การพัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดการเรียนรู้แบบนำตนเองร่วมกับ การบริการสังคมเพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
คำสำคัญ:
รููปแบบการจัดกิจกรรมแนะแนว, การเรียนรู้แบบนำตนเอง, การบริการสังคม, ความสามารถในการแก้ปัญหา อย่างสร้างสรรค์บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดการเรียนรู้แบบนำตนเองร่วมกับการบริการสังคม เพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 2. พัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดการเรียนรู้แบบนำตนเองร่วมกับการบริการสังคมเพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 และ 3. ศึกษาผลการใช้รูปแบบการจัดกิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดการเรียนรู้แบบนำตนเองร่วมกับการบริการสังคมเพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โดยมีวัตถุประสงค์ย่อย ดังนี้ 3.1 เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ก่อนและหลังการจัดกิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดการเรียนรู้แบบนำตนเองร่วมกับการบริการสังคม 3.2 เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดกิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดการเรียนรู้แบบนำตนเองร่วมกับการบริการสังคมเพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ปีการศึกษา 2567 โรงเรียนภูเขียว จำนวน 441 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา ประกอบด้วย 1. แผนการจัดการเรียนรู้การจัดกิจกรรมแนะแนว 2. ชุดการเรียนรู้การจัดกิจกรรมแนะแนว และ 3. แบบสอบถามความพึงพอใจ การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบสมมุติฐานด้วยการทดสอบทีแบบกลุ่มตัวอย่างไม่เป็นอิสระต่อกัน ผลการวิจัย พบว่า 1. ผลการศึกษาความต้องการเรียนรู้การจัดกิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดการเรียนรู้แบบนำตนเองร่วมกับการบริการสังคมเพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 2. ผลการพัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ชุดการเรียนรู้การจัดกิจกรรมแนะแนว สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 พบว่า ชุดการเรียนรู้การจัดกิจกรรมแนะแนว สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 มีองค์ประกอบ 5 ด้าน ได้แก่ 2.1 หลักการของรูปแบบ 2.2 ผลการเรียนรู้ที่คาดหวัง 2.3 กระบวนการจัดการเรียนรู้ 6 ขั้นตอน ประกอบด้วย ขั้นที่ 1 ขั้นสร้างแรงจูงใจ และระดมความคิด ขั้นที่ 2 ขั้นการวางแผนเรียนรู้ ขั้นที่ 3 ขั้นการรับรู้ ขั้นที่ 4 ขั้นปฏิบัติการเรียนรู้ ขั้นที่ 5 ขั้นการสะท้อนกลับ ขั้นที่ 6 ขั้นสรุปผล 2.4 สิ่งสนับสนุนการเรียนรู้ และ 2.5 การวัดและประเมินผล ผลการประเมินรูปแบบการพัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ชุดการเรียนรู้การจัดกิจกรรมแนะแนว สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 พบว่า ชุดการเรียนรู้การจัดกิจกรรมแนะแนว สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โดยผู้เชี่ยวชาญ มีความเหมาะสมโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 3. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 มีความพึงพอใจต่อการพัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดการเรียนรู้แบบนำตนเองร่วมกับการบริการสังคมเพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
เอกสารอ้างอิง
จันทร์เพ็ญ สุวรรณคร. (2558). กระบวนทัศน์การจัดกิจกรรมแนะแนวเพื่อเสริมสร้างการใช้ทักษะชีวิตและอาชีพของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ทิศนา แขมมณี. (2555). ศาสตร์การสอน (พิมพ์ครั้งที่ 13). สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิพิฐพร โกมลกิติศักดิ์, นันทรัตน์ เจริญกุล และพฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์. (2562). กลยุทธ์การบริหารโรงเรียนประถมศึกษาตามแนวคิดการเสริมสร้างความสามารถของนักเรียนในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์. วารสารครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(3), 238–256.
พัฒนา พรหมณี, ยุพิน พิทยาวัฒนชัย และจีระศักดิ์ ทัพผา. (2563). แนวคิดเกี่ยวกับความพึงพอใจและการสร้างแบบสอบถามความพึงพอใจในงาน. วารสารวิชาการสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย (สสอท.), 26(1), 59–66.
ศุภสิริ โสมาเกตุ. (2544). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ในการเรียนและความพึงพอใจในการเรียน ภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ระหว่างการเรียนรู้โดยโครงงานกับเรียนรู้ตามคู่มือครู. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สุคนธ์ สินธพานนท์. (2545). การจัดกระบวนการเรียนรู้: เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน. อักษรเจริญทัศน์.
Brookfield, S. D. (1986). Understanding and Facilitating Adult Learning. Jossey-Bass.
Eyler, J., & Giles, D. E. (1999). Where's the learning in service-learning? Jossey-Bass.
Garrison, D. R. (1997). Self-directed learning: Toward a comprehensive model. Adult Education Quarterly, 48(1), 18-33.
Gazda, G. M. (1984). Group counseling: A developmental approach (3rd ed). Allyn & Bacon.
Hughes, K. L., & Karp, M. M. (2004). School-to-work: Making the transition to postsecondary education. Community College Research Center, Teachers College, Columbia University.
Isaksen, S. G., & Treffinger, D. J. (2004). Celebrating 50 years of reflective practice: Versions of creative problem solving. The Journal of Creative Behavior, 38(2), 75-101.
Jacoby, B. (1996). Service-learning in higher education: Concepts and practices. Jossey-Bass.
Joyce, B, & Weil, M. (1996). Model of teaching (5th ed). Boston: Allyn & Bacon.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice-Hall.
Knowles, M. S. (1975). Self-directed learning: A guide for learners and teachers. Association Press.
