การเสริมสร้างคุณธรรมและจริยธรรมทางการเมืองการปกครอง

Main Article Content

อภิชญา พรรณศรี

บทคัดย่อ

         หลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาหรือหลักพุทธธรรม เมื่อนำมาประยุกต์ใช้ในการเสริมสร้างคุณธรรมและจริยธรรมทางการเมืองปกครองแล้วย่อมทำให้องค์ประกอบต่างๆของการเมืองการปกครองมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล เป้าหมายความสำเร็จ คือ “ประโยชน์สุข” ของประชาชนเพื่อประชาชนและโดยประชาชนเอง เพราะประชาชน คือ เจ้าของประเทศ เป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตยและเป็นใหญ่ในแผ่นดิน ดังนั้น กิจกรรมทางการเมืองการปกครองที่ผู้ปกครองหรือรัฐบาลทุกรัฐบาล พรรคการเมืองและ นักการเมืองทุกระดับ ทั้งระดับท้องถิ่นและระดับชาติ ควรประยุกต์ใช้ “หลักพุทธธรรม” นำไปเป็น “นโยบายและผลงาน” ของรัฐบาลและของพรรคการเมือง ทุกพรรคการเมืองควรประกาศเป็นนโยบายและแผนงานแม่บทในการพัฒนาบ้านเมือง ประชาชนพลเมืองทุกคนพร้อมกันประสานมือ ประสานใจพัฒนาประเทศโดยการประยุกต์ใช้ “หลักพุทธธรรม” นำมาเป็นแนวปฏิบัติในการครองตน ครองคน ครองงานและครองบ้านเมือง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พรรณศรี อ. (2025). การเสริมสร้างคุณธรรมและจริยธรรมทางการเมืองการปกครอง. วารสารวิชาการประเสริฐวิทย์, 1(1). สืบค้น จาก https://so15.tci-thaijo.org/index.php/JoSS/article/view/4299
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

จำนงค์ อดิวัฒนสิทธิ์. (2547). ศาสนา ชีวิตและสังคม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.

ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2539). รัฐ. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ณรงค์ สินสวัสดิ์. (2535). การเมืองไทย: การวิเคราะห์เชิงจิตวิทยา. กรุงเทพมหานคร: วัชรินทร์การพิมพ์.

ทินพันธุ์ นาคะตะ. (2543). รัฐศาสตร์ทฤษฎี แนวความคิด ปัญหาสำคัญและแนวทางการศึกษาวิเคราะห์การเมือง. กรุงเทพมหานคร: ห.จ.ก.สหายบล็อกและการพิมพ์.

ธงทอง จันทรางศุ. (2559). ธรรมาภิบาลกับจริยธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ประยงค์ สุวรรณบุบผา. (2541). รัฐปรัชญาแนวคิดตะวันออก-ตะวันตก. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.

ประเวศ วะสี. (2544). เป็นเมืองพุทธทำไมทรุดลง (พุทธธรรมกับสังคม เล่ม 1) (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร : หมอชาวบ้าน.

พจนา เตียสุวรรณ์. (2562). คุณธรรม จริยธรรม และธรรมาภิบาลในการบริหารงาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พุทธทาสภิกขุ. (2549). วิถีแห่งการเข้าถึงพุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.

มานิต สุขสมจิตต์. (2561). การเมืองกับคุณธรรมและจริยธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2552). พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.

รัฐบาลไทย. (2562). พระราชบัญญัติมาตรฐานทางจริยธรรม พ.ศ. 2562. กรุงเทพมหานคร: สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี.

เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2544). หลักรัฐศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: บพิธการพิมพ์.

วิเชียร ไทยเจริญ. (2561). คุณธรรมและจริยธรรมเพื่อการดำรงชีวิต. กรุงเทพมหานคร: บริษัท วิทยพัฒน์ จำกัด.

สุพจน์ หารหนองบัว. (2560). จริยศาสตร์เบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์

สุริยา สมุทคุปติ์. (2560). ประชาธิปไตยกับจริยธรรมของนักการเมือง. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.