Development of a Supervision Model for Classroom Action Research for Teachers in the Science Power 10 Project Schools under the Secondary Educational Service Area Office Chiang Rai
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to examine the components of classroom action research supervision, to develop an effective supervision model, and to evaluate the validity and feasibility of the model for teachers in schools participating in the Science Power 10 Project under the Chiang Rai Secondary Educational Service Area Office. The research employed a research and development methodology grounded in educational supervision theory. In the first phase, the core components of classroom action research supervision were identified through systematic document analysis and synthesis of relevant literature focusing on instructional supervision, clinical supervision, and teacher professional development. In the second phase, a supervision model was constructed through a focus group discussion involving nine experts and experienced practitioners. Data were collected using structured supervision model draft forms and discussion issue records, and analyzed using qualitative content analysis to ensure alignment with supervisory principles and practical applicability.
In the final phase, the developed SPTE Classroom Action Research Supervision Model was evaluated by seven experts and key stakeholders in educational supervision. The evaluation focused on the model’s accuracy, appropriateness, and feasibility. Quantitative data were analyzed using mean and standard deviation, while qualitative feedback was examined through content analysis. The results indicated that the model consisted of five essential components: principles of classroom action research supervision, objectives of classroom action research, supervisory processes, evaluation of classroom action research outcomes, and critical success factors for effective supervision. Overall, the findings revealed that the model demonstrated the highest level of validity and feasibility, suggesting its strong potential to enhance teachers’ research competencies and to strengthen the effectiveness of instructional supervision in secondary education contexts.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
References
จรัญ น่วมมะโน. (2562). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในเพื่อพัฒนาสมรรถนะครูในการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษสำหรับโรงเรียนมัธยมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
จันตรา ชื่นใจ. (2566). รูปแบบการนิเทศภายในแบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ของครูในศตวรรษที่ 21 (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
เทพิน เศรษฐบดี. (2565). รูปแบบการพัฒนาการบริหารจัดการสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของโรงเรียนบ้านโป่งเปื่อย. อุบลราชธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 1.
ทิศนา แขมมณี. (2546). เก้าก้าวสู่ความสำเร็จในการวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนและการสังเคราะห์งานวิจัย. กรุงเทพฯ: พัฒนาคุณภาพวิชาการ (พว.).
ธัญญาภรณ์ นาจำปา. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลสำหรับโรงเรียนมัธยมศึกษา (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ธำรง จั่นฤทธิ์. (2567). รูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างความปลอดภัยในสถานศึกษาโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ปิลันธ์ ปาวิชัย. (2567). รูปแบบการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้เพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียนในโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
พลชัย ชุมปัญญา. (2566). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการวิถีใหม่ตามหลักธรรมาภิบาลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดสกลนคร (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ภควัต โอวาท. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการศึกษาโดยใช้วิธีดุลยภาพสำหรับโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาร้อยเอ็ด (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ภัทราวุธ โคตรเรือง. (2565). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในแบบบูรณาการในการจัดการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อส่งเสริมสมรรถนะในการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนบ้านแวง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 2. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
ภัทรียา คชหิรัญ และคณะ. (2568). ปัจจัยแห่งความสำเร็จของการนิเทศภายในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 10(1), 3005–3018
รัตนะ บัวสนธ์. (2566). การวิจัยและพัฒนานวัตกรรมการศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สงัด อุทรานันท์. (2530). แนวทางการส่งเสริมกระบวนการนิเทศภายในสถานศึกษาของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 1 (วิทยานิพนธ์การบริหารการศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเชียงราย. (2567). แผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ
พ.ศ. 2567. เชียงราย: กลุ่มนโยบายและแผน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเชียงราย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2549). แผนการศึกษาแห่งชาติ (พ.ศ. 2545–2559). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักบริหารงานความเป็นเลิศด้านวิทยาศาสตร์ศึกษา. (2565). คู่มือโครงการห้องเรียนวิทยาศาสตร์พลังสิบ ระดับมัธยมศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สุวดี อุปินใจ. (2566). การนิเทศและการพัฒนานวัตกรรมการนิเทศการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 2). เชียงราย:ชอบพิมพ์.
หทัยชนก พรหมสว่างศิลป์. (2566). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัลของโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาญจนบุรี (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยคริสเตียน.
หน่วยศึกษานิเทศก์ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2567). รายงานการประชุมปฏิบัติการคัดเลือกนวัตกรรมการนิเทศการศึกษา ประจำปี 2567. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
เอกชัย อ้ายม่าน. (2561). รูปแบบการนิเทศภายในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานตามแนวคิดการศึกษา 4.0 (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
อธิกร ทาแกง. (2564). การศึกษาบทบาทการนิเทศเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเชียงราย (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยพะเยา.
อนุศร หงส์ขุนทด. (2564). การพัฒนาแบบวัดและเกณฑ์ปกติความฉลาดรู้ทางเพศของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา. สิกขา วารสารศึกษาศาสตร์, 8(2), 23–35.
อัฏฐผล ถิรพรพงษ์ศิริ. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการสถานศึกษาที่มีประสิทธิผลเพื่อยกระดับคุณภาพนักเรียนโดยประยุกต์ใช้แนวคิดเชิงระบบ โรงเรียนวัดสุทธิวราราม. กรุงเทพฯ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2.