ความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียและการประเมิน หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2570) มหาวิทยาลัยรามคำแหง

Main Article Content

คึกฤทธิ์ ศิลาลาย
สุภาวดี ลาภเจริญ
กัลยมน อินทุสุต
ปทุมพร เปียถนอม
ถนอมขวัญ ทองโปร่ง

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในการพัฒนาหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2570) มหาวิทยาลัยรามคำแหง และ 2) เพื่อประเมินหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2565) มหาวิทยาลัยรามคำแหง การวิจัยเป็นแบบผสมผสานวิธี โดยใช้แนวคิดการพัฒนาหลักสูตรของ Wiles and Bondi และรูปแบบการประเมินซิปป์ (CIPP Model) ของ Stufflebeam เป็นกรอบการวิจัย กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยเชิงปริมาณแบ่งเป็น 2 ส่วน ได้แก่ ส่วนที่ 1 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ศึกษาความต้องการมีจำนวน 204 คน และส่วนที่ 2 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ประเมินหลักสูตรมีจำนวน 221 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่าย และการวิจัยเชิงคุณภาพใช้ผู้เชี่ยวชาญและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย จำนวน 6 คน เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามและแนวคำถามการสนทนากลุ่มกึ่งโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติพื้นฐาน และข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1. ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียมีความต้องการต่อหลักสูตรฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2570 โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด โดยให้ความสำคัญกับจริยธรรมวิชาชีพและความรับผิดชอบต่อสังคม ภาวะผู้นำ ความรู้เฉพาะศาสตร์ และทักษะเทคโนโลยีดิจิทัลและการวิจัย รวมทั้งต้องการจัดการเรียนการสอนในวันหยุดราชการและรองรับการขอรับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ
2. หลักสูตรมีผลการประเมินอยู่ในระดับมากที่สุดทุกด้าน ผู้เชี่ยวชาญเสนอให้พัฒนาหลักสูตรตามแนวคิดการจัดการศึกษาที่เน้นผลลัพธ์ (OBE) โดยเสริมสมรรถนะผู้นำนวัตกรรม ทักษะปัญญาประดิษฐ์ (AI) และการตัดสินใจเชิงข้อมูล
องค์ความรู้จากการวิจัยเป็นแนวทางเชิงประจักษ์สำหรับการพัฒนาหลักสูตรที่ตอบสนองความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียและเสริมสร้างสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ศิลาลาย ค., ลาภเจริญ ส., อินทุสุต ก., เปียถนอม ป., & ทองโปร่ง ถ. (2026). ความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียและการประเมิน หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2570) มหาวิทยาลัยรามคำแหง. วารสาร ปัญญาลิขิต, 5(3), 213–227. สืบค้น จาก https://so15.tci-thaijo.org/index.php/PYJ/article/view/3868
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรฤทธิ์ เทศนา และเกสร กอกอง. (2568). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเลือกหลักสูตรในการศึกษาต่อระดับปริญญาโทของข้าราชการครู. วารสารปราชญ์ประชาคม, 3(5), 61–75.

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.

บุญญ์กัญญ์ จิระเพิ่มพูน และคณะ. (2568). การประเมินหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2563) มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล. สิกขา วารสารศึกษาศาสตร์, 12(1), 85–97.

เปรมวดี อาวุธกรรมปรีชา. (2566). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษา: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ. วารสารพัฒนาเทคนิคศึกษา, 36(128), 76–83.

สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565). เกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับอุดมศึกษาและกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2565. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สุริษา หาญใจ. (2568). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความต้องการศึกษาต่อในระดับบัณฑิตศึกษาของนักศึกษาชั้นปีที่ 4 สำนักวิชาสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์. วารสารวิชาการ ปขมท., 14(3), 1–16.

Khadim, M., Jamil, S. & Rafiq, S. (2022). Emerging trends in curriculum development and evaluation in Pakistan at higher education level: A current perspective of 21st century. Journal of Social & Organizational Matters, 2(1), 1–10.

Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.

Latipah, E., Hasan, N. & Rokhimawan, M. A. (2023). Curriculum reconstruction: Alignment of profile, body of knowledge, and learning outcomes of the Indonesian Islamic Education study program. Jurnal Pendidikan Agama Islam, 20(1), 1–19.

OECD. (2021). OECD future of education and skills 2030: Learning compass 2030. Paris, France: OECD Publishing.

Spady, W. G. (1994). Outcome-based education: Critical issues and answers. Arlington, VA: American Association of School Administrators.

Stufflebeam, D. L. (2003). The CIPP model for evaluation. In T. Kellaghan & D. L. Stufflebeam (Eds.), International handbook of educational evaluation (pp. 31–62). Dordrecht, The Netherlands: Kluwer Academic Publishers.

Wiles, J. & Bondi, J. (2007). Curriculum development: A guide to practice (7th ed.). Upper Saddle River, NJ: Pearson Education.

Wiles, J., & Bondi, J. (2011). Curriculum development: A guide to practice (8th ed.). Boston, MA: Pearson.

World Economic Forum. (2023). The future of jobs report 2023. Geneva, Switzerland: World Economic Forum.