ผลการจัดการเรียนรู้เชิงรุก เพื่อพัฒนาทักษะการบริการผู้โดยสาร บนเครื่องบินและทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณ ของนักศึกษาสาขาวิชาธุรกิจการบิน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบทักษะการบริการผู้โดยสารบนเครื่องบินของนักศึกษาสาขาวิชาธุรกิจการบิน หลังการจัดการเรียนรู้เชิงรุก กับเกณฑ์ร้อยละ 70 2) เพื่อเปรียบเทียบทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณ ของนักศึกษาสาขาวิชาธุรกิจการบิน หลังการจัดการเรียนรู้เชิงรุก หลังการจัดการเรียนรู้เชิงรุก กับเกณฑ์ร้อยละ 70 ซึ่งกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักศึกษาสาขา วิชาธุรกิจการบิน วิทยาลัยการท่องเที่ยวและการบริการ มหาวิทยาลัยศรีปทุม จำนวน 49 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ด้วยการจัดการเรียนรู้เชิงรุก แบบประเมินทักษะการบริการผู้โดยสารบนเครื่องบินเป็นแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 20 ข้อ และแบบวัดทักษะ การคิดอย่างมีวิจารณญาณ เป็นแบบปรนัย ชนิดเลือกตอบ 4 ตัวเลือก จานวน 30 ข้อ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าสถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที (t-test)
ผลการวิจัย พบว่า 1) ทักษะการบริการผู้โดยสารบนเครื่องบิน ของนักศึกษาสาขาวิชาธุรกิจการบิน หลังการจัดการเรียนรู้เชิงรุก สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) ทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของ นักศึกษาสาขาวิชาธุรกิจการบิน หลังการจัดการเรียนรู้เชิงรุกสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัลยาดา เหง่าบุญมา และจิรดาวรรณ หันตุลา. (2565). การพัฒนาการคิดวิเคราะห์ด้วยการจัดกิจกรรมการเรียนเชิงรุก โดยใช้เทคนิคเพื่อนคู่คิด เรื่องวงจรไฟฟ้า ระดับประถมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 33(2), 90-102.
เกียรติชัย ทวีลาภ. (2567). การพัฒนาการคิดอย่างมีวิจารณญาณ และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่องคลื่นของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปรากฏการณ์เป็นฐาน (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
จิตติน เพลงสันเทียะ. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้เชิงรุก เพื่อส่งเสริมทักษะการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 (การค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต).มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ฐิติวรดา ไชยลี, คงศักดิ์ ชมชุม และอภิรดา นามแสง. (2568). แนวทางส่งเสริมการให้บริการสายการบินตามความต้องการของประชาชนที่อาศัยอยู่ในจังหวัดสงขลาตามแนวคิดเส้นทางผู้บริโภคจากท่าอากาศยานหาดใหญ่สู่เมืองรองในภาคใต้. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา,15(3-4), 1421-1439.
ณัฐพรรณ ภูมิฐาน และโชคชัย สุเวชวัฒนกูล, (2566). การศึกษาองค์ประกอบการคิดอย่างมีวิจารณญาณของบุคลากรธุรกิจการบิน. สักทอง: วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์(สทม.ส.), 29(3), 178-193.
ทิศนา แขมมณี และคณะ. (2541). ทฤษฎีการเรียนรู้เพื่อพัฒนากระบวนการคิด. กรุงเทพฯ:สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี.
ธนวิชญ์ ทองแป้น. (2568). แนวทางการพัฒนาผู้ให้บริการเติมน้ามันอากาศยานในประเทศไทย(วิทยานิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
บริษัท การบินไทย จำกัด. (2562). รายงานประจำปี 2562. กรุงเทพฯ: บริษัทการบินไทย.
ประภาศรี เพชรมนต์ และศึกษา เบ็ญจกุล. (2568) การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการคิดอย่างมีวิจารณญาณและการสื่อสารอย่างสร้างสรรค์สําหรับนักศึกษาครูชั้นปีที่ 1 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม,9(2), 340-352.
ปัญจรัตน์ เชิมชัยภูมิ และศศิธร รณะบุตร. (2568). แนวทางการพัฒนาการจัดการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อส่งเสริมคุณลักษณะ อันพึงประสงค์สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษา. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(4), 450-467.
พรรัตน์ พีรวงศ์สกุล. (2565). การปรับตัวของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินเพื่อไปปฏิบัติงานในธุรกิจบริการมูลค่าสูง ภายใต้ สถานการณ์โควิดสิบเก้า (COVID-19) (งานนิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2563). การเรียนรู้เชิงรุกแบบรวมพลังกับ PLC เพื่อการพัฒนา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มนสิกานต์ สงวนธีรพงศ์. (2566). การพัฒนาทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณ ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้ประเด็นทางสังคมที่เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์ เรื่อง สิ่งมีชีวิตและสิ่งแวดล้อม สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 (การค้นคว้าอิสระหลักสูตรการศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
วิลาส ดวงกำเนิด. (2564). การพัฒนาทักษะการสื่อสารเพื่อแก้ปัญหาในงานบริการบนเครื่องบินของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน บริษัทการบินไทย จำกัด (มหาชน). เอกสารประกอบการประชุมวิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 4 พ.ศ. 2564 ณ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 7 มกราคม 2564.
Demirci, C. (2017). The Effect of Active Learning Approach on Attitudes of 7th Grade students. International Journal of instruction, 10(4), 129-144.
Ennis, R. H. (1985). A logical basic for measuring critical thinking skills. Journal of Education Leadership, 6(43), 45-48.
Felder, R. & Brent, R. (2024). Teaching and Learning STEM: A Practical Guide. (2nd ed.). San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Hudgins, B.B. (1977), Learning and Thinking: A Primer for Teachers. Illinois: P.E. Peacock Publishers, Inc.
Mello, D. & Less, C. A. (2013). Effectiveness of active learning in the arts and sciences. Humanities Department Faculty Publications & Research, 12(6), 112-126.
