การรับรู้และพฤติกรรมการแสดงออกทางมารยาทไทยของนักเรียน โรงเรียนประจันตราษฎร์บำรุง จังหวัดปราจีนบุรี

พัฒนพงษ์  แดงโชติ; วัชรพงษ์  สมสา; พรภิรมย์  ยอดบุญ

ผู้แต่ง

พัฒนพงษ์ แดงโชติ
วัชรพงษ์ สมสา
พรภิรมย์ ยอดบุญ

คำสำคัญ:

การรับรู้, พฤติกรรมการแสดงออก, มารยาทไทย, นักเรียน

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับการรับรู้และพฤติกรรมการแสดงออกทางมารยาทไทยเพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการแสดงมารยาทไทย จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และเพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาพฤติกรรมการแสดงมารยาทไทยของนักเรียนโรงเรียนประจันตราษฎร์บำรุง จังหวัดปราจีนบุรี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนโรงเรียนประจันตราษฎร์บำรุง จังหวัดปราจีนบุรี จำนวน 297 คน โดยการแจกแบบสอบถาม และสัมภาษณ์ ผู้บริหาร จำนวน 1 คน ตัวแทนคุณครู จำนวน 5 คน และตัวแทนนักเรียน จำนวน 4 คน รวมผู้ให้ข้อมูลสำคัญทั้งสิ้น จำนวน 10 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม และสัมภาษณ์แบบเจาะลึก สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสถิติทดสอบ t-test และค่าสถิติทดสอบ f-test ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหาและการบรรยายเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) การรับรู้และพฤติกรรมการแสดงออกทางมารยาทไทยของนักเรียนโรงเรียนประจันตราษฎร์บำรุง จังหวัดปราจีนบุรี โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) การเปรียบเทียบพฤติกรรมการแสดงมารยาทไทยของนักเรียนโรงเรียนประจันตราษฎร์บำรุง จังหวัดปราจีนบุรี จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล จำแนกตามเพศ และการศึกษา พบว่า แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 จำแนกตามอายุ พบว่า แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3) แนวทางการพัฒนาพฤติกรรมการแสดงมารยาทไทยของนักเรียน พบว่า (1) การปลูกฝังตั้งแต่ระดับบุคคล ครอบครัว สถานศึกษา (2) การฝึกอบรมและกิจกรรมเสริมสร้างจิตสำนึก การสร้างแรงจูงใจผ่านสื่อและเทคโนโลยี (3) การบูรณาการกับกิจกรรมหน้าเสาธง โดยให้คุณครูใช้เวลาสั้น ๆ (4) การใช้กิจกรรมเชิงปฏิบัติ และ (5) การจัดโครงการพัฒนามารยาทไทยร่วมกับชุมชน

เอกสารอ้างอิง

ระทรวงศึกษาธิการ. (2561). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม. กระทรวงศึกษาธิการ.

กฤตภัค ใจกล้า. (2561). พฤติกรรมการกล้าแสดงออกอย่างเหมาะสมของนักเรียนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศิลปกร. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยศิลปกร..

จารุณี มณีกุล และ ชรินทร์ มั่งคั่ง. (2562). การรับรู้และพฤติกรรมมารยาทไทยที่พึงประสงค์ของนักศึกษาจีน ในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 6(2), 222-235.

ปานดี คงสมบัติ. (2565). ความสำคัญของมารยาทไทยในสังคมยุคใหม่. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วิชัย ดิสสระ. (2535). การพัฒนาหลักสูตรและการสอน. วีริยาสาส์น.

สมชาย พัฒนาการ. (2562). การส่งเสริมพฤติกรรมมารยาทไทยในโรงเรียนระดับประถมศึกษา. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 - 2579. กระทรวงศึกษาธิการ.

สุรศักดิ์ บุญอาจ. (2559). กระบวนการปรับตัวทางวัฒนธรรมของนักศึกษาชาวลาวและชาวกัมพูชาในมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. วารสารนิเทศศาสตร์, 34(2), 91-105.

Kohlberg, L. (1976). Moral stages and moralization: The cognitive-developmental approach. In T. Lickona (Ed.), Moral development and behavior: Theory, research, and social issues (pp. 31-53). Holt, Rinehart & Winston.