ความคิดสร้างสรรค์ที่หล่นหายไปของผู้เรียนกับการศึกษาในศตวรรษที่ 21

บทคัดย่อ

ความคิดสร้างสรรค์เป็นสิ่งที่มนุษย์มีติดตัวมาตั้งแต่เกิดแต่จะมีมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับประสบการณ์ที่ผ่านมาของแต่ละคนรวมถึงการเลี้ยงดู สภาพแวดล้อม การเรียนรู้ สังคมและวัฒนธรรมในชุมชนที่อยู่อาศัย ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีและสิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ ในทุกวันนี้เกิดจากความฉลาดและความสามารถในการคิดสร้างสรรค์สิ่งประดิษฐ์ของมนุษย์เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับการดำเนินชีวิตได้อย่างมีคุณภาพ ดังนั้นหากประชากรในประเทศใดมีทักษะความคิดสร้างสรรค์จำนวนมากย่อมส่งเสริมให้เกิดการพัฒนาและสร้างความเจริญก้าวหน้าให้แก่ประเทศนั้น โดยเฉพาะในศตวรรษที่ 21 เป็นยุคแห่งเทคโนโลยีและนวัตกรรม เด็กและเยาวชนในยุคนี้ควรได้รับการพัฒนาส่งเสริมทักษะอื่นที่นอกเหนือจากความรู้ทางวิชาการและเกิดการเรียนรู้ตลอดชีวิตเพื่อสามารถดำรงชีวิตได้ในโลกที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและคาดเดาไม่ได้ ซึ่งส่วนทางกับรูปแบบการจัดการศึกษาและการจัดการเรียนการสอนของไทยในปัจจุบันที่ยังคงเน้นเนื้อหาวิชาการให้หนักเน้นการสอบให้ได้คะแนนดีและมีการแข่งขันตัดสินผ่านไม่ผ่านรวมถึงหลักสูตรการเรียนที่ถูกกำหนดมาจากส่วนกลางไม่ได้เกิดจากความต้องการของผู้เรียน ชุมชนและสังคม ซึ่งสิ่งต่างๆ เหล่านี้เป็นปัจจัยหนึ่งที่ส่งผลทำให้ความคิดสร้างสรรค์ของเด็กหายไปเรื่อย ๆ

ความคิดสร้างสรรค์เป็นสิ่งที่สอนและพัฒนาได้ ดังนั้นจึงเป็นสิ่งที่ท้าทายต่อระบบการศึกษาไทยรวมถึงครูผู้สอนและผู้ปกครองในยุคนี้ที่จะเป็นกำลังสำคัญในการขับเคลื่อนให้เกิดการพัฒนาและส่งเสริมทักษะความคิดสร้างสรรค์กับผู้เรียนอย่างจริงจังเพื่อให้ผู้เรียนนำไปปรับใช้ในการทำงานและดำเนินชีวิตในศตวรรษที่ 21 ได้ต่อไปในอนาคต