คุณลักษณะของผู้นำท้องถิ่นเทศบาลตำบลนาโพธิ์พัฒนา อำเภอสวี จังหวัดชุมพร
คำสำคัญ:
ภาวะผู้นำ, การบริหารท้องถิ่น, คุณลักษณะผู้นำท้องถิ่นบทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาสภาพปัญหาความเป็นผู้นำท้องถิ่น ของเทศบาลตำบลนาโพธิ์พัฒนา อำเภอสวี จังหวัดชุมพร และ 2. นำเสนอคุณลักษณะของผู้นำท้องถิ่นที่เหมาะสมในการแก้ไขปัญหา ด้านโครงสร้างพื้นฐาน การพัฒนาเศรษฐกิจการศึกษา ศาสนา วัฒนธรรมและนันทนาการ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม สังคมและคุณภาพชีวิต การเมืองและการบริหาร ของเทศบาลตำบลนาโพธิ์พัฒนา อำเภอสวี จังหวัดชุมพร เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือการวิจัยใช้แบบสัมภาษณ์ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 17 คน ได้แก่ ผู้นำชุมชน ผู้อำนวยการโรงเรียน ครูชำนาญการ และผู้ประกอบการธุรกิจ ใช้วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการสังเคราะห์ตีความหาข้อสรุปสาระสำคัญ ผลการศึกษาพบว่า 1. สภาพปัญหา ได้แก่ 1.1 ด้านโครงสร้างพื้นฐานและสาธารณูปโภคที่ไม่ครอบคลุม 1.2 ด้านการพัฒนาเศรษฐกิจที่ไม่สอดคล้องกับบริบท 1.3 ด้านการศึกษา กิจกรรม ศาสนา วัฒนธรรมและนันทนาการที่ไม่ต่อเนื่อง 1.4 ด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม การจัดการที่ไม่เข้มงวด 1.5 ด้านสังคมและคุณภาพชีวิต การว่างงาน ขาดบุคลากรและเครื่องมือทางการแพทย์สำหรับดูแลกลุ่มเปราะบาง 1.6 ด้านการเมืองและการบริหารที่ยังขาดการมีส่วนร่วมและทักษะการทำงานที่เหมาะสม 2. คุณลักษณะของผู้นำท้องถิ่นที่เหมาะสมในการแก้ไขปัญหา ได้แก่ 2.1 ควรมีการลงพื้นที่สำรวจเพื่อนำข้อมูลมาปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐาน 2.2 ควรมีการศึกษาฝึกอบรมพัฒนาทักษะการประกอบอาชีพ ส่งเสริมการผลิตสินค้า OTOP 2.3 ควรมีการประชาสัมพันธ์ผ่านเสียงตามสาย รณรงค์จัดกิจกรรมนันทนาการ และวัฒนธรรมประเพณีตามเทศกาลประจำปี 2.4 ควรมีมาตรการบังคับใช้กฎหมาย ตัดไม้ จัดการขยะ และลดการปล่อยของเสียจากโรงงานอุตสาหกรรมอย่างเข้มงวด 2.5 ควรจัดกำลังคนและอุปกรณ์ทางการแพทย์สำหรับดูแลกลุ่มเปราะบาง และวางระบบรักษาความปลอดภัย ให้ครอบคลุมทั่วพื้นที่ 2.6 ผู้บริหารเทศบาลต้องเป็นแบบอย่างที่ดีในการสร้างการมีส่วนร่วมทางการเมือง ความโปร่งใส จัดสรรอัตรากำลังคนให้ตรงกับความรู้ความสามารถในการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล
เอกสารอ้างอิง
เกียรติยศ ระวะนาวิก และศุภชัย ยาวะประภาษ. (2565). การบริหารจัดการที่ดีขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศไทย. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 7(3), 123–136.
กุลธิดา มาลาม. (2563). ภาวะผู้นำของผู้บริหารโครงการในศตวรรษที่ 21 กับการผลิตบริการสาธารณะในยุค Thailand 4.0. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 4(3), 189–204.
จรัส สุวรรณมาลา. (2558). การพัฒนาเศรษฐกิจท้องถิ่น บนเส้นทางการกระจายอำนาจของไทยในดุลอำนาจในการเมืองการปกครองไทย. สถาบันพระปกเกล้า.
ชลธิศ เสาแก้ว, ธีร์วิสิฐ มูลงามกูลจ์ และรัตนาภรณ์ สืบสุข. (2558). แนวทางพัฒนาการให้บริการด้านโครงสร้างพื้นฐานของเทศบาลในจังหวัดกำแพงเพชร. การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 2 สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร 22 ธันวาคม 2558 หน้า 279-290. กําแพงเพชร: มหาวิทยาลัยราชภัฏกําแพงเพชร.
ณัฐสุวัชร์ เส็งกิ่ง. (2560). การมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของประชาชนในเขตเทศบาลตำบลหนองไม้แดง อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี. งานนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยบูรพา.
ดาวิกา ชูลี และชัยนันท์ธรณ์ ขาวงาม. (2566). ประสิทธิผลการบริการสาธารณะด้านโครงสร้างพื้นฐาน (การก่อสร้างถนน) ขององค์การบริหารส่วนจังหวัดบึงกาฬในเขตอำเภอเมือง จังหวัดบึงกาฬ. วารสารวิชาการไทยวิจัยและการจัดการ, 4(2), 57–71.
เทศบาลตำบลนาโพธิ์พัฒนา. (2566). แผนพัฒนาท้องถิ่น 5 ปี ของเทศบาลตำบลนาโพธิ์พัฒนา 2566-2570. สืบค้น 25 มกราคม 2567 จาก https://www.naphopattana.go.th/news.php?cat_id=22.
บงกชมาศ เอกเอี่ยม. (2562). ภาวะผู้นำชุมชนท้องถิ่นกับการบริหารจัดการทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างความยั่งยืนของชุมชนแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิจัยและส่งเสริมวิชาการเกษตร, 36(3), 102-113.
พุทธินันทน์ บุญเรือง. (2562). รูปแบบภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงเพื่อการบริหารจัดการทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมของชุมชนเศรษฐกิจสีเขียวในจังหวัดอุตรดิตถ์. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาผู้นำทางการศึกษาและการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
พระเสกสรรค์ ไชยชาติ, ณรงค์ศักดิ์ ต้าวคํา, ภัทรชัย อุทาพันธ์, สุรชัย พุดชู และวินิจ ผาเจริญ. (2565). มหาตมะ คานธี: การเคลื่อนไหวเรียกร้องต่อสู้แบบสัตยาเคราะห์. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 11(12), 166–180.
พัชรพร ทองจันทนาม และภักดี โพธิ์สิงห์. (2562). รูปแบบการบริหารจัดการพัฒนาคุณภาพชีวิตขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น อำเภอไทยเจริญ จังหวัดยโสธร. การประชุมวิชาการระดับชาติด้านการบริหารกิจการสาธารณะยุคดิจิทัล ครั้งที่ 5 “การบริหารกิจการสาธารณะยุคดิจิทัล: กฎหมาย ความเป็นธรรม และการกลับคืนสู่ประชาธิปไตย” 1 – 2 พฤศจิกายน 2562 หน้า 887-898. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พฤกษา เครือแสง. (2558). คุณภาพการศึกษาไทยกับมาตรฐานการบริการสาธารณะของรัฐ. วารสารนักบริหาร, 35(2), 46–60.
พิสิษฐ์ บุญถนอม และปริญญา หรุ่นโพธิ์. (2564). แนวทางการดำเนินงาน เพื่อความสำเร็จในการทำงานร่วมกันระหว่างผู้นำชุมชนกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กรณีศึกษา: องค์การบริหารส่วนตำบลบางสะแกอำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 13(2), 249–266.
ศิริพงศ์ หนูนารถ, กันตภณ หนูทองแก้ว และเดชชาติ ตรีทรัพย์ (2562). บทบาทภาวะผู้นําของผู้บริหารในเทศบาลตำบลชะมาย อำเภอทุ่งสงจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 4(2), 49–63.
ศิริพร รักษ์เจริญ. (2559). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดบริการสาธารณะด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเพื่อการท่องเที่ยว เชิงนิเวศขององค์การบริหารส่วนตำบลคลองโคน อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสงคราม. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 9(2), 1172–1187.
เศรษฐพร หนุนชู, กิตติคุณ ด้วงสงค์ และพระมหาโชตนิพิฐพนธ์ สุทฺธจิตฺโต (ผลเจริญ). (2560). การเมืองการปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. วารสาร มจร.อุบลปริทรรศน์, 2(2), 109–122.
สมชาติ กิจยรรยง. (2560). ศาสตร์และศิลป์ของผู้นำที่ครองใจคน. สำนักพิมพ์สมาร์ทไลฟ์.
สมยศ รัตนปริยานุช. (2565). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารเทศบาลตำบลที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของเทศบาลตำบล ในจังหวัดนครราชสีมา. วารสารมหาจุฬานาคทรรศน์, 9(8), 292-308.
เสาวนีย์ เภรีฤกษ์. (ม.ป.ป.). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเกี่ยวกับการบริหารจัดการสิ่งแวดล้อม. Law For Asean. สืบค้น 25 มกราคม 2567 จาก https://lawforasean.krisdika.go.th/File/files/1532560323.72902f5246cb 96465c5d26e2921162e3.pdf.
