Organizational culture perception of Department of Business Development personnel
Keywords:
perception, organizational culture, Department of Business DevelopmentAbstract
The objectives of this research were: 1. examine the level of perception regarding the existing organizational culture among personnel of the Department of Business Development, 2. to compare the personal factors of the personnel of the Department of Business Development—namely gender, age, educational level, and type of personnel—that affected their level of perception of organizational culture, and 3. to analyze the work-related factors of the personnel of the Department of Business Development—namely job position level and length of service—that were associated with their perception of organizational culture. This quantitative research utilized an online questionnaire to collect data from a proportionately stratified random sample of 231 participants. The data were analyzed using descriptive statistics and inferential statistics in order to test the research hypotheses. The findings of the study revealed that: 1. the perceived organizational culture was a combination of achievement culture and bureaucratic culture, both of which were rated the highest. Adaptability and clan cultures came next. 2. Regarding personal factors, age and educational level led to differing perceptions of organizational culture characteristics, while gender and personnel type did not show significant differences in the perception of organizational culture. 3. Work-related factors, namely job position level and length of service, were not significantly associated with the perception of organizational culture at the 0.05 level.
References
กรมพัฒนาธุรกิจการค้า. (2567). แผนพัฒนาบุคลากรกรมพัฒนาธุรกิจการค้า พ.ศ. 2567 – 2570. สืบค้น 15 ธันวาคม 2567 จาก https://anyflip.com/tnyfq/ffyc/basic.
ขวัญรัตน์ เป่ารัมย์. (2560). อิทธิพลของการรับรู้และการมีส่วนร่วมที่มีต่อการยอมรับของประชาชนในงานบริการวิชาการแก่สังคมของสถาบันอุดมศึกษาในจังหวัดปทุมธานี. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ชนิดา จิตตรุทธะ. (2560). ทฤษฎีองค์การ : ปรัชญา กระบวนทัศน์ และแนวคิด (พิมพ์ครั้งที่ 3). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
ชาชิณี มณีดวงมณฑา. (2562). ปัจจัยด้านวัฒนธรรมองค์กรที่ส่งผลต่อความผูกพันของพนักงานฝ่ายสนับสนุนชาวไทยในองค์กรญี่ปุ่นข้ามชาติ. สารนิพนธ์การจัดการมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.
ตติยา ผาสุก. (2559). การรับรู้วัฒนธรรมองค์การ การรับรู้ความสามารถของตนเอง และความตั้งใจคงอยู่ในงานของพนักงานมหาวิทยาลัยสายสนับสนุน ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลแห่งหนึ่ง โดยมีความพึงพอใจในงานเป็นตัวสื่อ. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธัญสินี ศรีอนุสรณ์วงษ์. (2561). การปรับเปลี่ยนวัฒนธรรมองค์การขององค์การภาครัฐไทยภายใต้บริบทไทยแลนด์ 4.0: ศึกษากรณี สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน) (สพร). วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิธิทัศน์ แจ่มไพบูลย์. (2560). วัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานของบุคลากรเทศบาลในอำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏราชครินทร์.
ปรารถนา ผกาแก้ว. (2561). การรับรู้วัฒนธรรมองค์กรกับความผูกพันต่อองค์กรของพนักงานกลุ่มเจนเนอเรชั่นเอ็กซ์ และกลุ่มเจนเนอเรชั่นวาย ระดับปริญญาตรีขึ้นไป ในกลุ่มบริษัทผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. การค้นคว้าอิสระเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พรวิภา รุ่งหมี. (2564). วัฒนธรรมองค์การในการรับรู้ของข้าราชการองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: ศึกษากรณีองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต.
พชร ชูเกียรติขจร และนิยตา กาวีวงศ์. (2567). วัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงานของบุคลากรธุรกิจซอฟต์แวร์ในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 10(2), 270-276.
วิทยา พยัคฆันตร และเสรี ชัดแช้ม. (2564). การรับรู้วัฒนธรรมองค์การต่อผลการปฏิบัติงานขององค์การ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 12(1), 143-160.
ศุภาพิชญ์ อินแตง. (2565). วัฒนธรรมองค์กรที่ส่งผลต่อความสุขในการทำงานของกลุ่มเจนเนอร์เรชั่นวาย ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. สารนิพนธ์การจัดการมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุรางค์ทิพย์ ตันกุล. (2559). วัฒนธรรมองค์กรและการจัดทำงบประมาณของบริษัทในกลุ่มอุตสาหกรรมเกษตรและอุตสาหกรรมอาหาร ที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย. การค้นคว้าอิสระบัญชีมหาบัณฑิต สาขาบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อวิกา โหละสุต. (2562). ความสอดคล้องระหว่างการรับรู้วัฒนธรรมองค์การกับวัฒนธรรมปัจเจกบุคคล ศึกษากรณีสถาบันพยาธิวิทยา ศูนย์อำนวยการแพทย์พระมงกุฎเกล้า. สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Cameron, K. S., & Quinn, R. E. (1999). Diagnosing and Changing Organizational Culture: Based on the Competing Values Framework. Addison Wesley.
Cameron, K. S., & Quinn, R. E. (2018). Diagnosing and Changing Organizational Culture: Based on the Competing Values Framework (4th ed). Jossey-Bass.
Cronbach, L. J. (1970). Essential of psychological testing. New York: Harper Row.
Gordon, J. R. (2002). Organizational behavior: A diagnostic approach (7th ed). Prentice Hall.
Handy, C. (2015). The Second curve: Thoughts on reinventing society. Random House Business.
Robbins, S. P., & Judge, T. A. (2017). Organizational Behavior (17th ed). Pearson.
Schein, E. H. (2010). Organizational Culture and Leadership (4th ed). Jossey-Bass.
Trice, H. M., & Beyer, J. M. (1993). The cultures of work organizations. Prentice-Hall, Inc.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed). Harper & Row.
