วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม

ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของการมุ่งเน้นเทคโนโลยี ความสามารถทางดิจิทัล และประสิทธิภาพการทำงานของนักบัญชีสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในเขตภาคตะวันออก

วรพรรณ รัตนทรงธรรม, เฉวียง วงค์จินดา, จารุวรรณ ชาวกล้า — Tue, 21 Apr 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของการมุ่งเน้นเทคโนโลยี ความสามารถทางดิจิทัล และประสิทธิภาพการทำงาน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากนักบัญชีสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในเขตภาคตะวันออก จำนวน 180 คน ตัวแปรที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วยตัวแปรภายในแฝง 2 ตัวแปร คือความสามารถทางดิจิทัล และประสิทธิภาพการทำงาน ตัวแปรภายนอกแฝง 1 ตัว คือ การมุ่งเน้นเทคโนโลยี วัดจากตัวแปรสังเกตได้ 9 ตัว เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถามซึ่งมีค่าสัมประสิทธิ์ความเที่ยงตั้งแต่ 0.752 ถึง 0.796 การวิเคราะห์ข้อมูลใช้เทคนิคการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง (SEM) ผลการวิจัย พบว่า การมุ่งเน้นเทคโนโลยีเป็นปัจจัยความสัมพันธ์เชิงสาเหตุที่มีความสัมพันธ์กับความสามารถทางดิจิทัลมากที่สุด และผลการวิเคราะห์ข้อมูลยังพบว่า โมเดลการวิเคราะห์มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (= 1.683, p-value = 1.000, df = 24 (/df =0.0.070), RMSEA = 0.000, GFI = 0.998, AGFI = 0.996, NFI = 0.999, NNFI = 1.000, IFI = 1.000, CFI = 1.000, RFI = 0.999, SRMR = 0.005, CN = 257.141) แสดงว่าโมเดลมีความเหมาะสมพอดีกับข้อมูลเชิงประจักษ์อยู่ในเกณฑ์ดี

การจัดการองค์ความรู้ด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: การยกระดับสมรรถนะนักสื่อความหมายท้องถิ่นบนรถรางนำเที่ยว จังหวัดนครพนม

ปิยะพงษ์ นาไชย, ชลิดา ช่วยสุข, ธาวิษ ถนอมจิตศ์ — Tue, 28 Apr 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับสมรรถนะของนักสื่อความหมายผู้สูงอายุท้องถิ่นบนรถรางนำเที่ยว จังหวัดนครพนม และ 2) ถอดบทเรียนองค์ความรู้ด้านการเป็นนักสื่อความหมายผู้สูงอายุท้องถิ่นบนรถรางนำเที่ยว จังหวัดนครพนม กิจกรรมที่ใช้คือการอบรมเชิงปฏิบัติการเรื่องการพัฒนาศักยภาพของนักสื่อความหมายผู้สูงอายุท้องถิ่น จังหวัดนครพนมซึ่งเป็นหลักสูตรระยะสั้น จัดโดยเทศบาลเมืองนครพนม มีผู้เข้าร่วมโครงการซึ่งเป็นกลุ่มนักเรียนผู้สูงอายุ โรงเรียนผู้สูงอายุนครพนม จำนวน 40 คน เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูลคือแบบสอบถาม สถิติที่ใช้คือค่าร้อยละและค่าเฉลี่ย ผลการศึกษาพบว่า 1) ระดับสมรรถนะของนักสื่อความหมายผู้สูงอายุท้องถิ่นบนรถรางนำเที่ยว จังหวัดนครพนม ใน 9 ด้าน มีรายละเอียดดังนี้ ด้านความรู้สถานการณ์การท่องเที่ยวในปัจจุบันอยู่ในระดับมาก ด้านแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดนครพนมอยู่ในระดับมาก ด้านความรู้แหล่งท่องเที่ยวท้องถิ่นจังหวัดนครพนมอยู่ในระดับมากที่สุด ด้านทักษะวิชาชีพนักสื่อความหมายท้องถิ่นอยู่ในระดับมาก ด้านทักษะการสื่อสารและการนำเที่ยวอยู่ในระดับปานกลาง ด้านการใช้จิตวิทยาบริการอยู่ในระดับปานกลาง ด้านมนุษยสัมพันธ์ในงานบริการอยู่ในระดับมาก ด้านบทบาทหน้าที่ของนักสื่อความหมายท้องถิ่นบนรถรางอยู่ในระดับปานกลาง และด้านการดูแลนักท่องเที่ยวด้วยจิตบริการอยู่ในระดับมากที่สุด และ 2) การถอดบทเรียนองค์ความรู้พบว่า ผู้สูงอายุมีต้นทุนทางวัฒนธรรมและความรู้เชิงพื้นที่ที่เข้มแข็งสามารถเล่าเรื่องราวท้องถิ่นได้อย่างมีชีวิตชีวาจากประสบการณ์ตรง โดยมีจุดแข็งด้านความรู้แหล่งท่องเที่ยวและจิตบริการ ส่วนด้านที่ควรพัฒนาเพิ่มเติมคือทักษะการสื่อสาร การนำเที่ยว และความเข้าใจบทบาทหน้าที่ของนักสื่อความหมายอย่างเป็นระบบ ทั้งนี้องค์ความรู้ที่ได้สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมนักสื่อความหมายผู้สูงอายุท้องถิ่นในพื้นที่อื่นต่อไป

การสื่อสารเชิงรุกของตำรวจโรงพักในบริบทดิจิทัล: ช่องว่างระหว่างมายาคติและการสร้างชุมชนผ่าน FACEBOOK INSIGHTS

สิทธิพงษ์ ศรีกุลบุตร — Tue, 28 Apr 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษารูปแบบและแนวทางการสื่อสารเชิงรุกของตำรวจโรงพักในบริบทดิจิทัล 2) วิเคราะห์ช่องว่างระหว่างความพยายามสื่อสารเชิงรุกของตำรวจกับมายาคติและการรับรู้ของประชาชน และ 3) เสนอแนวทางการสื่อสารที่นำไปสู่การสร้างความไว้วางใจและการสร้างชุมชนอย่างแท้จริง โดยใช้กรณีศึกษาเชิงประจักษ์ของสถานีตำรวจภูธรวังหิน จังหวัดศรีสะเกษ ผ่านการวิเคราะห์ข้อมูลสถิติ (Data Analytics) บนเครือข่ายสังคมออนไลน์ Facebook Insights ระหว่างวันที่ 30 ตุลาคม 2568 ถึง 29 มกราคม 2569 ผลการศึกษาพบว่า รูปแบบการสื่อสารเชิงรุกที่มีประสิทธิภาพสูงสุดคือการใช้เนื้อหาประเภท "รูปภาพเล่าเรื่อง" และ "วิดีโอสั้น" (Reels) ที่มีความเป็นกันเอง (Humanizing) ซึ่งสามารถสร้างยอดการเข้าถึง (Impressions) สูงสุดในช่วงเดือนมกราคม 2569 โดยมีอัตราการโต้ตอบ (Engagement) สูงกว่าเนื้อหาทางราชการทั่วไปถึง 5 เท่า ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าการสื่อสารที่เน้นการรื้อถอนมายาคติอำนาจนิยมเดิมและแทนที่ด้วยความเป็นมนุษย์สามารถลดช่องว่างความห่างเหินและนำไปสู่การสร้าง "ชุมชนดิจิทัล" ที่เข้มแข็งซึ่งส่งผลต่อเนื่องต่อความร่วมมือในการเฝ้าระวังภัยอาชญากรรมในโลกแห่งความเป็นจริงได้อย่างมีนัยสำคัญ

วิวัฒนาการชินจังจอมแก่น: การเปลี่ยนผ่านจากขบถทางกายภาพสู่จริยธรรม การสื่อสารข้ามพ้นวัฒนธรรมในยุคดิจิทัลดิสรัปชัน

สิทธิพงษ์ ศรีกุลบุตร — Tue, 28 Apr 2026 00:00:00 +0700

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อวิเคราะห์การเปลี่ยนผ่านสถานะของตัวละคร "ชินจัง" จากขบถทางกายภาพสู่สัญลักษณ์การสื่อสารในวัฒนธรรมดิจิทัล (2) เพื่อสำรวจจริยธรรมการสื่อสารข้ามพ้นวัฒนธรรมผ่านสื่อสังคมออนไลน์ และ (3) เพื่อประเมินผลกระทบของดิจิทัลดิสรัปชันที่มีต่อการตีความพฤติกรรมไม่เหมาะสมในอดีตสู่เครื่องมือสร้างจริยธรรมการสื่อสารรูปแบบใหม่ ผลการศึกษาพบว่า ในยุคอนาล็อกพฤติกรรมของชินจังถูกนิยามเป็น “ขบถทางกายภาพ” ที่ท้าทายบรรทัดฐานสังคมผ่านร่างกายแต่เมื่อเข้าสู่ยุคดิจิทัลดิสรัปชัน พฤติกรรมเหล่านี้ได้ถูกรื้อสร้างความหมายใหม่ผ่านกระบวนการก้าวพ้นวัฒนธรรม (Transculturalism) กลายเป็นสัญรูปดิจิทัล (Digital Icon) ที่ใช้สื่อสารอารมณ์และสร้างพื้นที่ปลอดภัยทางอารมณ์แก่ผู้ใช้ในฐานะฐานันดรที่ 5 การเปลี่ยนผ่านนี้สะท้อนให้เห็นว่าจริยธรรมสื่อดิจิทัลได้ย้ายฐานจากการกำกับดูแลโดยรัฐหรือสถาบันทางสังคมมาสู่การตระหนักรู้และรับผิดชอบต่อตนเองในโลกที่ไร้พรมแดน

บทบาทของเทศกาลสร้างสรรค์ในการดึงดูดกลุ่มผู้ทำงานทางไกล (นักดิจิทัลสัญจร): การวิเคราะห์ผลกระทบและการปรับตัวของเศรษฐกิจท้องถิ่นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย

มัลลิกา เจแคน — Tue, 28 Apr 2026 00:00:00 +0700

บทความนี้วิเคราะห์บทบาทของเทศกาลสร้างสรรค์ในการดึงดูดนักดิจิทัลสัญจรเข้าสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย โดยใช้กรอบการสร้างสรรค์เชิงพื้นที่ (Richards, 2020) และการยึดครองพื้นที่เชิงสร้างสรรค์ชั่วคราว (Stevens & Dovey, 2023) เป็นฐานทางทฤษฎี การวิเคราะห์ครอบคลุมห้ามิติที่สอดประสานกัน ได้แก่ การเคลื่อนย้ายของนักดิจิทัลสัญจรจากเมืองหลักสู่เมืองรอง บทบาทของเทศกาลสร้างสรรค์ในฐานะสมอทางวัฒนธรรมที่ลดกำแพงความแปลกแยกระหว่างนักดิจิทัลสัญจรกับชุมชน ระบบนิเวศดิจิทัลและพื้นที่ทำงานร่วมในจังหวัดนำร่อง ตัวคูณทางเศรษฐกิจที่สูงกว่าการท่องเที่ยวแบบกลุ่มทัวร์อันเนื่องมาจากพฤติกรรมการจับจ่ายที่กระจายตัวและอัตราการรั่วไหลทางเศรษฐกิจที่ต่ำกว่า และกลยุทธ์การปรับตัวของธุรกิจท้องถิ่นที่รักษาสมดุลระหว่างนวัตกรรมบริการกับความแท้จริงทางวัฒนธรรม ผลการศึกษาพบว่าอีสานมีศักยภาพพัฒนาสู่จุดหมายปลายทางเชิงสร้างสรรค์ได้โดยไม่ต้องเดินตามรอยเชียงใหม่หรือบาหลี แต่ต้องอาศัยยุทธศาสตร์เชิงบูรณาการที่เชื่อมต่อเทศกาล ระบบนิเวศดิจิทัล และวิสาหกิจชุมชนเข้าด้วยกัน บทความเสนอกรอบยุทธศาสตร์สร้างสรรค์ที่นี่ซึ่งยกระดับจากแนวคิดทำงานที่นี่ของ Bednorz (2024) พร้อมข้อเสนอแนะทั้งเชิงปฏิบัติและเชิงนโยบายสำหรับการพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในภูมิภาค