The relationship between digital leadership of school administrators and personnel management under the Uthai Thani Primary Educational Service Area Office 2
Keywords:
digital leadership, personnel management, Primary Educational Service Area OfficeAbstract
The objectives of this research were to: 1. study the level of digital leadership of school administrators, 2. study the level of personnel management, and 3. examine the relationship between digital leadership of school administrators and personnel management. The sample consisted of 316 school administrators and teachers. The research instruments were questionnaires on digital leadership and personal management of school administrators, with content validity ranging from 0.67 to 1.00 and reliability coefficient of 0.87, and a questionnaire on personnel management of educational institution administrators, with content validity ranging from 0.67 to 1.00 and a reliability coefficient of 0.81. Data were analyzed using mean, standard deviation, and Pearson’s correlation coefficient. The research findings were as follows: 1. the overall level of digital leadership of school administrators was high. Considering each aspect, the highest mean was systematic improvement, followed by digital citizenship, and the lowest was culture creation, 2. the overall level of personnel management was high. The highest mean was personnel recruitment and appointment, followed by performance appraisal, and the lowest was personnel development, and 3. there was a positive relationship between digital leadership of school administrators and personnel management at a high level, which was statistically significant at the 0.01 level.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. สืบค้นเมื่อ 27 ธันวาคม 2566 จาก https://www.moe.go.th/360policy-and-focus-moe-2023/.
คชาภรณ์ นกทอง, ทินกร ชอัมพงษ์ และสายทิตย์ ยะฟู. (2568). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นํายุคดิจิทัลกับการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์ เขต 3. วารสารสมาคมนักวิจัย, 30(3),14-33.
จีรนันท์ เพ่งพินิจ และสุธี อยู่สถาพร. (2567). ปัญหาทางกฎหมายในการจัดระบบ โครงสร้างกลไกการบริหารงานบุคคลของข้าราชการครู และบุคลากรทางการศึกษา ศึกษากรณี สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสังคมศาสตร์ นิติรัฐศาสตร์, 8(2), 162–188.
ปิยะพงศ์ คงกระพันธ์, ทีปพิพัฒน์ สันตะวัน และศุภชัย ทวี. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของบริหารสถานศึกษากับ การบริหารสถานศึกษาตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา เพชรบูรณ์ เขต 3. วารสารครุศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 6(1), 61-74.
รุ่งตะวัน พานน้อย. (2568). ภาวะผู้นำตนเองกับการบริหารสถานศึกษาในยุคปัญญาประดิษฐ์. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.), 7(4), 545-556.
วิภาดา สารัมย์ และพิมลพรรณ เพชรสมบัติ. (2563). การบริหารงานบุคคลของผู้บริหารสถานศึกษาในเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 12(1), 136-150.
ศศิวิมล มาลาพงษ์ และสุทธิพงศ์ บุญผดุง. (2565). ภาวะผู้นำกับการบริหารในยุคดิจิทัล. รายงานการประชุม Graduate School Conference, 4(1), 1269-1275. http://journalgrad.ssru.ac.th/index.php/miniconference/ article/view/4139.
Dexter, S. (2011). School technology leadership: Artifacts in systems of practice. Journal of School Leadership, 21(2), 166-189.
Owens, R. G. (1991). Organizational behavior in education (4th ed). Prentice Hall.
Sergiovanni, T. J. (1987). The principalship: A reflective practice perspective. Allyn & Bacon.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed). Harper & Row.
