การศึกษาความต้องการจำเป็นในการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการบริหารงานบุคคล สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาศรีสะเกษ ยโสธร
คำสำคัญ:
ความต้องการจำเป็น, เทคโนโลยีดิจิทัล, การบริหารงานบุคคลบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นในการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการบริหารงานบุคคล สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาศรีสะเกษ ยโสธร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาศรีสะเกษ ยโสธร ในปีงบประมาณ พ.ศ. 2569 จำนวน 400 คน ได้มาโดยการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถามความต้องการจำเป็นในการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการบริหารงานบุคคล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ดัชนีความต้องการจำเป็นแบบปรับปรุง และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่าความต้องการจำเป็นในการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการบริหารงานบุคคล สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาศรีสะเกษ ยโสธร ในภาพรวมมีค่าดัชนีความต้องการจำเป็นแบบปรับปรุงเท่ากับ 0.251 เมื่อพิจารณาเป็น
รายด้านพบว่า ด้านที่มีความต้องการจำเป็นลำดับแรก คือ งานสรรหาและบรรจุแต่งตั้ง รองลงมาคือ งานบำเหน็จความชอบและงานทะเบียนประวัติ งานวางแผนอัตรากำลัง การกำหนดตำแหน่งและวิทยฐานะ ตามลำดับ และด้านที่มีความต้องการจำเป็นน้อยที่สุด คือ งานเลขานุการ อ.ก.ค.ศ. เขตพื้นที่การศึกษา
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). แผนปฏิบัติราชการประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2565 ของกระทรวงศึกษาธิการ. กระทรวงศึกษาธิการ.
ตฤนพรรษ มงคล และคณะ. (2569). การบริหารงานบุคคลในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากลุ่มเครือข่ายพัฒนาคุณภาพการ
ศึกษาจอมทอง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 6. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 10(1),
–476.
ณัฏฐพันธ์ เขจรนันทน์. (2561). การจัดการทรัพยากรมนุษย์. ซีเอ็ดยูเคชั่น.
นิกรณ์ ณรินทร์ และคณะ. (2565). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลทรัพยากรบุคคลที่มีผลต่อประสิทธิภาพในการสรรหาบุคลากรของ
บริษัท แอลพีเอส บิซิเนสกรุ๊ป จำกัด. วารสารสังคมศาสตร์ ปัญญาพัฒน์, 4(3), 71–84.
เป็นหนึ่ง ดีลี้. (2568). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรกองการเจ้าหน้าที่ กรมการปกครอง. การ
ค้นคว้าอิสระ หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2561). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรศักดิ์ ปาเฮ. (2566). ประสิทธิภาพการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการศึกษา. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย..
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2568). คู่มือการปฏิบัติงาน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2568
กลุ่มบริหารงานบุคคล. กระทรวงศึกษาธิการ.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2550). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and
Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308
Marler, J. H., & Fisher, S. L. (2013). An evidence-based review of e-HRM and strategic human resource
management. Human Resource Management Review, 23(1), 18–36. doi:10.1016/j.hrmr.2012.06.002.
Stone, D. L., & Dulebohn, J. H. (2013). Emerging issues in theory and research on electronic human resource
management (eHRM). Human Resource Management Review, 23(1), 1-5.
Thite, M., & Kavanagh, M. J. (2009). Evolution of Human Resource Management and Human Resource
Information Systems. In M. J. Kavanagh & M. Thite (Eds.), Human resource information systems: Basics,
applications, and future directions (pp. 3–24). Sage Publications.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารการจัดการยุคใหม่ มหาวิทยาลัยชินวัตร
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
