จริยธรรมทางธุรกิจส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อ เครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์บำรุงผิวของผู้บริโภคเจเนอเรชั่นวาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) การตัดสินใจซื้อเครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์บำรุงผิวของผู้บริโภคเจเนอเรชั่นวายจำแนกตามปัจจัยด้านประชากรศาสตร์ (2) ความสัมพันธ์ระหว่างจริยธรรมทางธุรกิจกับการตัดสินใจซื้อเครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์บำรุงผิวของผู้บริโภคเจเนอเรชั่นวาย การวิจัยครั้งนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นผู้บริโภคเจเนอเรชั่นวาย ใช้วิธีเลือกกลุ่มตัวอย่างกรณีไม่ทราบจำนวนที่แน่นอน โดยการใช้สูตรคำนวณของ W.G. Cochran กำหนดสัดส่วนการสุ่มตัวอย่างที่ร้อยละ .50 จากประชากรทั้งหมดที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 และยอมให้คลาดเคลื่อนได้ร้อยละ 5 ดังนั้นจากการคำนวณจะสามารถกำหนดกลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้เท่ากับ 385 ราย ผู้วิจัยจึงเก็บข้อมูลกลุ่มตัวอย่างเป็นจำนวน 400 คน สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ สำหรับปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจซื้อเครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์บำรุงผิวของผู้บริโภคเจเนอเรชั่นวาย ใช้การวิเคราะห์ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t - test , F – test และ MRA
ผลการวิจัย พบว่า (1) ปัจจัยด้านประชากรศาสตร์ ประกอบด้วย อายุ สถานภาพสมรส ระดับการศึกษา อาชีพ และรายได้เฉลี่ยต่อเดือน มีผลต่อการตัดสินใจซื้อเครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์บำรุงผิวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (2) จริยธรรมทางธุรกิจ ประกอบด้วย จริยธรรมด้านเศรษฐกิจ จริยธรรมด้านมนุษยธรรม จริยธรรมด้านสิ่งแวดล้อม จริยธรรมด้านข้อมูลและการโฆษณาและจริยธรรมด้านความรับผิดชอบต่อสังคม มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับการตัดสินใจซื้อเครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์บำรุงผิวของผู้บริโภคเจเนอเรชั่นวายที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เจษฎา อธิพงศ์วณิช. (2563). ศึกษาปัญหาและอุปสรรคการตลาดธุรกิจเครื่องสําอางในประเทศไทย(วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ณัฐชา บัณฑิตขจร. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์บำรุงผิวหน้าจากธรรมชาติของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล(วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธรรศนวัตร์ ไชยเยชน และ ศุภนารี พิรส. (2565). จริยธรรมทางธุรกิจที่ส่งผลต่อผลการดำเนินงานของผู้ประกอบการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมเจนเนอเรชั่นเอ็กซ์และเจนเนอเรชั่นวายในจังหวัดพิษณุโลก. วารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 4(1), 1-17.
วัชรี ไตรเจริญกุลภักดิ์ จงแจ่ม. (2566). ความรับผิดชอบต่อสังคม (Corporate Social Responsibility : CSR). กรุงเทพฯ: พิมพ์วลี.
สุคนธ์ ประสิทธิ์วัฒนเสรี. (2559). ลักษณะทั่วไปของประชากรศาสตร์ ,ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับสถิติประชากร. เชียงใหม่: ภาควิชาสถิติ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
แสงจันทร์ แสนสุภา. (2557). คลังความรู้ ประชากร. สืบค้นเมื่อ 6 มิถุนายน 2569. จาก https://www.orst.go.th/knowledges
หรรษมน เพ็งหมาน. (2559). จริยธรรมทางธุรกิจเพื่อความยั่งยืนของธุรกิจค้าปลีก. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, Silpakorn University, 9(1), 815-828.
อติพร เกิดเรือง และ ชัยพัฒน์ พันธุ์วัฒนสกุล. (2566). จริยธรรมองค์กรธุรกิจในยุคความปกติใหม่. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 8(2), 1-10.
Belch, G. E. & Belch, M. A. (2018). Advertising and promotion: An integrated marketing communications perspective. (11th ed.). New York: McGraw-Hill Education.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques. (3rd ed.). John Wiley and Sons.
Crane, A., & Matten, D. (2016). Business ethics: Managing corporate citizenship and sustainability in the age of globalization. (4th ed.). Oxford: Oxford University Press.
Elkington, J. (1997). Cannibals with forks: The triple bottom line of 21st century business. Oxford: Capstone.
Freeman, R. E. (1984). Strategic management: A stakeholder approach. Boston: Pitman.
Kotler, P. & Keller, K. L. (2016). Marketing management. (15th ed.). Boston: Pearson.
Palmer, A. (2024). Business Ethics คือ จริยธรรมทางธุรกิจ มีความสำคัญอย่างไร. สืบค้นเมื่อ 5 มีนาคม 2569, จาก https://www.studiozero.co/business-ethics/
Porter, M. E. & Kramer, M. R. (2011). Creating shared value. Harvard Business Review, 89(1/2), 62-77.
Rawls, J. (1971). A theory of justice. Cambridge: Harvard University Press.
Singer, P. (1975). Animal liberation. New York: Avon Books.