โมเดลเชิงสาเหตุของหลักสูตรการเรียนการสอน สุขภาพและจิตใจ ที่อยู่อาศัย ความสัมพันธ์ทางสังคม และสิ่งแวดล้อมภายใน ที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิต นักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลหลักสูตรการเรียนการสอน สุขภาพและจิตใจ ที่อยู่อาศัย ความสัมพันธ์ทางสังคม และสิ่งแวดล้อมภายใน ที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ปีการศึกษา 2568 จำนวน 2,220 คน แบ่งเป็น 4 คณะ ได้แก่ คณะที่ 1 จำนวน 529 คน คณะที่ 2 จำนวน 1,482 คน คณะที่ 3 จำนวน 138 คน
และคณะที่ 4 จำนวน 71 คน ทำการสุ่มตัวอย่าง 20 เท่าของตัวแปรสังเกต 32 ตัวแปร ได้กลุ่มตัวอย่าง
640 คน เก็บได้จริง 630 คน คิดเป็นร้อยละ 98.44 เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ด้วยสถิติพื้นฐาน และตรวจสอบความสอดคล้องระหว่างโมเดลเชิงสมมติฐานกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ผลการวิจัยพบว่า โมเดลเชิงสมมติฐานมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ซึ่งมีค่าเท่ากับ Chi-Square/df = 1.072),
(Chi-Square = 391.221), (P=0.165), (GFI = 0.963), (AGFI = 0.946), (CFI = 0.998) และ (RMSEA = 0.011) ผลจากการวิเคราะห์โมเดล พบว่า ด้านสิ่งแวดล้อมภายในมหาวิทยาลัย และด้านความสัมพันธ์ทางสังคมมีอิทธิพลทางตรงในเชิงบวกต่อคุณภาพชีวิตของนักศึกษา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ณ ระดับ 0.05 ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า มหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ในวิทยาเขต การพัฒนาคุณภาพชีวิตของนักศึกษาควรมุ่งเน้นการยกระดับด้านสิ่งแวดล้อมภายในมหาวิทยาลัยควบคู่กับการส่งเสริมความสัมพันธ์ทางสังคมระหว่างนักศึกษาจะช่วยให้นักศึกษามีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น