วิวัฒนาการชินจังจอมแก่น: การเปลี่ยนผ่านจากขบถทางกายภาพสู่จริยธรรม การสื่อสารข้ามพ้นวัฒนธรรมในยุคดิจิทัลดิสรัปชัน

สิทธิพงษ์ ศรีกุลบุตร

ผู้แต่ง

สิทธิพงษ์ ศรีกุลบุตร สถานีตำรวจภูธรวังหิน จังหวัดศรีสะเกษ

คำสำคัญ:

ชินจังจอมแก่น, การเปลี่ยนฉับพลันทางดิจิทัล, จริยธรรมสื่อดิจิทัล, การก้าวพ้นวัฒนธรรม, ฐานันดรที่ 5, ขบถทางกายภาพ, การรื้อสร้างความหมาย

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อวิเคราะห์การเปลี่ยนผ่านสถานะของตัวละคร "ชินจัง" จากขบถทางกายภาพสู่สัญลักษณ์การสื่อสารในวัฒนธรรมดิจิทัล (2) เพื่อสำรวจจริยธรรมการสื่อสารข้ามพ้นวัฒนธรรมผ่านสื่อสังคมออนไลน์ และ (3) เพื่อประเมินผลกระทบของดิจิทัลดิสรัปชันที่มีต่อการตีความพฤติกรรมไม่เหมาะสมในอดีตสู่เครื่องมือสร้างจริยธรรมการสื่อสารรูปแบบใหม่ ผลการศึกษาพบว่า ในยุคอนาล็อกพฤติกรรมของชินจังถูกนิยามเป็น “ขบถทางกายภาพ” ที่ท้าทายบรรทัดฐานสังคมผ่านร่างกายแต่เมื่อเข้าสู่ยุคดิจิทัลดิสรัปชัน พฤติกรรมเหล่านี้ได้ถูกรื้อสร้างความหมายใหม่ผ่านกระบวนการก้าวพ้นวัฒนธรรม (Transculturalism) กลายเป็นสัญรูปดิจิทัล (Digital Icon) ที่ใช้สื่อสารอารมณ์และสร้างพื้นที่ปลอดภัยทางอารมณ์แก่ผู้ใช้ในฐานะฐานันดรที่ 5 การเปลี่ยนผ่านนี้สะท้อนให้เห็นว่าจริยธรรมสื่อดิจิทัลได้ย้ายฐานจากการกำกับดูแลโดยรัฐหรือสถาบันทางสังคมมาสู่การตระหนักรู้และรับผิดชอบต่อตนเองในโลกที่ไร้พรมแดน

เอกสารอ้างอิง

เบญจมาศ เบ็ญจพรกุลพงศ์. (2544). การรับรู้ของเด็กที่มีต่อพฤติกรรมของตัวการ์ตูนชินจังในการ์ตูนทางโทรทัศน์ชุดชินจังจอมแก่น [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].

ปรีดา อัครจันทโชติ. (2561). การสื่อสารกับแนวคิดการก้าวพ้นวัฒนธรรม (Communication & Transculturalism). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภัทราภรณ์ ช้อยหิรัญ. (2563). ทฤษฎีการรื้อสร้างกับการอ่านตีความ. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 22(4), 329–340.

วิชยุตม์ ปูชิตากร. (2556). สัมพันธบทข้ามสื่อและข้ามวัฒนธรรม เรื่อง “ริง” ในนวนิยาย ภาพยนตร์ ละครโทรทัศน์ และหนังสือการ์ตูน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].

สุระชัย ชูผกา. (2565). วัฒนธรรมร่วมสมัยกับการเปลี่ยนฉับพลันทางดิจิทัล. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

สุระชัย ชูผกา. (2565). สื่อดิจิทัล: ฐานันดรที่ 5 “อำนาจแห่งโลกไร้เงา”. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

อารีรัตน์ ภิราษร. (2562). วิเคราะห์แนวคิดเรื่องการรื้อสร้างและความหลากเลื่อนของ ฌากส์ แดร์ริดา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่].

อาศยา ศิริเอาทารย์. (2549). การรับรู้และการตีความความหมายของเด็กประถมวัยเกี่ยวกับการแสดงออกทางเพศในรายการโทรทัศน์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].

Derrida, J. (1978). Structure, sign, and play in the discourse of the human sciences. In Writing and difference (A. Bass, Trans., pp. 278–293). University of Chicago Press.

Taylor, B. (1995). Bakhtin, carnival and comic theory [Doctoral dissertation, University of Nottingham].