แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวของชุมชนวัดเกยไชยเหนือ อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์
คำสำคัญ:
แนวทางการพัฒนา, การท่องเที่ยว, ชุมชนวัดเกยไชยเหนือบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาความคาดหวังและการรับรู้ของนักท่องเที่ยวที่เข้ามาท่องเที่ยวในชุมชนวัดเกยไชยเหนือ 2. ศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นฐานของชุมชนวัดเกยไชยเหนือ และ 3. สร้างแนวทางพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นฐานของชุมชนวัดเกยไชยเหนือ งานวิจัยนี้ใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน บูรณาการทั้งการวิจัยเชิงปริมาณและคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างการวิจัยเชิงปริมาณ เป็นผู้ที่มาท่องเที่ยวในชุมชนวัดเกยไชยเหนือ ใช้วิธีคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ จำนวน 400 คน และการวิจัยเชิงคุณภาพ เป็นการสัมภาษณ์เชิงลึก ใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง จำนวน 15 คน ผลการวิจัยพบว่า 1. ความคาดหวังและการรับรู้ของนักท่องเที่ยวที่เข้ามาท่องเที่ยวในชุมชนวัดเกยไชยเหนือ นักท่องเที่ยวให้ความสำคัญกับแหล่งท่องเที่ยวโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยเฉพาะด้านวัฒนธรรม วิถีชีวิต และผลิตภัณฑ์ชุมชน ซึ่งชี้ให้เห็นความสนใจในการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ 2. ศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นฐานของชุมชนวัดเกยไชยเหนือ พบว่า ด้านทรัพยากรการท่องเที่ยว ได้รับคะแนนสูงสุด ได้แก่ ความเก่าแก่ของวัดเกยไชยเหนือ การมีชื่อเสียงในพื้นที่ และกิจกรรมที่เชื่อมโยงกับภูมิปัญญาท้องถิ่น เช่น การทำน้ำตาลโตนด ซึ่งแสดงให้เห็นว่า ชุมชนมีทุนทางวัฒนธรรมสูงที่สามารถต่อยอดเป็นการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ได้ 3. แนวทางพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นฐานของชุมชนวัดเกยไชยเหนือ จากผลการวิเคราะห์โดยภาพรวม ควรมุ่งสู่การสร้างความยั่งยืนทั้งในด้านเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อม โดยเน้นให้ชุมชนเป็นเจ้าของ และใช้ทุนทางวัฒนธรรมควบคู่กับการพัฒนาทักษะที่จำเป็น โดยเฉพาะการสร้างเศรษฐกิจฐานรากจากทุนทางวัฒนธรรมของชุมชนการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น และการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ทั้งนี้ควรมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง โดยอาศัยความร่วมมือกับภาครัฐและเอกชนเพื่อเสริมศักยภาพระยาว ซึ่งจะทำให้ชุมชนวัดเกยไชยเหนือเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่มีเอกลักษณ์และยั่งยืนต่อไปในอนาคต
เอกสารอ้างอิง
คัชพล จั่นเพชร และพิทักษ์ ศิริวงศ์. (2559). การบูรณาการทุนทางวัฒนธรรมสู่การเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ด้วยกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน: กรณีศึกษา ชุมชนบ้านชากแง้ว อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี. วารสารการวิจัยเพื่อพัฒนาชุมชน (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 10(1), 111-121.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา และเพ็ญศรี ศรีคำภา. (2557). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน (พิมพ์ครั้งที่ 2). ธรรมสาร.
หน่วยบริหารจัดการทุนด้านการพัฒนาพื้นที่. (2567). การพัฒนาทุนทางวัฒนธรรมชุม่ชนผ่านกลไกองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและประชาสังคม.สืบค้นเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2568, จาก https://pmua.or.th/4887/.
Nitikasetsoontorn, S. (2014). The success factors of community-based tourism in Thailand. Doctoral dissertation in Development Administration, National Institute of Development Administration. http://libdcms.nida.ac.th/thesis6/2014/b185058.pdf.
Richards, G. (2018). Cultural tourism: A review of recent research and trends. Journal of Hospitality and Tourism Management, 36, 12–21. https://doi.org/10.1016/jhtm.2028.03.005.
Richards, G. (2021). Rethinking cultural tourism. Edward Elgar Publishing. https://doi.org/10.4337/9781789905441.
Yodsurang, P., Kiatthanawat, A., Sanoamuang, P., Kraseain, A., & Pinijvarasin, W. (2022). Community- based tourism and heritage consumption in Thailand: An upside-down classification based on heritage consumption. Cogent Social Sciences, 8(1), 2096531. https://doi.org/10.1080/23311886.2022.2096531.