การรับรู้คุณค่าที่ส่งผลต่อการตัดสินใจใช้บริการซ้ำของร้านอาหารระดับกลาง ในเขตกรุงเทพมหานคร
คำสำคัญ:
การรับรู้คุณค่า, การใช้บริการซ้ำ, ร้านอาหารระดับกลางบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาข้อมูลด้านประชากรศาสตร์ และปัจจัยด้านการรับรู้คุณค่าของกลุ่มคนที่เคยใช้บริการร้านอาหารระดับกลาง ที่มีความสัมพันธ์ต่อการตัดสินใจใช้บริการซ้ำของร้านอาหารระดับกลางของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในงานวิจัยนี้ จำนวน 400 คน โดยผลการศึกษา พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง จำนวน 186 คน อายุ 26 - 35 ปี จำนวน 200 คน มีการศึกษาในระดับปริญญาตรี จำนวน 315 คน สถานภาพโสด จำนวน 219 คนประกอบอาชีพข้าราชการ / พนักงานรัฐวิสาหกิจ / พนักงาน จำนวน 340 คน และมีรายได้เฉลี่ยต่อเดือนที่ 25,001 - 40,000 บาท จำนวน 152 คน ในการนี้ พบว่า พฤติกรรมการใช้บริการร้านอาหารระดับกลางของผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่มักมีความถี่ในการเข้าใช้บริการมากกว่า 3 ครั้ง/เดือน จำนวน 117 คน ร่วมใช้บริการร้านอาหารกับเพื่อน จำนวน 194 คน มีวัตถุประสงค์การใช้บริการร้านอาหารเพื่อรับประทานอาหาร จำนวน 144 คน และมีค่าเฉลี่ยในการใช้จ่ายต่อครั้งที่ 1,001 – 1,500 บาท จำนวน 174 คน
ผลการทดสอบสมมติฐาน พบว่า
- ปัจจัยประชากรศาสตร์ด้านสถานภาพ อาชีพ และรายได้เฉลี่ยต่อเดือน ที่แตกต่างกัน ส่งผลต่อการตัดสินใจกลับมาใช้บริการซ้ำของร้านอาหารระดับกลาง ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 สอดคล้องกับสมมติฐานที่ตั้งไว้
- ปัจจัยด้านการรับรู้คุณค่าของผู้บริโภค ประกอบด้วย คุณค่าทางสังคม คุณค่าทางอารมณ์ และคุณค่าด้านเงื่อนไข มีความสัมพันธ์กับการกลับมาใช้บริการซ้ำของร้านอาหารระดับกลางในเขตกรุงเทพมหานครที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 สอดคล้องกับสมมติฐานที่ตั้งไว้
เอกสารอ้างอิง
วิจัยกรุงศรี. (2567). แนวโน้มธุรกิจ/อุตสาหกรรม ปี 2567-2569: ธุรกิจร้านอาหารและเครื่องดื่ม. สืบค้นจาก
วชิรวัชร งามละม่อม. (2558). แนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวกับลักษณะทางประชากรศาสตร์. สืบค้นจาก http://learningofpublic.blogspot.com
ศูนย์วิจัยกสิกร. (2567). ธุรกิจร้านอาหารและร้านเครื่องดื่มปี 68 คาดขยายตัว 4.6% มูลค่าตลาด 657,000 ล้านบาท. สืบค้นจาก
ศนย์วิจัยกสิกร. (2568). ธุรกิจร้านอาหารและร้านเครื่องดื่มปี 68 คาดโตแค่ 2.8% เศรษฐกิจซบกระทบการใช้จ่าย ตลาดนักท่องเที่ยวต่างชาติเสี่ยงไม่โต. สืบค้นจาก https://www.kasikornresearch.com/th/analysis/k-social-media/Pages/IAO132-Restaurant-Industry-FB-2025-05-23.aspx
ศิริวรรณ เสรีรัตน์ และคณะ. (2560). การบริหารการตลาดยุคใหม่: (Marketing Management) ฉบับ ปรับปรุงใหม่. กรุงเทพฯ: บริษัท ธรรมสาร จำกัด.
Cronbach. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika. 16(3). 297–334. Retrieved from
https://doi.org/10.1007/BF02310555
Eliana Zeballos & Wilson Sinclair. (2025). Food Service Industry - Market Segments Retrieved from
https://www.ers.usda.gov/topics/food-markets-prices/food-service-industry
Fortune Business Insights. (2025). Food Service Market Size, Share & Industry Analysis, By Type (Full Service Restaurants,
Quick Service Restaurants, Institutes, and Others), By Restaurant Type (Chained, and Independent), By Service Type
(Dine-In, Takeaway, and Delivery), and Regional Forecast, 2025-2032. Retrieved from https://www.fortunebusinessinsights.com/food-service-market-106277
Hellier et al. (2003). Customer repurchase intention: A general structural equation model. European Journal of Marketing.
(11/12). 1762–1800 Retrieved from https://www.researchgate.net/publication/242342933_Customer_Repurchase_
Intention_A_General_Structural_Equation_Model
Kotler & Keller. (2006). Marketing management (12th ed.). Pearson Education
Rakuten Insight. (2023). Dining out habits in the new normal Retrieved from https://insight.rakuten.com/dining-out-habits/
Sheth, Newman, & Gross. (1991). Consumption Values and Market Choices: Theory & Application. Cincinnati: South Western
Publishing Co.
SME ONE. (2563). คู่มือการให้คำปรึกษาธุรกิจ SMEs. สืบค้นจาก https://www.smeone.info/posts/view/73
Swasti Dharmadhikari. (2025). Full Service Restaurants Market Report 2025 (Global Edition) Retrieved from
https://www.cognitivemarketresearch.com/full-service-restaurants-market-report
Sweeney & Soutar. (2001). Consumer perceived value: The development of a multiple item scale. Journal of Retailing
The Nation. (2025). Rising costs, changing tastes reshape Thailand’s restaurant scene Retrieved from
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 เศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจปริทัศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาในวารสารเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจปริทัศน์ สามารถนำผลงานไปใช้เผยแพร่ได้ แต่ห้ามนำไปแก้ไข ดัดแปลง หรือนำไปใช้ทางการค้าและแสวงหาผลกำไร