กระบวนการบริหารจัดการและการบริหารแบบมีส่วนร่วมที่มีผลต่อประสิทธิผลในการควบคุมการระบาดของโรคโควิด-19 ของศูนย์ปฏิบัติการควบคุมโรคอำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร

ผู้แต่ง

  • นพรัตน์ สุดตะมา หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
  • สัญญาศรณ์ สวัสดิ์ไธสง สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
  • ละมัย ร่มเย็น สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร

คำสำคัญ:

กระบวนการบริหารจัดการ, การบริหารแบบมีส่วนร่วม, ประสิทธิผล, โควิด-19

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1. ระดับกระบวนการบริหารจัดการและการบริหารแบบมีส่วนร่วมในการควบคุมการระบาดของโรคโควิด-19 2. ระดับประสิทธิผลในการควบคุมการระบาดของโรคโควิด-19 และ 3. อิทธิพลของกระบวนการบริหารจัดการและการบริหารแบบมีส่วนร่วมมีผลต่อประสิทธิผลในการควบคุมการระบาดของโรคโควิด-19 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารและผู้ปฏิบัติของศูนย์ปฏิบัติการควบคุมโรคอำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร จำนวน 315 คน ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ และการสุ่มอย่างง่าย โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้ค่าค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่าง 0.40-1.00 ได้ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.984 และค่าอำนาจจำแนกระหว่าง 0.333-0.767 และสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า 1. กระบวนการบริหารจัดการในการควบคุมการระบาดของโรคโควิด-19 การบริหารแบบมีส่วนร่วมในการควบคุมการระบาดของโรคโควิด-19 และประสิทธิผลในการควบคุมการระบาดของโรคโควิด-19 โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2. กระบวนการบริหารจัดการ ด้านการประสานงาน ด้านการบังคับบัญชา/สั่งการ และด้านการวางแผน ยกเว้นด้านการจัดองค์กร และด้านการควบคุม มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลในการควบคุมการระบาดของโรคโควิด-19 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยสามารถร่วมกันทำนายได้ร้อยละ 61.70 และ 3. การบริหารแบบมีส่วนร่วม ด้านความมีอิสระในการปฏิบัติงานด้านการตั้งเป้าหมายและวัตถุประสงค์ร่วมกัน และด้านความยึดมั่นผูกพัน ยกเว้นด้านการไว้วางใจกัน มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลในการควบคุมการระบาดของโรคโควิด-19 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยสามารถร่วมกันทำนายได้ร้อยละ 71.80

เอกสารอ้างอิง

กรมควบคุมโรค. (2563). แนวทางการดำเนินงานคัดกรอง เฝ้าระวัง และสอบสวนโรคติดเชื้อโคโรนา 2019 (Coronavirus Disease 2019: COVID-19) ฉบับวันที่ 4 ธันวาคม 2563. กรมควบคุมโรค.

กรมควบคุมโรค. (2564a). แนวทางการเฝ้าระวังและสอบสวนโรคติดเชื้อโคโรนา 2019 (Coronavirus Disease 2019: COVID-19) ฉบับวันที่ 11 สิงหาคม 2564. กรมควบคุมโรค.

กรมควบคุมโรค. (2564b). แนวทางการเฝ้าระวังและสอบสวนโรคติดเชื้อโคโรนา 2019 (Coronavirus Disease 2019: COVID-19) ฉบับวันที่ 1 ธันวาคม 2564 (ปรับปรุงวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ.2564). กรมควบคุมโรค.

กลุ่มงานควบคุมโรคติดต่อ. (2565). ข้อมูลผู้ป่วย-เสียชีวิตโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 จังหวัดสกลนคร ปี 2564. สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสกลนคร.

เกศรา แสนศิริทวีสุข, วนิดา ดิษวิเศษ และละมัย ร่มเย็น. (2564). แนวทางการบริหารจัดการเพื่อควบคุมการระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19) ในชุมชนเมือง เปรียบเทียบกับชุมชนชนบท เขตสุขภาพที่ 10. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 1(1), 1-15.

ข้อกำหนดออกตามความในมาตรา 9 แห่งพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. 2548 (ฉบับที่ 1). (2563, 25 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 137 ตอน พิเศษ 69 ง. หน้า 10–16.

จังหวัดสกลนคร. (2563). คำสั่งจังหวัดสกลนคร ที่ 1180/2563 เรื่อง จัดตั้งศูนย์บริหารสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19) จังหวัดสกลนคร. ศาลากลางจังหวัดสกลนคร.

นพพร ธนะชัยขันธ์. (2555). สถิติเบื้องต้นสำหรับการวิจัย. วิทยพัฒน์.

นิสราพร แช่มชูงาม. (2561). การบริหารแบบมีส่วนร่วมกับคุณภาพชีวิตการทำงานของครูในสถานศึกษาสังกัดเทศบาล กลุ่มการศึกษาท้องถิ่นที่ 4. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ฟ้ารุ่ง เลาหะนะวัฒน์. (2566). ปัจจัยความสำเร็จในการควบคุมโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ของอำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง. วารสารศาสตร์สาธารณสุขและนวัตกรรม, 3(2), 32-44.

อมรภัค ปิ่นกำลัง. (2562). การบริหารแบบมีส่วนร่วมของโรงเรียนเรียนรวม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร.

Afolabi, A. A., & Ilesanmi, O. S. (2022). Community engagement for COVID-19 prevention and control: A systematic review. Public Health Toxicology, 2(2), Article 10. https://doi.org/10.18332/pht/149230.

Holt, C. M., Fawcett, S. B., Hassaballa-Muhammad, R., Partridge, D., & Jordan, S. (2021). Participatory monitoring and evaluation of the COVID-19 response in a local public health system. Health Promotion Practice, 22(6), 750–757.

Mohamadian, M., Nasiri, T., Bahadori, M., & Jalilian, H. (2022). Stakeholder analysis of COVID 19 management and control: A case of Iran. BMC Public Health, 22, Article 1909. https://doi.org/10.1186/s12889-022-14219-0.

Usman, M., Ghani, U., Cheng, J., Farid, T., & Iqbal, S. (2021). Does participative leadership matter in employees’ outcomes during COVID-19? Role of leader behavioral integrity. Frontiers in Psychology, 12, 646442. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.646442.

Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed). Harper & Row.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-16

รูปแบบการอ้างอิง

สุดตะมา น., สวัสดิ์ไธสง ส., & ร่มเย็น ล. (2026). กระบวนการบริหารจัดการและการบริหารแบบมีส่วนร่วมที่มีผลต่อประสิทธิผลในการควบคุมการระบาดของโรคโควิด-19 ของศูนย์ปฏิบัติการควบคุมโรคอำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร. วารสารการบริหาร การจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 4(2), 711–728. สืบค้น จาก https://so15.tci-thaijo.org/index.php/jamsd/article/view/2744

ฉบับ

ประเภทบทความ

Research Articles