ความท้าทายและโอกาสของรัฐประศาสนศาสตร์ในยุคโลกาภิวัตน์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งศึกษาความเปลี่ยนแปลงของรัฐประศาสนศาสตร์ภายใต้บริบทของโลกาภิวัตน์ (Globalization) ซึ่งได้ส่งผลกระทบต่อกระบวนการบริหารภาครัฐในหลายมิติ ทั้งด้านนโยบายสาธารณะ การจัดการองค์กรภาครัฐ เทคโนโลยีดิจิทัล และความร่วมมือระหว่างประเทศ โดยใช้วิธีการทบทวนวรรณกรรมและการวิเคราะห์แนวโน้มเชิงระบบ เพื่อประมวลความท้าทายและโอกาสที่เกิดขึ้น และเสนอแนวทางการปรับตัวของรัฐประศาสนศาสตร์ในยุคใหม่
ผลการศึกษาเสนอว่า รัฐประศาสนศาสตร์จำเป็นต้องพัฒนาแนวคิดและกระบวนการบริหารที่มีลักษณะยืดหยุ่น คล่องตัว และสามารถตอบสนองต่อบริบทของโลกาภิวัตน์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ เช่น การบริหารแบบเครือข่าย (network governance) การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการบริการสาธารณะ และการสร้างธรรมาภิบาลในระดับโลก ทั้งนี้เพื่อยกระดับขีดความสามารถของรัฐในการบริหารกิจการสาธารณะในโลกยุคใหม่อย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
ประสาร มฤคพิทักษ์. (2553). โลกาภิวัตน์กับการปฏิรูประบบราชการไทย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2543). การเมืองและการบริหาร. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มติชน.
ธเนศ วีระศิริ. (2555). รัฐประศาสนศาสตร์: แนวคิด ทฤษฎี และการประยุกต์ใช้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญทัน ดอกไธสง. (2558). รัฐประศาสนศาสตร์: แนวคิดและพัฒนาการ. กรุงเทพมหานคร: วีพริ้นท์.
วิษณุ เครืองาม. (2544). รัฐประศาสนศาสตร์ไทยในกระแสโลกาภิวัตน์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมศาสตร์.
เรวดี สุขสุคนธ์. (2559). ธรรมาภิบาลกับการบริหารภาครัฐสมัยใหม่. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ทีพีพี.
สถาบันพระปกเกล้า. (2563). การบริหารภาครัฐยุคใหม่ในโลกาภิวัตน์. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
Held, D., & McGrew, A. (2007). Globalization theory: Approaches and controversies. Polity Press.
Hood, C. (1991). A public management for all seasons?. Public Administration, 69(1), 3–19.
Kickert, W. J. M. (2001). Public management of hybrid organizations: Governance of quasiautonomous executive agencies. International Public Management Journal, 4(2), 135–150.
Kettl, D. F. (2000). The transformation of governance: Globalization, devolution, and the role of government. Public Administration Review, 60(6), 488–497.
Margetts, H., & Dunleavy, P. (2013). The second wave of digital-era governance: A quasi-paradigm for government on the Web. Philosophical Transactions of the Royal Society A, 371(1987), 20120382.
Mergel, I. (2016). Agile innovation management in government: A research agenda. Government Information Quarterly, 33(3), 516–523..
Osborne, D., & Gaebler, T. (1992). Reinventing government: How the entrepreneurial spirit is transforming the public sector. Addison-Wesley.
Osborne, S. P. (2006). The new public governance?. Public Management Review, 8(3), 377–387.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. https://sdgs.un.org/2030agenda.
United Nations Development Programme (UNDP). (2021). Human development report 2021/2022: Uncertain times, unsettled lives. UNDP.
Weber, M. (1947). The theory of social and economic organization. Oxford University Press.