Guidelines for Building Sustainable Online Networks for the Dissemination of Thai Arts and Culture
Keywords:
Network development, Thai arts and culture, Online platforms, SustainabilityAbstract
The purposes of this study were (1) to examine the value of disseminating Thai arts and culture through online platforms, and (2) to propose guidelines for building sustainable online dissemination networks. Data were collected from reports of online training and seminar programs entitled “Teacher Learning through Cultural Wisdom” organized by Burapha University. The data were analyzed using content analysis and descriptive statistics, including means, standard deviations, and percentages.
The findings revealed that online dissemination of Thai arts and culture provides value in three dimensions: (1) Educational – enhancing participants’ knowledge, attitudes, and skills; (2) Social – fostering knowledge exchange and forming learning communities on Thai arts and culture; and (3) Aesthetic – creating appreciation, enjoyment, and inspiration for the conservation, continuation, and transmission of Thai cultural heritage at national and international levels. Guidelines for developing sustainable dissemination networks emphasize three essential components: knowledgeable and dedicated individuals with social skills, continuous and consistent activities, and a friendly and relaxed atmosphere. In addition, sustainable network development requires systematic management and the cultivation of new-generation leadership to ensure continuity.
References
จิรันธนิน กิติกา. (2563). การวางผังแนวคิดเรื่องภูมิทัศน์วัฒนธรรมด้วยกระบวนการมีส่วนร่วมของ เครือข่ายชุมชนกรณีศึกษาพื้นที่ชุมชนช้างม่อย จังหวัดเชียงใหม่. วารสารหน้าจั่ว. 17(1), 152-194.
ธนา ประมุขกุล. (2544). เครือข่าย. วารสารส่งเสริมสุขภาพและอนามัยสิ่งแวดล้อม. 24(3), 104-112.
ธิดารัตน์ แผลงไพรี, นัชชา ภูอองทอง, นารีรัตน์ คงเนียม, สาวิตรี บิดาทุม และนันทพันธ์ คดคง.(2565). ภูมิปัญญาท้องถิ่น : คุณค่าที่สังคมละเลย.วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น. 8(8), 387-397.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). วิธีการทางสถิติสาหรับการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 5). สุวีริยาสาส์น.
ปกรณ์ กำลังเอก .(2564). การประสานเครือข่ายทางสังคมในการอนุรักษ์มรดกโลกทางวัฒนธรรม: ศึกษากรณีนครประวัติศาสตร์ภาคกลาง. วารสารวิชาการอยุธยาศึกษา. 13(2), 59-69.
พระครูวาทีวรวัฒน์, พระสมุทรวชิรโสภณ, พระครูวิสุทธานันทคุณ, พระมหากังวาล ธีรธมฺโม, พระครูวัชรชลธรรม, พระมหาประกอบ โชติปุญฺโญ, พระครูปลัดสมกิจ วรธมฺโม, พระมหาทวีศักดิ์ คุณธมฺโม, พระใบฎีกาสรชัย ชินวโร และศุขภิญญา ศรีคำไทย. (2565). การพัฒนาเครือข่ายจิตอาสาอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมชุมชนตลาดน้ำในจังหวัดราชบุรี. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. 9(1), 13-25.
พระมหาไกรสร แสนวงค์, พระมหาอรรถพล คงตัน, พระนฤพันธ์ สมเจริญ และ ปิ่นปินัทธ์ เหลือพิทักษ์. (2564). การเสริมสร้างเครือข่ายการพัฒนาเมืองศิลปะเชิงสร้างสรรค์และการท่องเที่ยวในกลุ่ม จังหวัดล้านนา. วารสารการบริหารท้องถิ่น. 14(1), 69-82.
พัชราภา ขันมะณี และชรินทร์ มั่งคั่ง. (2565). นวัตกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษาตามวิธีการสุนทรียปรัศนีเพื่อพัฒนาความสามารถการคิดสร้างสรรค์ในการธำรงคุณค่าวัฒนธรรมท้องถิ่นของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธนบุรี. 16(3),95-106.
รณรงค์ จันใด. (2564). การพัฒนาโครงสร้างคณะกรรมการบริหารสภาวัฒนธรรมด้วยพลังการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในพื้นที่ตามพระราชบัญญัติวัฒนธรรมแห่งชาติ พ.ศ. 2553. วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์. 29(1), 138-176.
รัชพล แย้มกลีบ. (2564). การพัฒนาเชิงพื้นที่จากทุนทางศิลปวัฒนธรรม กรณีวิสาหกิจชุมชนท่องเที่ยวเชิงนิเวศและวัฒนธรรม วิถีคนปลายบาง จังหวัดนนทบุรี. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต. 9(2), 300-308.
ศนิสา ใจเจริญ. (2562). รูปแบบการจัดการความรู้ที่ส่งเสริมคุณค่าของมรดกทางธรรมชาติ เพื่อการเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลง: กรณีศึกษาอุทยานแห่งชาติในจังหวัดระยอง. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต] มหาวิทยาลัยบูรพา.
ศุภลักษณ์ แสนยาพันธุ์. (2563). ชีวิตกับสังคมไทย. รัตนโรจน์การพิมพ์.สุวิทย์ คงสงศ์. (2562). ชุมชนเข้มแข็งบนฐานทุนทางสังคมและทุนทางวัฒนธรรมของชุมชนตลาดน้ำในเขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต] มหาวิทยาลัยบูรพา.
สำนักงานปลัดกระทรวงวัฒนธรรม. (2559). คู่มือการจัดตั้งศูนย์เฝ้าระวังทางวัฒนธรรมในสถานศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2), สามเจริญพาณิชย์
เอกมันต์ แก้วทองสอน. (2554). สุนทรียศาสตร์ ในพุทธปรัชญาเถรวาท. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต] มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
Basov, N., Lee, JS. & Antoniuk, A. (2016). Social networks and construction of culture: A socio-semantic analysis of art groups. Complex Networks & Their Applications V. 693,785-796.
Everett, W. G. (1918). Moral values : A study of the principles of conduct. The Macmillan Company.
Konrad, E.D. (2013). Cultural entrepreneurship: The impact of social networking on success. Creativity and Innovation Management. 22(3), 307-319.
Swan, W., Langford, N., & Varey, R. (2000). Viewing the corporate community as a Knowledge network. Corporate Communication: An International Journal. 5(2), 97-106.
Sweeny, R.W. (2004). Lines of Sight in the “Network Society”: Simulation, Art Education, and a Digital Visual Culture. Studies in Art Education. 46(1), 74-87.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Journal of Humanities and Social Sciences Review, Lampang Rajabhat University
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
This article is published under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License (CC BY-NC-ND 4.0), which allows others to share the article with proper attribution to the authors and prohibits commercial use or modification. For any other reuse or republication, permission from the journal and the authors is required.
