อการมีส่วนร่วมอย่างต่อเนื่องของประชาชนในกระบวนการนโยบาย ผลลัพธ์ที่คาดหวังคือการสร้างความเข้มแข็งของระบอบประชาธิปไตย และการลดช่องว่างระหว่างรัฐกับประชาชนในระยะยาว
เอกสารอ้างอิง
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2543). การเมืองไทย: ความเปลี่ยนแปลงและการพัฒนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.
ปรีดี หงษ์สต้น. (2553). จริยธรรมทางการเมือง: แนวคิดและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิจัยและพัฒนาการเมืองและธรรมาภิบาล.
ศุภมิตร ปิติพัฒน์. (2561). ประชาธิปไตยกับการเมืองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมชาย ปรีชาศิลปกุล. (2560). การเมืองไทยกับระบอบนายทุน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2559). การเมืองไทย. กรุงเทพฯ: คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
อุกฤษ มงคลนาวิน. (2547). ประชาธิปไตยกับการพัฒนาการเมืองไทย. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
Almond, Gabriel A., and Sidney Verba. (1963). The Civic Culture: Political Attitudes and Democracy in Five Nations. Princeton: Princeton University Press.
Archon Fung. (2004). Empowered Participation: Reinventing Urban Democracy. Princeton: Princeton University Press.
Beth Simone Noveck. (2015). Smart Citizens, Smarter State: The Technologies of Expertise and the Future of Governing. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Fukuyama, Francis. (1995). Trust: The Social Virtues and the Creation of Prosperity. New York: Free Press.
Hardin, Russell. (2002). Trust and Trustworthiness. New York: Russell Sage Foundation.
Joseph S. Nye. (1997). Understanding International Conflicts: An Introduction to Theory and History. New York: Longman.
Kevin Hewison. (2015). Political Economy and the Persistence of Corruption in Thailand. London: Routledge.
Larry Diamond and Leonardo Morlino. (2005). The Quality of Democracy: An Overview. Oxford: Oxford University Press.
Nye, Joseph S. (1997). The Decline of Confidence in Government. Washington D.C.: The Brookings Institution.
Pasuk Phongpaichit and Chris Baker. (2004). Thaksin: The Business of Politics in Thailand. Copenhagen: NIAS Press.
Pasuk Phongpaichit and Sungsidh Piriyarangsan. (1994). Corruption and Democracy in Thailand. Chiang Mai: Silkworm Books.
Putnam, Robert D. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. New York: Simon & Schuster.
Russell Hardin. (2002). Trust and Trustworthiness. New York: Russell Sage Foundation.
Susan Rose-Ackerman. (1999). Corruption and Government: Causes, Consequences, and Reform. Cambridge: Cambridge University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารรัฐศาสตร์ มจร โคราช
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
