ทักษะการรู้ดิจิทัลของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: 1) เพื่อศึกษาระดับทักษะการรู้ดิจิทัล และ 2) เพื่อศึกษาปัญหาการรู้ดิจิทัลของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช

วิธีการศึกษา: เป็นการวิจัยแบบเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาระดับปริญญาตรีคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช จำนวน 318 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม ประกอบด้วย ข้อมูลเบื้องต้นของผู้ตอบแบบสอบถาม ระดับการรู้ดิจิทัลของนักศึกษา และปัญหาการรู้ดิจิทัลของนักศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช ดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นระยะเวลา 1 เดือน และได้รับแบบสอบถามกลับคืนมา จำนวน 350 ชุด วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ข้อค้นพบ: นักศึกษามีระดับการรู้ดิจิทัล ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (ค่าเฉลี่ย = 4.51) ด้านการเข้าใจดิจิทัล พบว่า นักศึกษารับรู้การจัดเก็บและเรียกคืนข้อมูลสารสนเทศได้อย่างเป็นระบบ (ค่าเฉลี่ย = 4.54)  ด้านการเข้าถึงดิจิทัล พบว่า นักศึกษาเข้าถึงข้อมูลโดยไม่ละเมิดสิทธิส่วนบุคคลผู้อื่น (ค่าเฉลี่ย = 4.57) ด้านการใช้ดิจิทัล พบว่า นักศึกษาใช้โซเซียลมีเดียอย่างเข้าใจ มีสติ มีจริยธรรม และใช้สื่อดิจิทัลอย่างเหมาะสมกับวัตถุประสงค์การใช้งาน (ค่าเฉลี่ย = 4.57 และ 4.57) ในส่วนของปัญหาการรู้ดิจิทัล ภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง (ค่าเฉลี่ย = 2.80) ส่วนใหญ่พบว่า การเรียนรู้ที่เน้นทฤษฎีมากกว่าการปฏิบัติในการใช้เทคโนโลยี (ค่าเฉลี่ย = 2.89)

การประยุกต์ใช้จากการศึกษานี้: ผลการวิจัยสะท้อนถึงความสามารถของนักศึกษาในการใช้เครื่องมือ อุปกรณ์ และเทคโนโลยีสมัยใหม่ได้อย่างเหมาะสมและมีประสิทธิภาพ ครอบคลุมทั้งการเรียนรู้ การแก้ปัญหา การสื่อสาร และการคิดเชิงวิพากษ์ รวมถึงความสามารถในการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง