การเสริมสร้างคุณธรรมและจริยธรรมทางการเมืองการปกครอง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
หลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาหรือหลักพุทธธรรม เมื่อนำมาประยุกต์ใช้ในการเสริมสร้างคุณธรรมและจริยธรรมทางการเมืองปกครองแล้วย่อมทำให้องค์ประกอบต่างๆของการเมืองการปกครองมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล เป้าหมายความสำเร็จ คือ “ประโยชน์สุข” ของประชาชนเพื่อประชาชนและโดยประชาชนเอง เพราะประชาชน คือ เจ้าของประเทศ เป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตยและเป็นใหญ่ในแผ่นดิน ดังนั้น กิจกรรมทางการเมืองการปกครองที่ผู้ปกครองหรือรัฐบาลทุกรัฐบาล พรรคการเมืองและ นักการเมืองทุกระดับ ทั้งระดับท้องถิ่นและระดับชาติ ควรประยุกต์ใช้ “หลักพุทธธรรม” นำไปเป็น “นโยบายและผลงาน” ของรัฐบาลและของพรรคการเมือง ทุกพรรคการเมืองควรประกาศเป็นนโยบายและแผนงานแม่บทในการพัฒนาบ้านเมือง ประชาชนพลเมืองทุกคนพร้อมกันประสานมือ ประสานใจพัฒนาประเทศโดยการประยุกต์ใช้ “หลักพุทธธรรม” นำมาเป็นแนวปฏิบัติในการครองตน ครองคน ครองงานและครองบ้านเมือง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
จำนงค์ อดิวัฒนสิทธิ์. (2547). ศาสนา ชีวิตและสังคม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2539). รัฐ. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณรงค์ สินสวัสดิ์. (2535). การเมืองไทย: การวิเคราะห์เชิงจิตวิทยา. กรุงเทพมหานคร: วัชรินทร์การพิมพ์.
ทินพันธุ์ นาคะตะ. (2543). รัฐศาสตร์ทฤษฎี แนวความคิด ปัญหาสำคัญและแนวทางการศึกษาวิเคราะห์การเมือง. กรุงเทพมหานคร: ห.จ.ก.สหายบล็อกและการพิมพ์.
ธงทอง จันทรางศุ. (2559). ธรรมาภิบาลกับจริยธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประยงค์ สุวรรณบุบผา. (2541). รัฐปรัชญาแนวคิดตะวันออก-ตะวันตก. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.
ประเวศ วะสี. (2544). เป็นเมืองพุทธทำไมทรุดลง (พุทธธรรมกับสังคม เล่ม 1) (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร : หมอชาวบ้าน.
พจนา เตียสุวรรณ์. (2562). คุณธรรม จริยธรรม และธรรมาภิบาลในการบริหารงาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พุทธทาสภิกขุ. (2549). วิถีแห่งการเข้าถึงพุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.
มานิต สุขสมจิตต์. (2561). การเมืองกับคุณธรรมและจริยธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2552). พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
รัฐบาลไทย. (2562). พระราชบัญญัติมาตรฐานทางจริยธรรม พ.ศ. 2562. กรุงเทพมหานคร: สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี.
เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2544). หลักรัฐศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: บพิธการพิมพ์.
วิเชียร ไทยเจริญ. (2561). คุณธรรมและจริยธรรมเพื่อการดำรงชีวิต. กรุงเทพมหานคร: บริษัท วิทยพัฒน์ จำกัด.
สุพจน์ หารหนองบัว. (2560). จริยศาสตร์เบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์
สุริยา สมุทคุปติ์. (2560). ประชาธิปไตยกับจริยธรรมของนักการเมือง. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
